บทที่ 1614 หนูไม่อยากกลับไป

เวินลั่วฉิงคิด เด็กทั้งสองคน ไปอยู่บ้านคนอื่นนานๆ มันจะเหมาะสมที่ไหนกัน? เธอได้แต่ขมวดคิ้วแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร…

ทันใดนั้นก็มีอีกคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นในกล้อง เดินเข้ามาจากไกลๆ เวินลั่วฉิงขมวดคิ้วในทันที เขาคือผู้ชายวัยกลางคน ท่าทางดูสุภาพและมีมารยาท เดาอายุไม่ออก แต่ว่ารู้สึกสนิทสนม อบอุ่น เวินลั่วฉิงรู้สึกสงสัยเล็กน้อยว่าทำไมตัวเองถึงได้มีความรู้สึกแบบนี้? เธอพยายามบังคับให้ตัวเองลืมมันไป แล้วก็พยายามสังเกตในกล้อง ในมือของผู้ชายคนนั้นถือของมา เพราะว่าอยู่ไกลก็เลยมองไม่ชัดเจนเท่าไหร่นัก เขาเดินตรงเข้ามาหาถังจื่อซี เวินลั่วฉิงก็เอ่ยปากเตือนก่อน “จื่อซี มีคนมาด้านหลังน่ะ”

ถังจื่อซีหันหน้าไป ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาในทันที พร้อมกับกระโดดเข้าไป “คุณปู่！”

เวินลั่วฉิงเข้าใจในทันที ดูท่าทางผู้ชายคนนี้จะเป็นคนที่ถังจื่อซีไปเยี่ยม เธอได้ยินสิ่งที่ถังจื่อซีเรียก ก็อดไม่ได้ที่อยากจะเอ่ยปากแก้ไข ผู้ชายคนนี้ดูท่าทางยังหนุ่มอยู่ จะไปเรียกปู่ได้ยังไง! แต่พอนึกถึงสิ่งที่ถังจื่อซีอธิบาย เวินลั่วฉิงก็จำเป็นต้องยอมรับว่า ผู้ชายคนนี้ เจอกันครั้งแรกยังดูอายุไม่ออก แต่ไม่ควรจะไปเรียกเขาว่าลุงเลย อย่างมากก็พี่ชาย……ผ่านทางหน้าจอ ผู้ชายคนนี้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนที่นุ่มนวล ไม่มีความเหี้ยมโหดในตัวของเขาเลย เขาเหมือนคนที่โกรธไม่เป็น เรื่องอะไรก็ยอมคล้อยตามคนอื่น เวินลั่วฉิงส่ายหน้า ทำไมถึงได้เชื่อคนคนหนึ่งง่ายแบบนี้เนี่ย?

“สิ่งที่จื่อซีอยากได้ ปู่ซื้อกลับมาให้แล้วนะ จะกินตอนนี้เลยไหม? ” ซ่างกวนหงกล่าวด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ได้มาในที่ที่คึกคักแบบนี้มานานมากแล้ว เขาชอบความสงบ ชอบอยู่คนเดียว แต่เพื่อที่จะได้อยู่กับเด็กน้อยทั้งสองคน ที่ไหนเขาก็ยอมไปทั้งนั้น ราวกับว่าเขาเต็มใจทำทุกอย่างเพื่อพวกเขา

“ยังไม่กินค่ะ”ถังจื่อซีตอบเสียงแจ๋ว แล้วเธอก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมา พร้อมกับอวดซ่างกวนหง “คุณปู่ หม่ามี๊หนูโทรมาค่ะ! คุณปู่มาเร็ว เดี๋ยวหนูจะแนะนำหม่ามี๊ให้รู้จัก！”

มือของซ่างกวนหงชะงักไปในทันที หม่ามี๊ของเธอ——ถังฉิ้นเอ๋อเหรอ？ซ่างกวนหงยังไม่ทันได้เตรียมตัวที่จะได้เจอกับถังฉิ้นเอ๋อเลย ในความคิดของเขา ถ้าเกิดว่ายังพิสูจน์ไม่ได้จริงๆ ว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์แบบพ่อลูกกัน เขาก็จะไม่ไปหาถังฉิ้นเอ๋อก่อน แต่จู่ๆ ตอนนี้จะได้คุยกันผ่านทางวิดีโอคอล เขาก็อยากจะปฏิเสธ แต่ว่าถังจื่อซีได้แนะนำอย่างมีความสุขก่อน “หม่ามี๊ นี่คือคุณปู่ซ่างกวนค่ะ หนูมาหาเขาเนี่ยแหละ! คุณปู่ซ่างกวนดีกับพวกเรามากเลย เขาอ่อนโยนมาก แล้วก็ตามใจจื่อซีทุกอย่าง แถมยังเล่นกับพี่ชายด้วย สอนเรื่องอื่นๆ ให้พี่ชายอีกต่างหาก! พี่ก็ชอบคุณปู่มากเหมือนกัน！แถมวันนี้คุณปู่ยังหาเวลาเพื่อพาเรามาที่สนามเด็กเล่นอีก!หนูกับพี่ชายดีใจมากเลย”

ถังจื่อซีพูดจาเจื้อยแจ้ว เวินลั่วฉิงตั้งใจฟังมาก แต่ว่าภายในคำพูดนั้นมีแต่พูดถึงการที่คนคนนั้นชอบจื่อซีกับจื่อโม่ แถมยังดีกับพวกเขามาก ตามใจพวกเขา เวินลั่วฉิงอยากจะขัดจังหวะจริงๆ ลูกของเธอ ทำไมถึงได้ถูกซื้อได้ง่ายขนาดนี้กัน?

