บทที่ 1600 คุณชายสามเย่พึงพอใจแล้ว (3)

“อีกอย่างเมื่อตอนนั้นคุณก็ไม่ได้สมัครใจจะคบกับผมอยู่แล้วเหมือนกัน” คุณชายสามเย่คิด ๆ ไปแล้วก็ได้พูดเสริมออกมาอีกประโยคนึง

เวินลั่วฉิงพูดไม่ออกไปเลยชั่วขณะนึง เธอไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าตอนนี้เธอจะยังพูดอะไรออกไปได้บ้าง

“คุณคิดว่าถ้าฉันยังคิดถึงไป๋ยี่รุ่ยอยู่ ฉันจะให้คุณแตะต้องฉันเหรอ?” เวินลั่วฉิงนึกถึงเรื่องที่พวกเขาทั้งสองคนเพิ่งทำไปเมื่อกี้นี้ เปลี่ยนรูปแบบการพูด ลักษณะการพูดแบบนี้คงจะตรงไปตรงมากกว่าหน่อย

“ทำไม? ความหมายของคุณคือยังคิดจะรักษาตนให้บริสุทธิ์ดั่งหยกเพื่อไป๋ยี่รุ่ย” สีหน้าของคุณชายสามเย่ได้มืดครึ้มไปทันที มือที่โอบอยู่ที่บนเอวของเธอนั้นได้รวบแน่นเข้าไปทันที ในน้ำเสียงได้มีความเกลียดชังเพิ่มขึ้นมามากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เวินลั่วฉิงได้หมดคำพูดไปโดยสมบูรณ์ ดูเหมือนว่าเธอจะประเมินค่าสติปัญญาของคุณชายสามเย่สูงไปจริง ๆ ถึงแม้ว่าเธอจะพูดกับเขาไปตรง ๆ เขาก็ไม่ได้เข้าใจเลย

“ถ้าฉันยังชอบไป๋ยี่รุ่ยอยู่ ฉันจะตอบตกลงแต่งงานกับคุณเหรอ?” ตอนนี้เวินลั่วฉิงได้ถูกเย่ซือเฉินโกรธขึ้นมาแล้วจริง ๆ เหมือนกัน ดังนั้นแล้วน้ำเสียงได้ขึ้นสูงออกมาเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด

คุณชายสามเย่ยังคงคิดถึงปัญหานี้ไปอย่างตั้งอกตั้งใจจริง ๆ จากนั้นก็ได้ตอบกลับเสียงต่ำออกมา “เพราะลูก?”

“พรุ่งนี้ฉันจะพาลูกทั้งสองคนแล้วไปแต่งงานกับคนอื่นเสีย” เวินลั่วฉิงได้ถูกเขาทำเอาโกรธเอามาก ๆ เลย ดังนั้นแล้ว ในใจของเขาก็เต็มไปด้วยความคิดแบบนี้มาตลอด

เขาคิดว่าเพราะว่าลูกเธอจึงยังฝืนอยู่กับเขา?

“คุณกล้า!!” ดวงตาทั้งสองข้างของเย่ซือเฉินได้หม่นลง น้ำเสียงเองก็ขึ้นสูงออกมาเล็กน้อยเหมือนกัน เธอยังคิดจะพาลูกทั้งสองคนไปแต่งงานกับคนอื่นด้วย?

“ฉันมีอะไรที่ไม่กล้า ฉันแต่งไปแล้ว คุณจะทำอะไรฉันได้?” เวินลั่วฉิงได้ยินการข่มขู่ของเขาแล้วก็ได้ยิ้มออกมาทันที วันนี้เขาได้ขู่เธอมาหลายครั้งแล้ว แต่มันมีประโยชน์เหรอ?

เย่ซือเฉินตะลึงงันไป ครั้งนี้ได้ตะลึงงันไปจริง ๆ ถ้าเธอจะต้องแต่งงานไปจริง ๆ เขาจะทำอะไรเธอได้? ลงโทษไม่ได้ ด่าว่าไม่ได้ เขาจะทำอะไรได้?

เวินลั่วฉิงเห็นท่าทางอึ้งตะลึงของเขาแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา และก็ไม่ได้ยั่วยุเขาออกไปอีก คุณชายสามเย่ที่ตอนนี้สติปัญญาติดลบอยู่ยั่วยุไปไม่ได้เลยจริง ๆ

เวินลั่วฉิงคิดว่าตอนนี้คุณชายสามเย่ดูเหมือนว่าจะน้อยใจอยู่บ้าง ดูน่าสงสารสุด ๆ ไปเลย

เวินลั่วฉิงถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “ฉันกับไป๋ยี่รุ่ยได้จบกันไปแล้ว”

“แต่คุณยังไม่ลืมเขา” ตอนนี้คุณชายสามเย่กำลังหัวรั้นมากเลย ในใจก็ยังจำคำพูดที่เวินลั่วฉิงได้พูดไปเมื่อกี้นี้ไว้ชัดเจนอีก

“แน่นอนว่าฉันไม่มีทางลืมคนคนนี้ไปได้” เวินลั่วฉิงเห็นท่าทางของเขาแล้วก็ทั้งโกรธและทั้งน่าตลกอยู่บ้าง ตอนที่เธอพูดคำพูดนี้ออกไปสีหน้าของเขามันก็ได้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดอีกครั้งนึง

