บทที่ 1597 คุณชายสามเย่กำลังโมโห (2)

“คุณถามผมว่าทำไม?” เย่ซือเฉินมองไปยังเธอ สายตาแสดงความโกรธออกมาเล็กน้อย เธอยังถามเขาอีกว่าทำไมถึงได้เป็นบ้าไป?

เรื่องพวกนั้นที่เธอทำไปเองเธอไม่รู้เลยเหรอ?

ตอนนี้เขาต่างหากที่เป็นแฟนของเธอ และก็ยังเป็นพ่อของลูกทั้งสองคนของเธอด้วย แต่ผลก็คือเขาโทรหาเธอ เธอเพียงแค่ตอบกลับนิ่ง ๆ ว่าอืมแค่คำเดียว และทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจเพื่อไป๋ยี่รุ่ย

มีสิทธิ์อะไร?

“ฉันไม่ถามคุณจะให้ฉันไปถามใคร?” เวินลั่วฉิงรู้สึกว่าคำถามของเขามันแปลก ๆ อย่างบอกไม่ถูกเหมือนกัน เขากำลังโกรธอยู่ เขากำลังเป็นบ้า เธอไม่ถามเขาจะให้ถามใคร

ก่อนหน้านี้ตอนที่เธอโทรหาเขาทั้ง ๆ ที่ก็ยังดี ๆ อยู่แท้ ๆ คำพูดที่พูดออกมาก็ปกติทุกอย่าง น้ำเสียงเองก็ฟังดูปกติมากเหมือนกัน ตอนที่วางสายเขายังรออยู่ มันเพิ่งจะผ่านไปได้ไม่ถึงชั่วโมงกว่า ๆ เอง ทำไมถึงได้เปลี่ยนเป็นอย่างนี้ไปได้?

เย่ซือเฉินมองเธอ มองเห็นเธอมีสีหน้าไม่เข้าใจอะไรเลยออกมา เขารู้สึกว่าภายในอกมันรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา ขึ้นไม่ได้ และก็ลงไม่ได้ด้วยเหมือนกัน เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แต่ได้ก้มหน้าลงมาจูบเธอเอาไว้อีกครั้งนึง

“เย่...” เวินลั่วฉิงกำลังคิดจะอ้าปากถามออกไปอีก แต่กลับรู้สึกได้ถึงความเจ็บแปล๊บออกมาจากริมฝีปาก

“เย่ซือเฉิน คุณเกิดปีหมาหรือไง? ทำไมถึงกัดคนอื่นเขาด้วย?” เวินลั่วฉิงเองก็ร้อนใจขึ้นมาบ้างแล้ว คนคนนี้วันนี้เป็นบ้าอะไรขึ้นมา

“ผมไม่เพียงแต่จะกัด แต่ผมยังอยากจะกินคุณเข้าไปเลยด้วยซ้ำ” น้ำเสียงของเย่ซือเฉินเต็มไปด้วยความโกรธ เขาคลายริมฝีปากเธอออก แต่ต่อจากนั้น เขาก็ได้อุ้มเธอขึ้นมาทันที อุ้มเธอเดินไปยังด้านในห้องรับรอง

“เย่ซือเฉิน คุณวางฉันลงไปก่อน ฉันคิดว่าพวกเราจำเป็นต้องมาพูดคุยกันให้ดี ๆ สักหน่อย” แน่นอนว่าเวินลั่วฉิงรู้อยู่แล้วว่าเขาคิดจะทำอะไร ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาทั้งสองคนได้แน่ชัดแล้ว เดิมทีก็ได้วางแผนจะไปจดทะเบียนสมรสกันเอาไว้หมดแล้ว ดังนั้นแล้วสำหรับเรื่องแบบนี้เวินลั่วฉิงไม่มีทางจะปฏิเสธอยู่แล้ว

แต่ว่าตอนนี้ในสถานการณ์แบบนี้เห็นได้ชัดว่ามันไม่ถูกต้องเลยนะ!

“ตอนนี้ไม่คุย” แต่เดิมเย่ซือเฉินคิดว่าก็ควรจะคุยกับเธอให้ดี ๆ อยู่เหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้เขาคิดว่าไม่จำเป็นแล้ว อีกอย่างตอนนี้เขาก็ไม่อยากจะคุยกับเธอแล้วเหมือนกัน เขาเพียงแค่อยากจะทำสิ่งที่อยากทำมากกว่าเท่านั้น

ระยะเวลาสองบทสนทนา เย่ซือเฉินก็ได้อุ้มเวินลั่วฉิงมาที่ห้องรับรองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขายกเท้าไปปิดประตูห้องรับรองเอาไว้ทันที จากนั้นก็ได้กดเวินลั่วฉิงลงบนเตียงที่ห้องรับรองไปเลยทันที

ถึงแม้ว่าปกติแล้วเย่ซือเฉินจะมาทำงานทางนี้น้อยมาก แต่ของที่ห้องทำงานมีครบหมด การตกแต่งเองก็เป็นของอย่างดีที่สุดทั้งนั้น

