บทที่ 1591 สารภาพรัก (2)

ถึงแม้ว่าจะหยุดยั้งเจิ้งฉงไป แต่เกรงว่าจะมีคนอื่นเปิดเผยเรื่องออกไปอยู่ดี

เพราะถึงยังไงสาเหตุที่ไป๋ยี่รุ่ยได้ฆ่าไป๋หยิงตายไปรวมถึงสถานที่เกิดเหตุที่ไป๋ยี่รุ่ยฆ่าไป๋หยิงไปมันน่ากลัวเกินไป ยากที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้คนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านจะมาล้วงหาความจริงออกมาเพื่อดึงดูดความสนใจจากเหล่าผู้คนไปได้

“เธอจะบอกว่าไป๋ยี่รุ่ยฆ่าไป๋หยิงเป็นเรื่องจริง?” หลิวหยิงได้ยินเวินลั่วฉิงพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง สีหน้าที่แสดงออกมาได้มีความเคร่งขรึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด “แต่ว่าเรื่องพวกนั้นมันเป็นฝีมือของไป๋ยี่รุ่ยทั้งนั้นจริง ๆ พวกเราจะแก้ปัญหากันยังไง ตอนนี้ไป๋ยี่รุ่ยได้ไปมอบตัวไปแล้ว ตำรวจจะต้องเข้าไปดูสถานที่เกิดเหตุที่วิลล่าแล้ว พวกเราอยากจะปิดบังก็ปิดบังเอาไว้ไม่อยู่แล้ว”

อันที่จริงสิ่งที่หลิวหยิงกังวลที่สุดก็เป็นสิ่งนี้

“อืม มันค่อนข้างจะสายไปเสียแล้ว” เวินลั่วฉิงผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ ถ้าเธอรู้เรื่องนี้เร็วกว่านี้ จัดการให้เร็วกว่านี้ ก็จะไม่เป็นฝ่ายถูกกระทำเหมือนอย่างตอนนี้หรอก

“ขอโทษ ฉันผิดเอง ฉันควรจะบอกเธอ ฉันไม่ควรเชื่อฟังไป๋ยี่รุ่ยเลย ฉันควรบอกเธอให้เร็วกว่านี้ ทั้ง ๆ ที่ฉันก็รู้อยู่แล้วว่าเรื่องนี้มันมีเพียงแค่เธอเท่านั้นที่จะแก้ปัญหาได้” หลิวหยิงอดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดใจขึ้นมา ทั้งหมดมันเป็นเพราะเธอที่ลังเลตัดสินใจไม่ได้เสียทีมันถึงได้ทำให้เกิดปัญหายุ่งวุ่นวายมากมายขนาดนี้ขึ้นมา

“ไป๋ยี่รุ่ยไม่อยากให้ฉันรู้ฉันก็เข้าใจได้ เขาก็มีนิสัยอย่างนี้อยู่แล้ว แต่ทำไมเขาถึงตั้งใจให้เธอออกไป บอกเรื่องทั้งหมดให้เธอกันล่ะ?” เวินลั่วฉิงคิดไม่ตกเกี่ยวกับตรงจุดที่ไป๋ยี่รุ่ยบอกเรื่องทั้งหมดให้กับหลิวหยิงเลย

ไป๋ยี่รุ่ยจะทำอะไรก็ไม่ชอบบอกคนอื่นทั้งนั้นเลย ไป๋ยี่รุ่ยแม้แต่เธอก็อยากจะปกปิดเอาไว้ ว่ากันตามหลักแล้วก็ไม่ควรจะบอกเรื่องทั้งหมดให้กับหลิวหยิงไปสิ

“เขามาหาฉันเพราะว่ามีเรื่องอยากให้ฉันช่วย” ถึงตอนนี้แล้วหลิวหยิงคิดว่าไม่มีอะไรให้ต้องปิดบังอีกแล้วเหมือนกัน

“หืม?” เวินลั่วฉิงมองไปยังเธอ ตอบไปเสียงเบา การตอบสนองของเวินลั่วฉิงถึงแม้ว่าจะนิ่งมาก แต่เวินลั่วฉิงรู้ว่าในเมื่อไป๋ยี่รุ่ยตั้งใจมาหาหลิวหยิงมันจะต้องไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยธรรมดา ๆ อย่างแน่นอน

“เกี่ยวกับเธอ” หลิวหยิงเลิกสายตาขึ้นไป สบสายตากับเวินลั่วฉิง

คิ้วของเวินลั่วฉิงได้ขมวดออกมาเล็กน้อย เหมือนจะดูผิดคาดออกมาเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาชัดเจน

“หลังจากที่ไป๋ยี่รุ่ยฆ่าไป๋หยิงไปก็ได้ตรงไปที่บริษัท แล้วก็ให้ทนายของบริษัทร่างสัญญาการถ่ายโอนขึ้นมา โอนหุ้นบริษัททั้งหมดในนามของเขา แล้วก็ทรัพย์สินทั้งหมดของเขาไปให้เธอ เขาไม่อยากให้เธอรู้เรื่องนี้ก่อนล่วงหน้า ดังนั้นแล้ว เขาก็เลยให้ฉันบอกเธออีกทีในตอนที่ต้องการให้เธอออกหน้าแทนให้” ไป๋ยี่รุ่ยถึงแม้ว่าจะกำชับนักหนาแล้วว่าอย่าให้เวินลั่วฉิงรู้เรื่องก่อน แต่หลิวหยิงรู้ว่าเธอปิดบังเวินลั่วฉิงเอาไว้ไม่ได้