หลังจากที่ถังจื่อซีแนะนำซ่างกวนหงให้เวินลั่วฉิงฟังแล้ว ก็ยื่นโทรศัพท์ไปตรงหน้าซ่างกวนหง แล้วก็ยิ้มอย่างเอาใจ “คุณปู่ นี่คือแม่ของหนูค่ะ! เธอชื่อว่าเวินลั่วฉิง ตอนนี้ก็มีอีกชื่อหนึ่งคือถังฉิ้นเอ๋อ แม่ของหนูหน้าตาดีมากเลยใช่ไหมล่ะคะ！”

ถ้าเกิดว่าถังจื่อซีมีหาง ก็คงจะชี้จนไปถึงท้องฟ้าแล้ว ซ่างกวนหงจับจ้องไปที่ผู้หญิงที่ยิ้มแย้มเบิกบานบนหน้าจอตาไม่กะพริบ เธอสวยมากจริงๆ ขนาดไม่ได้เห็นเองต่อหน้าจริงๆ แค่ผ่านทางหน้าจอเท่านั้น ความสวยของเธอก็ไม่ได้ลดลงเลย ผู้หญิงคนนี้ เหมือนแม่ของเธอจริงๆ ถ้าเกิดว่า……ถ้าเกิดว่าเป็นลูกสาวของเขาจริงๆ คงจะดี……

เดิมเวินลั่วฉิงก็ยิ้มและมองผู้ชายที่อยู่ในหน้าจอ แต่พอเห็นว่าเขาไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย ได้แต่จ้องหน้าจอและตะลึงไปแบบนั้น เหมือนตกอยู่ในเรื่องของตัวเอง ก็ทำให้เวินลั่วฉิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย และเมื่อกี้ที่เธอทักทายไป ก็เหมือนกับว่าผู้ชายคนนั้นจะไม่ได้ยินเลย เวินลั่วฉิงตัดสินใจจะรออย่างอดทน รอให้เขาสงบลงเมื่อไหร่แล้วค่อยคุยกันอีกที

ถังจื่อซีสังเกตเห็นความผิดปกติของซ่างกวนหง เธอจับมือของเขาและส่ายไปส่ายมา แล้วก็เรียกอย่างเขินอายว่า “คุณปู่ เป็นอะไรไปคะ? ไม่ชอบแม่ของหนูเหรอคะ? ”

ความคิดของซ่างกวนหงถูกเสียงของถังจื่อซีขัดจังหวะ เขารีบทำใจให้สงบ เมื่อกี้นี้ เขาได้จุมอยู่กับอารมณ์ของตัวเองอีกแล้ว เขายื่นมือไปลูบหัวของถังจื่อซีเบาๆ แล้วก็ปลอบใจเธอก่อนว่า “เปล่า เมื่อกี้ปู่คิดเรื่องอื่นอยู่น่ะ”

ซ่างกวนหงรับโทรศัพท์มา แล้วก็ยิ้มอย่างขอโทษให้เวินลั่วฉิง “ขอโทษทีครับ เมื่อกี้ผมใจลอยไปหน่อย”

เวินลั่วฉิงยิ้มกลับให้เขา “ไม่เป็นไรค่ะ สองสามวันนี้ จื่อซีกับจื่อโม่คงรบกวนคุณน่าดูเลย”

ซ่างกวนหงมองการแสดงออกทางสีหน้าของเวินลั่วฉิงด้วยความโลภ นี่ไม่ใช่รูปภาพ แต่ว่าเป็นคนตัวจริงถึงแม้ว่าจะไม่ใช่การพูดคุยกันตัวเป็นๆ แต่เป็นแค่การคุยกันผ่านทางหน้าจอ มันก็ดูเหมือนความจริงมากแล้ว ต้องยอมรับว่า ถังฉิ้นเอ๋อทำให้เขารู้สึกสนิทสนม ภายในก้นบึ้งของหัวใจเขามีเสียงเอ่ยบอกเขาว่า ถังฉิ้นเอ๋อเป็นลูกสาวของเขา ใช่เธอจริงๆ!แต่ว่ารายงานนั้น มันตัดความหวังพวกนั้นของเขาออกไป ซ่างกวนหงแอบถอนหายใจอยู่ภายในใจ แล้วก็พูดออกมาอย่างช้าๆ พยายามอย่างมากเพื่อไม่ให้เสียงของเขาได้รับผลกระทบจากอารมณ์ของเขาในตอนนี้ : “จื่อซีกับจื่อโม่ไม่ได้รบกวนผมเลย ผมชอบพวกเขามากเลยซะด้วยซ้ำ เหมือนกับหลานชายกับหลานสาวของผมเลย พวกเขามอบความสุขให้ผมมากมาย ถึงแม้ว่าจะได้อยู่ด้วยกันแค่วันสองวัน แต่ว่าผมกลับไม่อยากให้พวกเขากลับเลย!คุณวางใจได้เลย พวกเขาอยู่ที่นี่ปลอดภัยมาก ผมจะดูแลพวกเขาให้ดี”