บทที่ 1602 คุณชายสามเย่ได้คืบจะเอาศอก (2)

เพราะว่าก่อนหน้านี้ได้นัดกับซ่างกวนหงเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เวินลั่วฉิงเองก็ได้ช่วยถังจื่อซีกับถังจื่อโม่จัดแจงเสื้อผ้าเอาไว้ให้เรียบร้อย กินข้าวเที่ยงแล้ว ถังจื่อซีกับถังจื่อโม่จึงวางแผนจะออกจากบ้านกันไปแล้ว ถังจื่อซีหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความไปหาซ่างกวนหง “คุณลุง พวกเราจะออกเดินทางกันแล้วนะ อีกเดี๋ยวก็จะถึงแล้ว!”

ตั้งแต่เช้ามา ซ่างกวนหงก็รอคอยการมาของพวกถังจื่อซีมาตลอด เพราะเวลาที่นัดเป็นบ่ายสามโมง เขาก็รอไปอย่างอดทนอดกลั้นมาตลอด จวบจนกระทั่งเห็นข้อความของถังจื่อซี เขาถึงได้ค้นพบว่าความอดทนของเขามันมีขีดจำกัด บางทีอาจจะต้องบอกว่าอันที่จริงแล้วได้รอมาวันนึงแล้ว ไม่ได้รออย่างใจเย็น แต่รออย่างใจจดใจจ่อมากเลย เพียงแต่ไม่ได้ไปคิดเลย ถึงได้ดูเหมือนกับว่าไม่ได้รีบร้อนเลย! อันที่จริงลองคิดดูแล้ว วันทั้งวันก็อ่านอะไรไม่เข้าหัวเลย ไม่ได้คิดเรื่องอะไรเลย เพียงแค่นั่งอยู่ที่ตรงนั้น เหมือนกับจัดการธุระของตัวเอง ทั้งยังไม่ได้ทำอะไรเลยสักอย่างอีกด้วย ตอนนี้เห็นข้อความของถังจื่อซี ซ่างกวนหงได้ตอบกลับไปทันที “ตอนนี้หนูอยู่ที่ไหน? ฉันส่งคนไปรับพวกหนู”

“ไม่ต้องหรอก คุณลุง หนูกับพี่ชายไปด้วยกัน คุณย่าทวดส่งคนไปส่งพวกเรา～” ถังจื่อซีตอบข้อความกลับมาอย่างรวดเร็วมาก อยากจะเจอคุณลุงคนงามคนนั้นไม่ไหวอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าทำไม เธอรู้สึกใกล้ชิดกับคนคนนั้นมากเลย เหมือนกับคนในครอบครัวเครือญาติเลยไม่มีผิด เธออดไม่ได้ที่อยากจะสนิทกับเขา ถึงขนาดที่อยากจะอยู่ข้างกายเขาไปตลอดไป แน่นอนว่า สิ่งที่จำเป็นต้องมีก่อนคือให้คุณลุงคนนั้นให้เธออยู่ด้วยกันก่อน

ถังจื่อโม่ดูข้อความที่ถังจื่อซีตอบกลับไป แล้วมองตัวถังจื่อซีที่ดูดีใจจนออกนอกหน้าออกมาไปอีกที ขมวดคิ้วออกมา ถังจื่อซีผิดปกติมากเลย อย่างน้อยปกติแล้วเขาจะไม่เคยเห็นถังจื่อซีเป็นอย่างนี้มาก่อนเลย สนิทสนมกับคนที่เพิ่งจะรู้จักกันขนาดนี้ ไม่ตั้งการ์ดระวังตัวเลยสักนิดเดียว อีกทั้งยังกระตือรือร้นอยากเจอเขาเสียขนาดนั้นอีก ปกติจะเป็นอย่างนี้เพียงแค่ตอนที่แม่อยู่ที่นั่นด้วยเท่านั้น คนคนนี้เป็นใครกันแน่? ทำไมถึงได้ทำให้เธอคิดถึงอยู่ตลอดอย่างนี้ได้? คนคนนั้นจะดีกับถังจื่อซีหรือเปล่า? จะมีจุดประสงค์อื่นอยู่หรือเปล่า? ถังจื่อโม่อดไม่ได้ที่จะคิด ภายในใจมันอยากรู้เอามาก ๆ เลย ถึงขนาดที่อยากจะเจอเขาเดี๋ยวนี้เลย! แต่ก็ไม่อาจแสดงออกไปได้อีก รอต่อไปด้วยความใจร้อน ถึงขนาดที่ยังคิดไปอย่างเลวร้ายอยู่ในใจเลยทีเดียว หวังว่าคนคนนั้นจะไม่มีเจตนาร้าย ถึงตอนนั้นแล้วเขาจะเปิดโปงจุดประสงค์ของคนคนนั้นออกไป ให้ถังจื่อซีเห็นว่าคนคนนั้นมันเป็นคนยังไง แฝงไปด้วยความคิดไม่ดียังไง แล้วถือโอกาสให้บทเรียนเขาไปสักหน่อยด้วย!

