บทที่ 1606 ฝึกยิง

ถังจื่อโม่คิดว่า ตนจำเป็นต้องไปคุยกับน้องสาวสักหน่อยแล้ว! ตกลงแล้วเธอยังจำคำสั่งสองของหม่ามี้ได้อยู่หรือเปล่า!เข้าหาคนคนหนึ่ง ทั้งยังเชื่อใจคนคนหนึ่งง่าย ๆ อย่างนี้! ตอนนี้นึกไม่ถึงว่ายังเป็นฝ่ายมาหาเขาเองอีก! ฟังจากน้ำเสียงของน้องสาวแล้ว เธอไม่ได้รู้จักผู้ชายคนนี้เลยสักนิดเดียว...ถังจื่อโม่รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง

“ไหน ๆ ก็มาแล้ว เธอสามารถอยู่กับจื่อซีอีกหลาย ๆ วัน สิ่งที่น่าสนใจทางนี้มันเยอะมาก” ซ่างกวนหงพูดแนะนำออกไป ถังจื่อโม่ไม่วางใจเขาโดยสมบูรณ์ ความระแวดระวังของเขายังมีมากอยู่ ซ่างกวนหงรู้ และก็ไม่ได้คิดจะไปขจัดความกังวลของเขาไปเลย

“คุณลุง! จื่อซีลงไปแล้วนะคะ!” ถังจื่อซีอยู่ที่ห้องไปสักพักนึง คิดว่าพวกเขาคุยกันไปประมาณหนึ่งแล้ว ตนจึงเดินลงไป และยังตั้งใจจะเตือนพวกเขาออกไปสักหน่อยด้วย

ซ่างกวนหงพอได้ยินก็เข้าใจขึ้นมา เมื่อกี้นั้นจื่อซีตั้งใจมอบโอกาสให้เขา ความลำเอียงรักเป็นพิเศษต่อถังจื่อซีเพิ่มมามากขึ้น ยิ้มพลางเอ่ยออกไป “พี่ชายของหนูวางแผนจะอยู่ที่นี่อีกหลาย ๆ วัน หนูสบายใจได้ พวกหนูลงมาพอดีเลย ไปเดินเล่นที่ในลานบ้านให้มาก ๆ หน่อยแล้วกัน มันน่าสนุกมากเลย!”

“ได้ค่ะ～” ถังจื่อซีตอบกลับไปเสียงหวาน มองไปแล้วพี่ชายกับคุณลุงคุยกันสนุกมากเลย คุณลุงชอบพี่ชาย สีหน้าที่แสดงออกมาของพี่ชายก็สงบนิ่งมากเลยด้วย คงจะชอบพี่ชายมากเหมือนกัน อย่างนี้ก็ดีแล้ว ทั้งสองคนต่างก็มีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน พี่ชายจะได้ไม่ต้องมาเร่งให้เธอไป อีกทั้ง ขอเพียงแค่พี่ชายยอมรับคุณลุงคนนี้ ต่อไปถึงแม้ว่าคุณพ่อคุณแม่จะถามขึ้นมา เขาก็จะได้ช่วยจื่อซีพูดไปด้วย!

“จื่อซี เธอต้องเรียกเขาว่าคุณปู่!” ถังจื่อโม่พูดไปอย่างไม่พอใจ คุณลุงกับคุณปู่ ถึงแม้ว่าจะเป็นเพียงแค่คำเรียก แต่มันก็ให้ความรู้สึกที่ไม่เหมือนกันเลย คุณปู่มันดูมีความรักใคร่เอ็นดูมากกว่าหน่อย!

“หา?” ถังจื่อซีอึ้งไป คุณปู่? ทั้ง ๆ ที่เป็นคุณลุงที่ยังหนุ่มและหน้าตางดงามคนหนึ่งนี่นะ! คุณปู่อายุมันต่างมากสุด ๆ ! คุณลุงไม่ได้แก่ขนาดนั้นมั้ยล่ะ!

“ใช่แล้ว พวกหนูเรียกฉันว่าคุณปู่จะเหมาะกว่าหน่อย” ซ่างกวนหงถือโอกาสพูดออกไป พลางยิ้มกริ่มออกมา “ลูกสาวของฉันอายุพอ ๆ กับแม่ของหนูเลย!” นี่เป็นลูกสาวกับลูกชายของถังฉิ้นเอ๋อ ก่อนหน้านี้เขาคิดมาโดยตลอดว่าถังฉิ้นเอ๋อเป็นลูกสาวของเขา ถึงแม้ว่าภายในใจตอนนี้ก็จะยังหวังว่าถังฉิ้นเอ๋อจะเป็นอยู่ ดังนั้นแล้ว จึงรักพวกเขาเป็นแบบหลานชาย หลานสาวเลยล่ะมั้ง

ถังจื่อซีตะลึงไป เรื่องนี้...มันต่างจากที่จินตนาการเอาไว้ค่อนข้างเยอะเลยนะเนี่ย แต่เห็นสีหน้าที่จริงจังของพี่ชายแล้ว แล้วก็สีหน้าที่เรียบนิ่งของคุณลุงด้วยแล้ว เธอรู้ว่าพวกเขาไม่ได้โกหก แล้วก็ได้พูดไปด้วยจิตใจที่หดหู่ “คุณปู่”

ซ่างกวนหงฟังออกถึงความหดหู่ของถังจื่อซี แต่ไม่เข้าใจว่ามาจากที่ตรงไหน จึงเอ่ยปลอบออกไป “เด็กโง่ ลุงกับปู่ไม่ใช่ว่าเหมือนกันหรือไง? ฉันก็รักจื่อซีเหมือนกันอยู่ดี!”

