บทที่ 1616 ฉันไม่ยอมรับ

ตอนเช้าเวินลั่วฉิงก็พักผ่อนต่ออีกหน่อย พอกินอาหารกลางวันเสร็จก็ไปที่สถานีตำรวจ เรื่องของไป๋ยี่รุ่ยยิ่งจัดการให้เร็วยิ่งดี สถานการณ์ตอนนี้ค่อนข้างรุนแรง ถ้าเกิดว่าไป๋ยี่รุ่ยเอาแต่เงียบอยู่แบบนี้ การพิจารณาคดีน่าจะค่อนข้างหนัก เวินลั่วฉิงไม่อยากจะให้อนาคตของไป๋ยี่รุ่ยอยู่แต่ในคุก ดังนั้นเธอก็เลยมาเกลี้ยกล่อมไป๋ยี่รุ่ยด้วยตัวเอง

ทางสถานีตำรวจ เย่ซือเฉินได้โทรมาก่อนหน้านี้แล้ว ว่าให้พวกเขาได้เจอหน้ากัน มีเวลาได้คุยกันสองต่อสอง 1 ชั่วโมง เวินลั่วฉิงรู้สึกพึงพอใจมาก เพราะถึงยังไง นี่ก็เป็นสิ่งที่เย่ซือเฉินมอบให้ตามความสมัครใจ

เวินลั่วฉิงคิดแล้วก็ไม่อยากจะเชื่อ เย่ซือเฉินในวันนี้สามารถพูดคุยกันได้ดีอย่างน่าประหลาดใจ แถมยังออกตัวช่วยก่อนด้วยซ้ำ ในเรื่องของผู้ชายคนอื่นเขากลับพูดง่ายขนาดนี้ เวินลั่วฉิงรู้สึกพึงพอใจและก็ตลกด้วย เกรงว่าไม่นานเขาน่าจะตั้งสติได้ ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเขาจะมีสีหน้ายังไง

“คุณนายเย่”เข้ามาถึงสถานีตำรวจ ก็มีคนเข้ามาต้อนรับ ดูท่าทางน่าจะเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว เวินลั่วฉิงพูดอย่างเป็นทางการว่า “เรื่องนี้คงต้องรบกวนคุณแล้วนะคะ”

ตำรวจพูดกับเวินลั่วฉิงด้วยสีหน้าที่จริงจังว่า “เรื่องนี้มันค่อนข้างจะร้ายแรง สิ่งที่พวกเราสามารถทำได้ ก็คือให้พวกคุณได้เจอกันเท่านั้น ทางด้านฝั่งนี้พวกเราได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้ว เพราะคุณมีเวลา 1 ชั่วโมงในการพูดคุยกันส่วนตัว ถ้าเกิดว่าผ่านไป 1 ชั่วโมงแล้วจะมีคนไปเตือนคุณ กรุณาอย่าทำให้พวกเราลำบากด้วยนะครับ”

เวินลั่วฉิงแสดงให้เห็นว่าเข้าใจ แล้วก็เดินเข้าไปข้างในกับพวกเขา มันเป็นห้องปิด เพราะว่าเรื่องราวยังอยู่ในขั้นตอนการสอบสวน ดังนั้นไป๋ยี่รุ่ยก็ยังคงสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิม มันดูยับยู่ยี่ เนื้อติดอยู่กับตัว เขาไม่ได้โกนหนวดมาหลายวันแล้ว ดูค่อนข้างจะมอมแมม ดวงตาที่เคยสดใสของเขาไม่มีแสงสว่าง ตอนที่เห็นเวินลั่วฉิงนันก็ตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง เธอ……มาเยี่ยมเขาด้วย

ไป๋ยี่รุ่ยรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาในทันที ตอนนี้เขาดูน่าอายมากเลยใช่ไหม? เสื้อผ้าก็ยุ่งเหยิง ผมก็มัน สีหน้าของดูแย่มากเลยใช่ไหม? เขากลับแสดงด้านที่ไม่ดีทั้งหมดให้ฉิงฉิงเห็น……ไป๋ยี่รุ่ยไม่สามารถรับได้ จนถึงขั้นที่อยากจะหนีไปด้วยซ้ำ

