บทที่ 1592 รักแรกลืมได้ยากที่สุด (1)

เมื่อก่อนหน้านี้เธอได้สืบเรื่องไป๋หยิงมาแล้ว ได้สืบไปเจอเรื่องมากมายที่ไป๋หยิงได้ทำลงไป หนึ่งในนั้นก็ได้รวมไปถึงเรื่องพวกนั้นที่ไป๋หยิงได้ทำลงไปเพื่อแยกเธอกับไป๋ยี่รุ่ยออกจากกันด้วย!!

ไม่ว่าจะยังไงเวินลั่วฉิงก็คิดไม่ถึงเลย เมื่อตอนนั้นไป๋หยิงเพื่อห้ามไม่ให้ไป๋ยี่รุ่ยมาหาเธอ นึกไม่ถึงว่าจะใช้ยาให้กับไป๋ยี่รุ่ย ให้ไป๋ยี่รุ่ยต้องตกอยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่นมาตลอด

ตอนนี้ลองคิดดูแล้ว เธอคิดว่าไป๋ยี่รุ่ยน่าอนาถมากเลย ตระกูลไป๋เกิดเรื่อง คุณพ่อไป๋ฆ่าตัวตาย ไม่นานคุณแม่ไป๋ก็ตายตามไปด้วย เมื่อตอนนั้นภาระทั้งหมดของตระกูลไป๋ได้ตกมาอยู่ที่ตัวของไป๋ยี่รุ่ยทั้งนั้น อีกทั้งคุณพ่อไป๋ยังรับลูกสาวนอกสมรสมาอีกคนนึง

หลายปีมานี้ไป๋ยี่รุ่ยไม่ง่ายเลยกว่าจะพยายามมาจนประสบความสำเร็จอย่างทุกวันนี้ได้ แต่กลับถูกไป๋หยิงทำให้ต้องตกเป็นผู้รับเคราะห์ไปโดยสมบูรณ์ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องพวกนั้นที่เมื่อก่อนไป๋หยิงได้ทำกับไป๋ยี่รุ่ยลงไปก่อน เพียงแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวก็ได้ทำลายไป๋ยี่รุ่ยไปแล้ว

ถึงแม้ว่าจะมีวิธีมาช่วยให้ไป๋ยี่รุ่ยหลุดรอดไปได้อีก ไป๋ยี่รุ่ยก็จะต้องติดคุกอยู่ดี

“เรื่องทางธุรกิจพวกเราต่างก็ไม่รู้เรื่องกันทั้งคู่ แน่นอนว่าฉันเองก็สามารถให้ถังหลินมาช่วยสักหน่อยได้ แต่ไปให้ถังหลินช่วยเย่ซือเฉินก็จะต้องรู้เหมือนกัน ฉันคิดว่าไม่สู้ไปให้เย่ซือเฉินช่วยไปเลยไม่ดีกว่า” เวินลั่วฉิงได้ครุ่นคิดมาอย่างดีแล้วเหมือนกัน

“งั้นเธอก็ลองไปให้คุณชายสามเย่ช่วยดูแล้วกัน อธิบายกับคุณชายสามเย่ไปให้ชัดเจน ไม่งั้นฉันก็จะช่วยเธออธิบายกับคุณชายสามเย่ให้เอง” หลิวหยิงได้ยินเวินลั่วฉิงพูดมาเสียจริงจังขนาดนี้ก็ได้คิดยุ่งเหยิงไปด้วยเหมือนกัน

ไป๋ยี่รุ่ยเกิดเรื่องขึ้น ในสถานการณ์แบบนี้ พวกเธอไม่อาจมองดูบริษัทของไป๋ยี่รุ่ยอวสานไปเฉย ๆ ได้เลยจริง ๆ

“ฉันลองโทรถามดูก่อนแล้วกัน” ดวงตาของเวินลั่วฉิงวูบไหวออกมาเล็กน้อย เธอคิดว่าโทรไปหยั่งเชิงความคิดของเย่ซือเฉินดูก่อนสักหน่อยก็ได้

“ดี ดี โทรได้ คุยผ่านทางโทรศัพท์ ถึงแม้ว่าคุณชายสามเย่จะหึงก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี” หลิวหยิงพยักหน้าออกมาอย่างแรง เห็นด้วยกับความคิดของเวินลั่วฉิงเป็นอย่างมาก

เวินลั่วฉิงจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรไปหาเย่ซือเฉิน

โทรศัพท์ดังขึ้นมาเพียงแค่ครั้งเดียว ทางเย่ซือเฉินก็ได้รับสาย หลิวหยิงตกตะลึงไปกับความเร็วในการรับสายของคุณชายสามเย่ไปหมด

“ฉิงฉิง...” พอรับสาย น้ำเสียงที่น่าดึงดูดของคุณชายสามเย่ก็ได้ดังเข้ามา อ่อนโยนเป็นอย่างมาก ได้ประดับไปด้วยความรักใคร่หลงใหลสุด ๆ ออกมาด้วย

นาทีนี้จู่ ๆ หลิวหยิงก็เข้าใจขึ้นมาแล้วว่าทำไมเวินลั่วฉิงถึงไม่ถูกเสียงของหัวหน้าน้อยทำเอารู้สึกชวนอี๋ขึ้นมาเลย

