บทที่ 1604 หนูชื่อว่าอะไร

ถังจื่อซีเห็นซ่างกวนหงไม่ได้พูดอะไรออกมา นึกว่าเขาจะไม่ชอบถังจื่อโม่ จึงรีบช่วยพูดให้พี่ชายไปทันที ของเล่นในมือได้วางลงไปหมด ในดวงตาถึงขนาดที่ได้ประดับไปด้วยความวิงวอนอยู่บ้าง

ซ่างกวนหงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปลูบผมเธอเบา ๆ เด็กคนนี้ นึกไม่ถึงว่าจะไวต่อความรู้สึกอย่างนี้ “หนูวางใจเถอะ ลุงชอบพี่ชายของหนูมาก เขาน่ะ จะต้องเป็นเด็กดีมากเลยคนนึง อย่ากังวลไปเลย รอให้พี่ชายของหนูเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลุงจะไปถามเขาเอง”

“ขอบคุณค่ะคุณลุง!” ถังจื่อซีพุ่งเข้าไป “เยี่ยมมากเลย!” เธออดไม่ได้ที่จะเอ่ยออกไป เธอกลัวมากจริง ๆ กลัวว่าคุณลุงจะไม่ชอบพี่ชาย เธอเพิ่งจะมาที่นี่ ไม่อยากออกไปจากคุณลุง แต่ถ้าคุณลุงไม่ชอบพี่ชายจริง ๆ เธอก็จะจากไปกับพี่ชาย พี่ชายสำหรับเธอแล้วนั้นเป็นคนที่สำคัญที่สุด ตอนนี้ดีแล้ว คุณลุงชอบพี่ชาย พี่ชายเองก็ไม่ได้อยากจะจากไป อยู่ที่นี่ เธอจะต้องอยู่อย่างมีความสุขมากแน่ ๆ

“จื่อซีอย่ากังวลไปเลย ลุงชอบหนูมาก และก็ชอบพี่ชายหนูมากเหมือนกัน พวกหนู ก็เหมือนกับลูกหลานของลุง ทำให้ลุงรู้สึกถึงความอบอุ่น ขอเพียงแค่พวกหนูยินดี ก็สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดเลย” ซ่างกวนหงอดไม่ได้ที่จะพูดออกไป

“หนูเองก็เหมือนกัน หนูก็ชอบคุณลุงมากเหมือนกัน รู้สึกว่าคุณลุงเหมือนกับญาติพี่น้องเลย!” ถังจื่อซีพูดออกมาอย่างหนักแน่น

ถังจื่อโม่เดินเข้ามาได้ยินคำพูดของซ่างกวนหงกับถังจื่อซีเข้า ได้ขมวดคิ้วออกมาเล็กน้อย ญาติพี่น้อง? เขาเห็นจื่อซีเป็นญาติพี่น้องงั้นเหรอ? เขาอายุปูนนี้แล้ว ลูกสาว? หรือว่าอย่างอื่น? ถังจื่อโม่ต้องยอมรับเลยว่าเขามองไม่ออกถึงอายุของซ่างกวนหงอยู่บ้าง มองไปแล้วดูสามสิบกว่าปี แต่ก็รู้สึกอีกว่ามันมากกว่านั้นอีก ถังจื่อโม่ต้องยอมรับเลยว่าคนคนนี้เขามองไม่ออกเลย

“พี่ชาย พี่ลงมาแล้ว!” ถังจื่อซีเห็นถังจื่อโม่ก็มีความสุขมาก เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะว่าการสนทนาเมื่อก่อนหน้านี้ แต่ถังจื่อโม่ไม่รู้ว่าคุยอะไรกัน มองซ่างกวนหงไม่พูดอะไรออกไป

ซ่างกวนหงเองก็ไม่พูดเหมือนกัน ยื้มออกมาเสียอ่อนโยนเลย

“จื่อซี พวกเราอยู่ห้องที่ได้จัดการเอาไว้เรียบร้อยแล้วเมื่อก่อนหน้านี้กันดีมั้ย?” ถังจื่อโม่เองก็ไม่ได้ฝืนออกไปเหมือนกัน ได้เปลี่ยนหัวข้อบทสนทนาไป ถึงแม้ว่าคำพูดที่เขาพูดออกไปนั้นจะเป็นการขอคำปรึกษา แต่อันที่จริงแล้วน้ำเสียงมันก็มีความแน่วแน่อยู่บ้างเล็กน้อย

“หืม?” ถังจื่อซีไม่เข้าใจ

“เมื่อกี้ฉันลองดูแล้ว การจัดเตรียมของห้องนั้นมันตรงตามที่เธอชอบมากเลย จัดการแบบเฉพาะหน้าไปตอนนี้ คงจะไม่ได้เหมาะเหมือนอย่างนี้แล้วก็ได้” ถังจื่อโม่หยิบยกเหตุผลขึ้นมาอย่างนึง

“หนูไม่ถือ～” ถังจื่อซีไม่ได้คิดมากมายขนาดนั้นเลย เธออยากจะอยู่ใกล้ ๆ ซ่างกวนหงสักหน่อย พูดให้เคลียร์เลยก็คือห้องมันไม่ใช่ว่าแค่สถานที่ที่ในการพักอยู่ที่หนึ่งหรือไง ไหนเลยจะสำคัญไปกว่าคนกัน

“??” ถังจื่อโม่สับสนอยู่บ้าง ผู้ชายคนนี้กรอกยาเสน่ห์อะไรให้ถังจื่อซีไปแล้วเหรอ? น้องสาวของเขา สามารถมีสิ่งที่ดีที่สุดได้ถึงได้ไม่มีทางจะรับของจำพวกที่มันไม่ดีจำพวกนั้นมาหรอก แต่ตอนนี้นึกไม่ถึงว่าจะสามารถยอมรับเรื่องที่ไม่ค่อยจะเต็มใจเท่าไหร่นักได้?