เย่ซือเฉินกดเวินลั่วฉิงลงบนเตียง การกระทำยังคงประดับไปด้วยความรุนแรง แต่ทว่าตอนที่เขาจูบเธอเอาไว้อีกครั้ง มันไม่ได้รุนแรงเหมือนกับเมื่อกี้นี้แล้ว และการกระทำต่อจากนั้นก็อ่อนโยนขึ้นมาด้วย ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะโกรธ ตอนนี้เขาแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่อาจทำร้ายเธอด้วยเช่นกัน ถึงแม้ว่าจะเพียงนิดเดียวก็จะไม่มีทางเลยด้วย

การกระทำสุดท้ายของเย่ซือเฉินถึงแม้ว่าจะได้เปลี่ยนมาอ่อนโยนไปแล้ว แต่ความโกรธที่อยู่ในใจของคุณชายสามเย่นั้น ตอนนี้ทั้งหมดมันได้กลายเป็นการลงแรงไปเต็มที่ ดังนั้นแล้วตอนที่เสร็จสิ้นลงไปนั้น เวินลั่วฉิงจึงรู้สึกว่าเรี่ยวแรงเหมือนกับได้ถูกสูบออกไปจนหมด

เดิมทีในใจมันก็มีความสงสัยอยู่บ้าง ยังอยากจะถามเธอ แต่ว่าตอนนี้เธอไม่อยากจะเปิดปากพูดออกไปเลย เหนื่อยจนไม่มีแรงแล้ว

ตอนนี้เสร็จเวินลั่วฉิงเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าได้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว รู้สึกแค่เพียงว่ามันทั้งหิวและทั้งเหนื่อย ไม่มีเรี่ยวแรงเลยสักนิดเดียว

มือของเย่ซือเฉินโอบรัดเอวของเธอเอาไว้ โอบเธอเข้ามาในอ้อมแขน คางของเขาได้ซบอยู่ในซอกคอของเธอ ริมฝีปากของเขาได้แนบกับใบหูของเธอ แล้วก็ใช้ฟันกัดไปที่ใบหูของเธอ

ไม่ได้แรงมาก แต่ก็ไม่ได้เบาเลยเช่นกัน ยังเจ็บอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าการกระทำที่เขาได้กัดเธอมานั้นมันเป็นการแฝงไปด้วยการลงโทษอยู่บ้างเล็กน้อย

แน่นอนว่าตอนนี้นับได้ว่าเย่ซือเฉินได้อิ่มอกอิ่มใจไปแล้วไม่มีความโกรธของเมื่อกี้นี้อยู่แล้ว แน่นอนว่าอารมณ์ก็ไม่ได้มีความคับอกคับใจเหมือนกับเมื่อกี้นี้อยู่แล้วเช่นกัน

“อย่าซน ฉันอยากนอน” ตอนนี้เวินลั่วฉิงเหนื่อยจนไม่อยากลืมตาเลย อยากยกมือไปดันเขาออกไป แต่มือก็ยังขี้เกียจจะยกขึ้นมาเลย

“พวกเราคุยกันหน่อย” ฟันของคุณชายสามเย่ยังคงกัดอยู่ที่ใบหูของเธอ ทั้งยังเพิ่มแรงขึ้นมาอีกเล็กน้อย อืม คุณชายสามเย่กินจนอิ่มดื่มจนพอแล้ว ตอนนี้ก็เลยอยากจะคุยขึ้นมาแล้ว

เวินลั่วฉิงยิ้มออกมา มองประเมินทางสายตาดูแล้วเป็นการยิ้มออกมาด้วยอารมณ์ที่โกรธจัดนั่นเอง ก่อนหน้านี้เธอบอกว่าจะคุยกับเขาสักหน่อย เขาบอกว่าไม่คุย ตอนนี้จะมาคุยกับเธออีก?

แต่เวินลั่วฉิงเองก็ไม่ได้ปฏิเสธไปเหมือนกัน เธอนั้นอยากจะลองฟังดูว่าเขาจะคุยอะไรกับเธอ?

เวินลั่วฉิงพลิกตัวไปเล็กน้อย เผชิญหน้าเข้ากับเขา “ได้ คุณว่ามา”

“ทำไมต้องช่วยไป๋ยี่รุ่ย?” เย่ซือเฉินมองไปยังเธอ สายตาดูตั้งอกตั้งใจมาก เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งอกตั้งใจคุยเรื่องนี้กับเธออย่างมากเลย

“หืม?” เวินลั่วฉิงได้ยินคำพูดของเขากลับเอ๋อไปเล็กน้อย ไม่มีการตอบสนองออกมาเลย

แน่นอนว่าการตอบสนองของเวินลั่วฉิงนั้นเร็วเลยทีเดียว ได้เข้าใจขึ้นมาทันที “คุณก็เลยโกรธเพราะเรื่องนี้?”