เพราะว่าเสียงนี้ของคุณชายสามเย่มันยิ่งทำให้คนอื่นรู้สึกเลี่ยนกว่าเสียงของหัวหน้าน้อยเสียอีก ไพเราะน่าฟังมากกว่าด้วย

หลิวหยิงมองไปทางเวินลั่วฉิง บนใบหน้าได้ประดับไปด้วยความอิจฉา และก็มีความปลาบปลื้มใจอยู่ด้วย ฉิงฉิงมีความสุขจริง ๆ ยังดีที่ระหว่างพวกเขาฉิงฉิงนั้นได้มีความสุข

“ฉันมีเรื่องอยากให้คุณช่วยเรื่องนึง” เวินลั่วฉิงได้ยินเสียงที่อ่อนโยนและหลงใหลรักใคร่ของคุณชายสามเย่นั้นแล้วก็ไม่ได้ผิดปกติอะไรมากมาย คงจะเป็นเพราะว่าได้ยินมาจนชินไปแล้ว เวินลั่วฉิงจึงได้เข้าเรื่องไปเลย

“เรื่องอะไร?” ทางปลายสาย เสียงของเย่ซือเฉินเหมือนกับว่าจะยิ่งอ่อนลงกว่าเดิมไปเล็กน้อย และยังประดับไปด้วยความอารมณ์ดีออกมาจาง ๆ “คุณว่ามา”

น้ำเสียงของได้ประดับไปด้วยความอารมณ์ดีของคุณชายสามเย่ในตอนนี้มันสามารถทำให้คนอื่นหลงมัวเมาไปได้เลยจริง ๆ

เพราะมาก มีเสน่ห์ดึงดูดมากเกินไปแล้ว

“ไป๋ยี่รุ่ยเกิดเรื่อง เขาฆ่าไป๋หยิงไป แล้วไปมอบตัว ตอนนี้เขาอยู่ที่สถานีตำรวจแล้ว” ตอนนี้เสียงพูดของเวินลั่วฉิงเหมือนกับเมื่อกี้เลย ไม่ได้มีอารมณ์ความรู้สึกอื่นออกมามากมายเลย เธอก็แค่เล่าเรื่องนี้ออกไปอย่างปกติมาก

คุณชายสามเย่ที่อยู่ทางปลายสายได้เงียบไปครู่นึง แล้วเสียงของเขาก็ได้ดังเข้ามาอีกครั้ง “แล้วไงล่ะ?”

“เรื่องของเขาค่อนข้างจะซับซ้อน ฉันคงจะต้องช่วยเขาจัดการอะไรสักหน่อย” เวินลั่วฉิงสำหรับเรื่องนี้แล้วไม่มีทางที่จะไม่สนใจไปได้เลย อย่างนั้นแล้วถึงแม้ว่าไป๋ยี่รุ่ยจะไม่ถูกตัดสินโทษประหารชีวิต เกรงว่าคงจะต้องติดคุกไปจนตายแน่เลย

“อืม” คุณชายสามเย่ที่อยู่ทางปลายสายได้ส่งเสียงตอบมาเบา ๆ ยังคงอ่อนโยนรักใคร่หลงใหลเหมือนก่อนหน้านี้อยู่ “ดังนั้นแล้ว ต้องการให้ผมทำอะไร?”

“ก่อนเขาไปมอบตัว ได้ให้ทนายร่างสัญญาการถ่ายโอนขึ้นมา โอนหุ้นทั้งหมดของเขามาให้ฉัน” เวินลั่วฉิงรู้ว่าเรื่องนี้ถ้าเธอไม่พูดไปตอนนี้ เย่ซือเฉินก็จะต้องรู้อย่างแน่นอน เพราะถึงยังไงไป๋ยี่รุ่ยก็ได้เซ็นชื่อเอาไว้บนสัญญาการถ่ายโอนเอาไว้เรียบร้อยแล้ว และได้ให้ทนายไปจัดการเอาไว้แล้วด้วย

ดังนั้นแล้ว ถึงแม้ว่าเย่ซือเฉินจะไม่ได้ตั้งใจไปสืบมาเป็นพิเศษ ถึงตอนนั้นแล้วเกรงว่าคงจะรู้เหมือนกัน เวินลั่วฉิงไม่อยากปิดบังกับเย่ซือเฉิน เธอคิดว่าระหว่างทั้งสองคนควรจะจริงใจมีความตรงไปตรงมาต่อกัน ถ้าตอนนี้เธอปิดบังเรื่องนี้ไป ถึงตอนนั้นแล้วเย่ซือเฉินรู้เข้า เกรงว่ามันจะเกิดความเข้าใจผิดที่ไม่จำเป็นขึ้นมา

คุณชายสามเย่ที่อยู่ทางปลายสายได้เงียบไป ครั้งนี้ได้เงียบไปนานกว่าครั้งที่แล้วจนเห็นได้ชัดเลย

หลิวหยิงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ก็ตึงเครียดเสียจนไม่กล้าส่งเสียงออกไป ถึงขนาดที่ไม่กล้าหายใจออกไปแรง ๆ เลย