“จื่อซี จื่อโม่ ข้าวของของพวกหนูได้เอาไปครบแล้วหรือยัง?” ท่านย่าถังถามขึ้นมาจากทางด้านหลัง เธอไม่รู้ว่าทั้งสองคนจะไปที่ไหนกัน ไม่แน่ใจว่าคนที่จะไปเจอเป็นใครกันแน่ เป็นห่วงอยู่บ้าง แต่อยู่ที่นี่ โดยพื้นฐานแล้วไม่มีใครกล้าแหย็มกับตระกูลถังอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นก็ยังมีเย่ซือเฉินอยู่ด้วย มันยิ่งไม่มีทางจะมีใครที่มันไม่มีตาอยู่แล้ว ถึงแม้ว่าถังจื่อโม่จะยังเด็ก แต่ทำอะไรก็จะมีขอบเขตมาก ทำให้รู้สึกวางใจมาโดยตลอด จื่อซีเองก็ฉลาดมากเหมือนกัน สามารถดูแลตัวเองได้ดี ท่านย่าถังคิดขึ้นมาได้ แต่สุดท้ายแล้วก็ยังเป็นแค่เด็กน้อยสองคนอยู่ดี เธอก็ถอนหายใจออกมา

“คุณย่าทวด ข้าวของของพวกเราได้เอาไปเรียบร้อยแล้ว! คุณย่าทวดไม่ต้องเป็นห่วง หนูจะส่งข้อความมาหาทุกวันเลย!” ถังจื่อซีพูดเสียงหวานออกมา แล้วถือโอกาสกระโจนเข้าไปจุ๊บแก้มของท่านย่าถัง

“คุณย่าทวดสบายใจได้ ผมจะดูแลน้องสาวให้ดี” ถังจื่อโม่พูดออกมาอย่างตั้งอกตั้งใจ “งั้นพวกเราไปแล้วนะครับ”

“โอเค พวกหนูระวังตัวกันด้วย” ท่านย่าถังจุ๊บถังจื่อซี พลางลูบหัวของถังจื่อโม่ไป ยิ้มพลางพูดออกมาว่า “ย่าได้เตรียมคนไปส่งพวกหนูแล้ว ถึงแล้วก็บอกย่าด้วย”

ถังจื่อโม่ลากถังจื่อซีไป ตอบรับไปคำนึงแล้วออกจากบ้านไป

ตลอดทางถังจื่อซีเอาแต่จ้องมองโทรศัพท์อยู่ตลอด เธอส่งข้อความหาซ่างกวนหงอยู่ตลอด บอกเขาว่าถึงที่ไหนแล้ว แล้วถือโอกาสถามเรื่องที่ตัวเองสนใจไปด้วยเลย “คุณลุง หนูกับพี่ชายไม่ได้ออกมาเที่ยวข้างนอกนานแล้ว ครั้งนี้คุณลุงมาเที่ยวด้วยกัน จะต้องสนุกมากแน่เลย”

“งั้นหนูอยากจะไปเที่ยวที่ไหนล่ะ? ลุงจะพาหนูไป”

“ได้ทั้งนั้นเลย จื่อซีเป็นเด็กดี ขอเพียงแค่อยู่กับคุณลุง จะอยู่ที่ไหนก็มีความสุขทั้งนั้น” ถังจื่อซีได้พิมพ์ตอบไปอย่างรวดเร็ว คิด ๆ ไปแล้วก็ได้เสริมออกไปอีกประโยคนึง “พี่ชายเองก็ด้วย!”

หน้าของถังจื่อโม่บูดบึ้งออกมาเล็กน้อย นี่ถังจื่อซีขายเขาเพื่อให้คนอื่นมีความสุขงั้นเหรอ? ปกติเขาโอ๋น้องสาวคนนี้เกินไปแล้วใช่มั้ย!

“พี่ชาย พี่ไม่มีความสุขเหรอ?” ถังจื่อซีรู้สึกได้ว่าอุณหภูมิที่อยู่ข้าง ๆ มันต่ำลงไปเล็กน้อย ถังจื่อโม่ขมวดคิ้วออกมา พลางถามเสียงหวานออกไป

“เปล่า กำลังคิดอยู่ว่าเมื่อไหร่จะถึง” ถังจื่อโม่จ้องมองรอยยิ้มหวานของถังจื่อซี พูดคำพูดที่โหดร้ายไม่ออก จดบัญชีนี้ไปที่ซ่างกวนหงเอาไว้เงียบ ๆ

“ใกล้ถึงแล้ว!” ถังจื่อซีดูแผนที่อิเล็กทรอนิกส์บนโทรศัพท์ แล้วพูดออกมาอย่างมีความสุขว่า “ไม่ถึงสิบนาที!”

“อืมอืม” ถังจื่อโม่พูดออกมา ทางนี้ดูเหมือนว่าจะเงียบสงบมากเลย ไม่เหมือนสถานที่ที่เจริญเลย มีความห่างไกลตัวเมืองอยู่บ้าง บรรยากาศโดยรอบดีมาก ถังจื่อโม่คิดว่าคนคนนี้คงจะชอบความเงียบสงบแน่เลย

ถังจื่อโม่เอาแต่จินตนาการสร้างภาพของซ่างกวนหงอยู่ตลอด คนแบบไหนกันที่สามารถทำให้ถังจื่อซีชื่นชอบได้ถึงขนาดนี้ ทำให้ถังจื่อซีใช้คำว่างดงามมาบรรยาย ต้องรู้ก่อนว่า คนที่หน้าตางดงามที่อยู่ใกล้ตัวพวกเขานั้นมันเยอะมากเลย ถังจื่อซีก็ไม่ใช่คนที่จะชมคนอื่นอยู่บ่อย ๆ อยู่แล้ว ความงดงามนี้มันจะต้องไม่ธรรมดาแน่ ถึงขนาดที่ต้องสวยมากจนน่าตกตะลึงแบบที่หาที่เปรียบไม่ได้เลย