“อืม ๆ!” ถังจื่อซีได้ถูกเอาใจไปทันที ไม่ว่าคุณลุงหรือว่าคุณปู่ ขอเพียงแค่สามารถเล่นกับเขาได้ ถูกเขาพะเน้าพะนอ เธอก็มีความสุขทั้งนั้น!

“ไปเที่ยวกันเถอะ สวนดอกไม้ของที่นี่พวกเธอคงจะชอบกัน” ซ่างกวนหงพูด ที่นี่ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้มาบ่อย แต่ก็มีคนคอยดูแลอยู่ตลอดเหมือนกัน ถึงขนาดที่ตั้งใจดูแลเป็นพิเศษเลยทีเดียว สำหรับเด็กคนนึงแล้ว มันก็เพียงพอให้เที่ยวเล่นแล้ว

ถังจื่อโม่พาถังจื่อซีออกจากห้องไป เขาเองก็อยากจะลองเดินเล่นไปทั่วทุกที่เหมือนกัน ดูสักหน่อยว่ารอบ ๆ มันมีสภาพแวดล้อมแบบไหน มีสถานที่อะไรที่พิเศษหรือเปล่า เขาไม่อยากมาถึงที่นี่แล้วไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง การทำความเข้าใจต่อสภาพแวดล้อมที่ตนอาศัยอยู่นั้นมันเป็นเรื่องที่จำเป็น

ผู้ดูแลจ้งได้นำพวกเขาตรงไปยังสวนดอกไม้ สวนดอกไม้ของที่นี่ใหญ่มาก ตั้งแต่ตอนที่เริ่มสร้างใหม่ ๆ ก็จะนึกเพาะปลูกพืชดัดแปลงขึ้นมาเลย จากการเติบโตแบบสุ่มตามใจชอบเมื่อตอนแรกเริ่มไปจนถึงการปรับปรุงใหม่โดยเจตนาในตอนหลัง ล้วนแล้วแต่ได้ใช้ความคิดไปไม่น้อยเลยทีเดียว

ถังจื่อโม่กับถังจื่อซีไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่นัก เพียงแค่เพื่อความสนุกเอาเท่านั้น แต่มองไปแล้วก็พบว่าที่นี่มันมีพืชพันธุ์มากมายที่ปกติแล้วจะไม่เคยได้พบเห็นทั้งนั้นเลย ความสนใจมีมากขึ้นมาหน่อย

“ที่นี่มีแบบที่หนูไม่เคยเจอมาก่อนเยอะเลย!” ถังจื่อซีเดินไปพลางพูดไปพลาง เธอไม่รู้จักของพวกนี้เลย เพียงแค่ชอบสิ่งสวย ๆ งาม ๆ เท่านั้น เพราะถึงยังไงเด็กผู้หญิงแต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่มีแรงต้านทานต่อของสวย ๆ งาม ๆ แปลกใหม่อยู่แล้ว

“ของพวกนี้ได้เก็บรวบรวมมาเพาะเลี้ยงโดยเฉพาะจากสถานที่ต่าง ๆ ทั้งนั้น หลาย ๆ ชนิดเมื่อก่อนหน้านี้ไม่อาจอยู่ที่นี่ได้ จึงลงแรงไปไม่น้อยเลยนะครับ!” ผู้ดูแลจ้งพูดออกมาอย่างภาคภูมิใจ ไม่เสียแรงที่เขาตั้งใจพาถังจื่อซีกับถังจื่อโม่มาเป็นพิเศษ ก็เพื่อ “อวด” พืชพันธุ์ที่หายากพวกนี้ ให้พวกเขาเกิดความสนใจต่อที่นี่ ยินดีจะอยู่ต่ออีกหลาย ๆ วัน อย่างนี้หัวหน้าก็จะมีความสุขด้วยเหมือนกัน

ถังจื่อโม่ยิ่งดูก็ยิ่งตะลึง ชนิดของพืชพันธุ์ที่นี่มันเยอะสุด ๆ อันที่ไม่ได้พบเจอทั่วไปเยอะยิ่งกว่า ถึงแม้ว่าในสายตาของหลายคนจะไม่สำคัญ แต่ถังจื่อโม่ก็รู้ดีว่า นี่แสดงให้เห็นถึงกำลังความแข็งแกร่งและอำนาจทางการเงินของซ่างกวนหงแล้ว คนคนนี้ เกรงว่าคงจะยิ่งใหญ่กว่าที่จินตนาการเอาไว้เสียอีก