“เชื่อฟัง อยู่ที่ตรงนี้ไปก่อน คุณลุงอยู่ด้วยตลอด ถ้าเธอกดดันมากไป คุณลุงอาจจะไม่ชอบเธออย่างนี้แล้วก็ได้” ถังจื่อโม่เอ่ยออกไปอย่างเย็นชา สายตาที่มองซ่างกวนหงได้ประดับไปด้วยความรู้สึกเป็นศัตรูออกมาอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีปิดบัง

“คุณลุงไม่ชอบเหรอ?” ถังจื่อซีถามออกมาอย่างเป็นกังวล เธอไม่อยากให้คุณลุงเกลียดเธอเลย

แน่นอนว่าซ่างกวนหงอยากจะพูดออกไปว่าไม่ เขาจะเกลียดถังจื่อซีได้ยังไงกันน่ะ? ชอบเธอเอามาก ๆ เลยนะ!แต่เห็นสีหน้าของถังจื่อโม่แล้ว อยากจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเด็กคนนี้ ทำได้แค่เพียงพูดต่อออกไปอย่างว่าง่าย “ลุงอยู่ที่นี่ตลอด ไม่ไปไหนหรอก และก็ไม่มีทางจะเกลียดจื่อซีด้วยเหมือนกัน!ห้องนั้นมันเป็นห้องที่ลุงตั้งใจให้คนเตรียมเอาไว้เป็นพิเศษ หนูเปิดประตูออกไปก็สามารถมองเห็นห้องของลุงได้แล้วนะ” ซ่างกวนหงค่อย ๆ พูดไปอย่างช้า ๆ “ลุงคิดว่าห้องที่จัดเตรียมเอาไว้ให้จื่อซีตอนนี้มันก็ดีมากเหมือนกัน ถ้าลุงออกไปแล้วก็จะมองเห็นจื่อซีอยู่ไกล ๆ จะต้องมากความสุขมากแน่ ๆ เลย ถ้าได้ทักทายจื่อซีอยู่ไกล ๆ อีก เดินไปที่ปากทางขึ้นลงบันไดด้วยกัน จูงมือจื่อซีลงไปข้างล่าง มันจะต้องเป็นเรื่องที่วิเศษมากแน่ ๆ เลย!”

ถังจื่อซีจินตนาการไปตามที่ซ่างกวนหงว่ามา ออกมาด้วยกัน เดินเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยกัน ลงไปข้างล่างด้วยกัน มันเป็นเรื่องที่เพอร์เฟคมากเรื่องหนึ่งเลยจริง ๆ ! ถังจื่อซีถึงขนาดที่อดไม่ได้ที่จะให้ถึงวันพรุ่งนี้เลยทันที จะได้ลองทำอย่างนี้ดูสักครั้ง!

อารมณ์ของถังจื่อโม่ไม่ได้ดีนัก นี่ถ้าไม่ใช่เพราะว่าตนอยู่ข้าง ๆ ยังคิดเลยว่ามันเป็นสิ่งที่คนรักคู่หนึ่งทำกันเสียอีก! ผู้ชายตรงหน้าคนนี้เองก็เข้าใจเกินไปแล้วหรือเปล่า! ถ้าผู้หญิงที่กำลังมีความรัก...เฮ้ย! เขากำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย! ถังจื่อซีเด็กโง่คนนี้นี่นะ!

“งั้นหนูก็จะอยู่ห้องนั้น! พี่ชาย ข้าวของของพวกเราจัดเก็บเรียบร้อยแล้วใช่มั้ย?” ถังจื่อซียิ่งคิดก็ยิ่งมีความสุข รอยยิ้มประดับอยู่เต็มใบหน้า

“ใช่ แต่เหมือนว่าจะขาดอะไรไป เธอลองไปดูที่ห้องหน่อย แล้วจะได้บอกกับคุณลุงไปเลย” ถังจื่อโม่เน้นหนักลงไปที่คำว่า “คุณลุง” สองคำนี้ เหมือนกับตั้งใจจะเตือนสถานะของเขาออกไป

“ได้เลย～” ถังจื่อซีไม่ได้สงสัยในอะไรอื่นเลย ประเด็นที่สำคัญคือ เธอเองก็อยากสร้างพื้นที่ให้พี่ชายกับคุณลุงคนงามได้อยู่ด้วยกันตามลำพังสักหน่อยเหมือนกัน ให้พวกเขาได้พูดคุยกัน ถ้าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันแล้ว เธอก็วางใจแล้ว! ถังจื่อซีคิด ไม่แน่ว่าทั้งสองคนอาจจะมีหัวข้อการสนทนาเยอะมากเลยก็ได้นะ!