ตอนนี้ในเมื่อเวินลั่วฉิงก็ได้ถามมาแล้ว หลิวหยิงรู้ว่าสิ่งที่เธอต้องทำมีเพียงแค่ต้องบอกความจริงไปเท่านั้น

“ฉิงฉิง เธอคงจะเข้าใจความคิดของเขานะ เขาฆ่าไป๋หยิง เขาก็เลยเตรียมพร้อมเข้าไปอยู่ในคุก เขาอยู่ในคุกสิ่งพวกนี้มันก็ไม่มีความหมายแล้ว” หลิวหยิงก็ยังอดไม่ได้ที่จะอธิบายไปคำนึง

หลิวหยิงรู้ว่าเวินลั่วฉิงเมื่อก่อนหน้านี้นั้นรักไป๋ยี่รุ่ย เพียงแต่ว่าตอนนี้ไม่ได้รักแล้ว อีกอย่างตอนนี้ฉิงฉิงก็ได้มีคุณชายสามเย่แล้วด้วย ในสถานการณ์แบบนี้ที่ไป๋ยี่รุ่ยโอนทรัพย์สมบัติทั้งหมดของตัวเองไปให้ฉิงฉิง คงจะทำให้ฉิงฉิงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง

ถ้าให้คุณชายสามเย่รู้เข้า ไม่แน่ว่าคุณชายสามเย่อาจจะหึงเอาก็ได้

แต่ไป๋ยี่รุ่ยได้ฆ่าไป๋หยิงไปแล้ว ถึงแม้ว่าพวกเขาจะคิดหาวิธีเพื่อให้ไป๋ยี่รุ่ยพ้นผิด ไป๋ยี่รุ่ยก็ยังจะต้องติดคุกอยู่ดี นี่จึงนับว่าเป็นกรณีพิเศษ

เวินลั่วฉิงไม่พูดอะไรออกมาเลย บนใบหน้าของเธอไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าออกมามายเท่าไหร่นัก หลิวหยิงคาดเดาความคิดเธอไม่ออกเลย ไม่รู้ว่าเธอจะคิดยังไง

หลิวหยิงมองไปทางเวินลั่วฉิง พูดหยั่งเชิงออกไป “ไม่อย่างนั้นเธอก็ช่วยไป๋ยี่รุ่ยบริหารบริษัทไปก่อน รอให้เขาออกมาแล้วก็ค่อยคืนให้เขาไป”

“เธอก็รู้ว่าฉันไม่รู้เรื่องการบริหารบริษัทเลยสักนิด บริษัทเวินซื่อกรุ๊ปก็เชิญผู้เชี่ยวชาญทางด้านนี้มาเป็นคนบริหารมาตลอด” เวินลั่วฉิงในตอนนี้ก็ได้เลิกสายตาขึ้นมามองหลิวหยิงไปแวบนึง คำพูดประโยคนี้ของเวินลั่วฉิงก็เท่ากับว่าเป็นการแสดงท่าทีออกมาแล้วเหมือนกัน

เวินลั่วฉิงไม่มีทางรับของของไป๋ยี่รุ่ยมาอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าจะเป็นการช่วยบริหารบริษัทแทนไป๋ยี่รุ่ยก็ไม่ได้ทั้งนั้น

“ฉันรู้ว่าเธอไม่มีทางจะตอบรับอยู่แล้ว” หลิวหยิงได้ยินคำพูดของเวินลั่วฉิงแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ “แต่กระบวนการทั้งหมดของเขาก็ได้ทำไปเรียบร้อยหมดแล้ว จะขาดก็เพียงแค่ให้เธอออกไปยืนยันยอมรับในตอนท้ายเท่านั้นแล้ว”

“ฉันไม่รับแน่นอนว่าจะต้องมีวิธีที่จะเอาทุกอย่างกลับคืนเขาไปได้” น้ำเสียงของเวินลั่วฉิงนิ่งเรียบออกมา ไม่ได้ประดับไปด้วยอารมณ์มากมายนัก ไป๋ยี่รุ่ยเกิดเรื่องขึ้น เธอไม่อาจยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้ แต่นอกจากนี้แล้ว ก็ไม่มีวิธีอื่นอีกแล้ว

และระหว่างเธอกับไป๋ยี่รุ่ยก็ได้สิ้นสุดกันไปตั้งนานแล้ว ระหว่างเธอกับไป๋ยี่รุ่ยก็เลยไม่อาจมีปฏิสัมพันธ์ต่อกันมากมายเกินไปได้อีก และก็ไม่อาจมีความสัมพันธ์ต่อกันมากมายเกินไปอีกได้ด้วยเช่นกัน