เวินลั่วฉิงลอบถอนหายใจออกมา แล้วพูดออกไปต่อด้วยความรวดเร็ว “ก็เหมือนฉันกับฉู่หลิงเอ๋อ ฉันกับพี่หงหลิง คำเปรียบเทียบนี้คงจะเหมาะที่สุดแล้ว กล่าวอีกนัยนึง ก็เหมือนคุณกับพันธมิตรทางธุรกิจที่เคยร่วมงานกับคุณไป ธุรกิจของพวกคุณสิ้นสุดลง ธุรกิจสิ้นสุดลงไปแล้ว ก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันอีก แต่คุณก็จะต้องยังจำคนคนนั้นได้อยู่ แน่นอนว่าธุรกิจสิ้นสุดลงไปแล้วก็ยังสามารถคุยกันเรื่องธุรกิจอันต่อไปกันได้อีกอยู่แล้ว แต่ความรู้สึกที่ได้สิ้นสุดไปแล้วก็สิ้นสุดไปเลย ไม่มีทางจะมีความเป็นไปได้อื่นอีก ฉันพูดอย่างนี้ คุณเข้าใจหรือเปล่า?” เวินลั่วฉิงอธิบายออกไปในครั้งนี้สามารถบอกได้ว่าขยายความออกไปละเอียดมากแล้ว ถ้าเย่ซือเฉินยังไม่เข้าใจอีกเธอก็อยากจะต่อยคนขึ้นมาแล้ว

“ความหมายของคุณคือตอนนี้คุณยังไม่ลืมเขา ต่อจากนี้ไปก็ไม่มีทางลืมไปเหมือนกัน” ตอนนี้คุณชายสามเย่จับประเด็นได้เพียงแค่จุดสำคัญที่เขาต้องการเท่านั้น

ดวงตาทั้งสองข้างของเวินลั่วฉิงได้ถลึงใส่เขาไป “เย่ซือเฉิน คุณแกล้งโง่หรือว่าโง่จริง ๆ ?”

“ความหมายของคุณเมื่อกี้ไม่ใช่ว่าไม่มีวันลืมเขาหรือไง?” คุณชายสามเย่ถูกถลึงเข้าใส่ก็ยังรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมสุด ๆ ไปเลย คำพูดเมื่อกี้ของเธอทั้ง ๆ ที่ก็หมายความว่าอย่างนี้อยู่แล้ว

“คนที่ปรากฏตัวขึ้นมาในชีวิตฉันคนหนึ่ง อีกทั้งยังเป็นคนที่เคยชอบกันอีกด้วย ถ้าฉันพูดไปว่าฉันได้ลืมคนคนนั้นไปโดยสมบูรณ์แล้ว คุณจะเชื่อเหรอ?” เวินลั่วฉิงแทบจะถูกคุณชายสามเย่ในตอนนี้ทำให้โกรธจนจะตายอยู่แล้ว

“คุณพูดผมก็จะเชื่อ” คุณชายสามเย่ตอบกลับมารวดเร็วมาก ทั้งยังตอบกลับมาอย่างจริงจังมากเลยด้วย

ดวงตาของเวินลั่วฉิงได้วูบไหวออกมาเล็กน้อย เห็นเขาแสดงหน้าตาจริงจังออกมา ในที่สุดก็ต้องแพ้ให้เขาไป “งั้นก็ดี คุณฟังให้ดีนะ ฉันกับไป๋ยี่รุ่ยจบกันไปแล้ว ฉันไม่ชอบเขาแล้ว ฉันไม่ได้มีความรู้สึกแบบชายหญิงต่อเขาอีกเลยสักนิดเดียว”

“แล้วทำไมคุณถึงช่วยเขา?” วันนี้คุณชายสามเย่จริงจังมากเลยจริง ๆ

“เขาเกิดเรื่องใญ่ขนาดนี้แล้ว เขาไม่มีเพื่อนอะไรกับเขาเลย และก็ไม่มีญาติพี่น้องเลยด้วย หลิวหยิงโทรหาฉัน หรือว่าจะให้ฉันมองดูอยู่เฉย ๆ ไม่ไปยุ่งได้เหรอ? เรื่องวันนี้ถึงแม้ว่าจะเปลี่ยนเป็นคนอื่นแล้ว ฉันเองก็จะช่วยเหมือนกัน” เมื่อก่อนเวินลั่วฉิงไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าเดิมทีแล้วคุณชายสามเย่จะไม่มีเหตุผลได้ขนาดนี้

เวินลั่วฉิงเห็นคุณชายสามเย่ยังมีท่าทีไม่ยอมเลิกราออกมา “เอาเถอะ ฉันไม่ยุ่งแล้ว ฉันไม่ยุ่งเรื่องของเขาแล้ว เขาจะเป็นจะตาย ฉันก็ไม่ยุ่งแล้วทั้งนั้น โอเคแล้วหรือยัง?”

“ดี” ในที่สุดคุณชายสามเย่ก็ได้สงบลงเสียที ครั้งนี้ได้ตอบมาเสียง่ายดายเอามาก ๆ เลย

เวินลั่วฉิงถลึงตาใส่เขาไปทีนึง ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าคุณชายสามเย่นับวันจะยิ่งไม่มีเหตุผลขึ้นเรื่อย ๆ เล้ว