“ไป๋ยี่รุ่ย！”เวินลั่วฉิงเรียกเขาเอาไว้ในทันที ไม่มีใครอยากโชว์ด้านที่น่าเกลียดต่อหน้าคนที่ชอบหรอก เวินลั่วฉิงแสดงให้เห็นว่าเธอเข้าใจ แล้วอีกอย่างเรื่องที่ไป๋ยี่รุ่ยเคยทำก่อนหน้านี้ เธอก็เข้าใจเขาเหมือนกัน เธอรู้ว่าเขาทำเพื่อเธอ เวินลั่วฉิงรู้สึกทุกข์ใจเล็กน้อย ไป๋ยี่รุ่ยทำเพื่อเธอเยอะขนาดนี้ ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะว่าหลิวหยิงบอก เธอก็คงไม่รู้หรอก จากคำพูดของหลิวหยิง เธอก็สามารถดูได้อย่างชัดเจนว่า ไป๋ยี่รุ่ยไม่อยากให้เธอเห็นในด้านที่ไม่ดีเหล่านี้ เรื่องที่สุดจะทนเหล่านั้น เขาไม่อยากจะให้เธอเข้าใจเลยแม้แต่นิดเดียว แต่ว่า ไม่มีทางเลือก ไป๋ยี่รุ่ยไม่มีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่แม้แต่นิดเดียว ถ้าเกิดว่าเธอไม่มาด้วยตัวเอง เกรงว่าใครพูดไปก็คงจะไม่มีประโยชน์

“ฉิงฉิง เธอ……”ไป๋ยี่รุ่ยก้มหน้าลง เขารู้สึกว่าเขาไม่มีหน้าจะไปมองเวินลั่วฉิง เขาในตอนนี้ ต้องดูน่าอึดอัด แล้วอีกอย่าง บนตัวของเขายังมีคราบสกปรกอยู่เลย ไป๋ยี่รุ่ยรู้สึกว่า การเข้าใกล้เวินลั่วฉิงเป็นการกระทำที่เลวร้าย เวินลั่วฉิงทั้งงดงาม ใจดี และอบอุ่นขนาดนั้น แล้วเขาล่ะ? ก็แค่คนที่ถูกคนอื่นวางแผนใส่ ถูกวางยา แถมตัวเขาเองยังฆ่าคนอื่นอีก มือเต็มไปด้วยเรื่อยๆ แล้วเขาจะเข้าไปใกล้เวินลั่วฉิงได้ยังไงกัน?

เวินลั่วฉิงมองไปที่คนที่พาไป๋ยี่รุ่ยเข้ามา ส่งสัญญาณให้พวกเขาออกไป คนข้างๆ ก็รู้ตัวดีว่าต้องทำยังไง ก็เลยเดินออกไปทันที แถมยังปิดประตูด้วย เวินลั่วฉิงเดินเข้าไปแล้วพูดเบาๆ ว่า “นั่งคุยกันหน่อยเถอะ”

ไป๋ยี่รุ่ยกัดฟันและนั่งลง เขารู้สึกว่าไม่มีหน้าจะเงยหน้าขึ้นมามองเวินลั่วฉิง ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคน เหมือนกับว่าคนหนึ่งเป็นท้องฟ้า ส่วนอีกคนอยู่บนดิน ไม่ควรจะมาเกี่ยวพันกัน

“เรื่องที่นายฆ่าคน ฉันรับรู้แล้วนะ”เวินลั่วฉิงพยายามพูดอย่างอ่อนโยนที่สุด เธอรู้ดีว่าไป๋ยี่รุ่ยเป็นคนที่หยิ่งในศักดิ์ศรีมาก เหตุการณ์นั้นต้องทำร้ายเขาอย่างรุนแรง และแน่นอนว่าเขาไม่ต้องการพูดถึงมันโดยตรง