บทที่ 1598 คุณชายสามเย่พึงพอใจแล้ว (1)

ตอนนี้เธอไม่อยากคุยกับเขา เดิมทีก็ถูกเขาทรมานมาทั้งวันแล้ว มันก็ทั้งเหนื่อยทั้งหิวอยู่แล้ว ไม่มีแรงแล้ว ตอนนี้มาได้ยินคำพูดนี้ของเขาอีก เธอยิ่งไม่อยากพูดเลย

เวินลั่วฉิงนึกถึงคำพูดเมื่อก่อนหน้านี้ของหลิวหยิงขึ้นมา สิ่งที่หลิวหยิงพูดมามันเป็นความจริงทุกอย่างจริง ๆ เธอไม่ค่อยจะเข้าใจเรื่องความรักเลยจริง ๆ นั่นแหละ ไม่ค่อยจะเข้าใจความคิดของผู้ชายเลย

เธอไม่เข้าใจเลยว่า เธอก็คบกับเขาไปแล้ว เธอได้ตอบรับไปแล้วว่าจะไปจดทะเบียนสมรสกับเขา ในใจของเธอจะไปคิดถึงคนอื่นอยู่อีกได้ยังไงกัน?

ในใจของเธอถ้าหากว่าลืมไป๋ยี่รุ่ยไม่ลงแล้วล่ะก็ เธอไม่มีทางจะคบกับเขาหรอก

เธอเป็นคนอย่างนั้นเหรอ?!

เขาเห็นเธอเป็นคนยังไงกัน?

ตอนนี้ภายในใจของเวินลั่วฉิงมันโกรธจริง ๆ นั่นแหละ!!

คุณชายสามเย่ตะลึงอยู่บ้าง นี่มันอะไรกัน? ไม่สนใจเขา?

ตอนนี้เขากำลังคุยเรื่องจริงจังอย่างนี้กับเธออยู่นึกไม่ถึงว่าเธอจะมีท่าทีอย่างนี้ออกมา ไม่สนใจเขาเลย?

นี่ถูกเขาพูดถูกต้องเข้าแล้ว เธอไม่ลืมไป๋ยี่รุ่ยไปจริง ๆ ก็เลยร้อนตัว?

คุณชายสามเย่ยิ่งรู้สึกคับอกคับใจขึ้นมา รู้สึกว่าภายในใจมันอึดอัดไปหมด แต่ปกติแล้วคุณชายสามเย่ภายนอกจะดูสุดยอดมากแค่ไหน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยาแล้วก็ยังคงไม่อาจแข็งกร้าวได้มากมายนัก เขาโกรธแค่ไหนก็ไม่อาจระเบิดอารมณ์ใส่ภรรยาของตัวเองได้เลยเหมือนกัน

มากสุดคุณชายสามเย่ก็แค่ทำอย่างเมื่อกี้กับเธอไปเท่านั้น

มือของคุณชายสามเย่ที่แต่เดิมได้โอบอยู่บนเอวของเธอก็เริ่มขยับมั่วไปอย่างหยาบโลนขึ้นมา

แต่เวินลั่วฉิงกลับกุมมือเขาเอาไว้ทันที จากนั้นก็ใช้แรงผลักเขาออกไป เวินลั่วฉิงรู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้อย่าคิดจะนอนไปเลยด้วย หลังจากที่เวินลั่วฉิงได้ผลักเย่ซือเฉินออกไปแล้วก็ได้ลุกขึ้น คิดจะลงจากเตียง

สีหน้าของคุณชายสามเย่ได้เปลี่ยนไปเล็กน้อย ยื่นมือมาดึงเธอเอาไว้อย่างรวดเร็ว “ไปไหน?”

เวินลั่วฉิงเพียงแค่กวาดตามองเขาไปนิ่ง ๆ เท่านั้น ไม่ได้พูดอะไร แต่ความหมายของเธอมันก็ชัดเจนมากแล้ว ส่งสัญญาณให้เขาปล่อยมือไป

แน่นอนว่าคุณชายสามเย่จะไม่มีทางจะปล่อยมือไปอยู่แล้ว แต่กลับลงแรงเข้ามาแทน และก็ได้ดึงเธอกลับไปอีกที

“ฉันยังไม่โกรธเลย คุณก็ยังจะโกรธขึ้นมาอีก”

คุณชายสามเย่ฉลาดเสียขนาดนั้น แน่นอนว่าจะต้องมองเห็นว่าเธอโกรธอย่างแน่นอน ภายในใจของคุณชายสามเย่มันก็ยิ่งหดหู่ใจขึ้นมา เธอโกรธเรื่องอะไรกัน?

ทั้ง ๆ ที่มันเป็นความผิดของเธอแท้ ๆ หรือว่าเขาจะไม่สามารถแม้แต่จะถามเลยสักคำเลยงั้นเหรอ

เวินลั่วฉิงยิ้มออกมาจาง ๆ เขายังไม่โกรธ? ท่าทีเมื่อกี้นี้ของเขาแทบอยากจะกินเธอเข้าไปเสียให้ได้อยู่แล้ว

เขาถามคำพูดอย่างนั้นกับเธอ เธอไม่ควรจะต้องโกรธเหรอ?

เวินลั่วฉิงได้ลงแรงสลัดมือของเขาที่กำลังกุมข้อมือเธออยู่ออกไปทันที จากนั้นก็ลุกขึ้นต่ออีกครั้ง

“รีบร้อนไปไหน?” คุณชายสามเย่เดิมทีก็ได้ข่มกลั้นไฟโกรธอยู่เต็มไปหมดอยู่แล้ว ตอนนี้เห็นเธออย่างนี้แล้ว ก็มีความทนไม่ไหวอยู่บ้าง น้ำเสียงได้ขึ้นสูงออกมาเล็กน้อย และได้ประดับไปด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด ฟังไปแล้วมันให้ความรู้สึกแบบตวาดออกไปด้วยความโกรธอยู่บ้าง

อีกอย่างคำพูดในตอนนี้ของคุณชายสามเย่เห็นได้ชัดว่ามันได้บ่งบอกถึงความหมายที่แฝงอยู่ค่อนข้างจะชัดเจนแล้วด้วย

เวินลั่วฉิงได้ถูกเขาดึงเอาไว้อีกครั้ง ไม่ได้สลัดออกไปอีก เพราะเธอรู้ว่าตอนนี้เขาจับเธอเอาไว้แน่น เธอสลัดออกมาไม่ได้ง่าย ๆ แน่

“ไปช่วยไป๋ยี่รุ่ยไง” เพียงแค่ได้ยินคำพูดนี้ของเขา เวินลั่วฉิงเองก็โกรธขึ้นมาแล้วจริง ๆ เหมือนกัน เมื่อก่อนตอนที่พวกเขายังไม่หย่ากัน ถ้าเจอกับตอนที่ทั้งสองคนได้คุมเชิงกันอยู่ เธอก็จะคอยประณีประนอมตลอด เธอจะคิดหาวิธีมาทำให้ไฟโกรธของเขาสงบลงไป แน่นอนว่าขอเพียงแค่เธอคิด ถึงแม้ว่าเขาจะโกรธมากแค่ไหน เธอก็สามารถสงบมันได้อยู่ดี

แต่ว่าตอนนี้เธอไม่อยากประณีประนอมไปก่อน และเธอก็ไม่อยากช่วยทำให้ความโกรธของเขาสงบลงไปด้วยเหมือนกัน ตอนนี้เธอก็ยังเต็มไปด้วยความโกรธอยู่เลยนะ