บทที่ 1620 ย้อนกลับ

หลิวหยิงได้แต่ทำเรื่องของตัวเองเงียบๆ ซือถูมู่หรงก็ได้แต่มองจากไกลๆ พยายามอย่างมากที่จะไม่ไปรบกวน……เวินลั่วฉิงรู้สึกว่า ซือถูมู่หรงต้องมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งต่อหลิวหยิงอย่างแน่นอน

หลิวหยิงฝืนยิ้ม แล้วก็พูดกับเวินลั่วฉิงอย่างไร้อารมณ์ว่า “ซือถูมู่หรงบอกฉันว่า เขาไม่มีทางปล่อยฉันไป ฉันต้องอยู่กับเขาตลอดไป”

เวินลั่วฉิงไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ คนอย่างซือถูมู่หรง จะอนุญาตให้หลิวหยิงจากไปได้ยังไงกันล่ะ? ถ้าเกิดไม่ใช่เพราะว่าเขารู้สึกผิดต่อหลิวหยิง ตอนนี้เขาก็ไม่มีทางตามหลิวหยิงอยู่เงียบๆ และไม่ค่อยถามเรื่องของเธอแบบนี้หรอก

“ถ้ายังงั้นเธอคิดยังไงกันล่ะ? ”เวินลั่วฉิงรู้สึกว่า เธอต้องทำความเข้าใจเกี่ยวกับความรู้สึกในใจของหลิวหยิงก่อน ถึงจะพยายามทำความเข้าใจเรื่องราวได้ แล้วเธอก็ถามออกมาอย่างอ่อนโยน

หลิวหยิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกเป็นสีฟ้าสว่างมาก เมฆก็สวยงาม แต่ว่าตัวเธอเองกลับเหมือนนกที่ปีกหัก ไปไหนก็ไม่ได้ เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็พูดออกมาอย่างช้าๆ ว่า “ฉันอยากจะไปจากเขา เรื่องในอดีต ฉันไม่สามารถยกโทษให้เขาได้หรอก แม้แต่คิดอยากจะแก้แค้นด้วยซ้ำ แต่ว่า เขากับฉันมันแตกต่างกันมากเกินไป ฉันยังมีแม่ของเขา ฉันไม่อยากจะให้แม่ต้องเจ็บปวดอีก เพราะฉะนั้น ฉันก็ไม่สามารถแก้แค้นเขาได้ แต่ขอแค่ได้ไปจากเขาก็ดีพอแล้ว”

เวินลั่วฉิงทอดถอนใจ ตอนนี้หลิวหยิงไม่ได้รู้สึกอะไรต่อซือถูมู่หรงเลยแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าจะเป็นความรัก หรือว่าความเกลียดชัง มันก็ต่างเป็นความรู้สึกทั้งนั้น แต่ว่าตอนนี้ การไร้ความปรารถนาของหลิวหยิงต่างหากที่โหดร้าย เธอปฏิเสธซือถูมู่หรงโดยสมบูรณ์ แล้วก็ละทิ้งความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อซือถูมู่หรงในอดีต ไม่รู้ว่าซือถูมู่หรงจะคิดยังไง

“ซือถูมู่หรงไม่มีทางปล่อยไปแบบนั้นง่ายๆ หรอก เธอเคยคิดไหมว่ามีโอกาสจะได้กลับมาคบกันรึเปล่า? ”เวินลั่วฉิงถามเบาๆ

หลิวหยิงหัวเราะเยาะ “คบกันงั้นเหรอ? ระหว่างฉันกับเขา มันไม่มีอะไรดีๆ ให้พูดกันแล้ว ความตายของพ่อฉัน ฉันไม่มีทางให้อภัยเขาได้อยู่แล้ว ละยิ่งไปกว่านั้น การกลับไปอยู่กับเขาอีกครั้ง เป็นในฐานะคนรักรึเปล่า? ห้าปีของความอัปยศ มันยังไม่เพียงพออีกเหรอ? ”หลิวหยิงพูดแล้วก็รู้สึกโมโห พอนึกถึงเวินลั่วฉิงที่อยู่ด้านข้างของตัวเอง เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ ก็พยายามกดความโกรธเอาไว้แล้วพูดว่า “แล้วอีกอย่าง ซือถูมู่หรงก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ถ้าเกิดว่าฉันคบกับเขาตอนนี้ คงน่าอับอายขายหน้าน่าดูเลย แม่ของเขาก็ไม่มีทางเห็นด้วยหรอก และฉันก็ไม่เคยคิดที่จะคืนดีกับเขาด้วย”

เวินลั่วฉิงก้าวขึ้นไปด้านหน้าและกอดหลิวหยิงเอาไว้ สองสามปีมานี้เธอก็ไม่ได้อยู่ดีเลย พอพูดถึงความสัมพันธ์ของเธอกับซือถูมู่หรง หลิวหยิงก็รู้สึกว่าทั้งสองคนมีความสัมพันธ์แบบคนรัก ที่มองไม่เห็นแสงสว่าง เกรงว่าจะแยกการจัดการของซือถูมู่หรงไม่ออก แล้วอีกอย่าง หลิวหยิงก็ไม่พอใจในตัวของซือถูมู่หรงเป็นอย่างมาก พอพูดถึงขึ้นมาก็โกรธในทันที ไม่มีทางที่จะพูดคุยสนทนากันอย่างปกติได้หรอก เวินลั่วฉิงก็เลยต้องยอมแพ้ที่จะคุยเรื่องของซือถูมู่หรง รอให้หลิวหยิงอารมณ์คงที่กว่านี้หน่อยค่อยคุย

“เมื่อกี้เธอบอกว่า วันนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลยเหรอ? ”เวินลั่วฉิงนึกถึงคำพูดของหลิวหยิง แล้วก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเข้าหากัน เมื่อกี้ตัวเองละเลยไป ได้แต่นึกถึงเรื่องของซือถูมู่หรง เวินลั่วฉิงอดรู้สึกปวดใจไม่ได้ ตอนนี้เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว ยังไม่ได้กินข้าวมาทั้งวันจะรู้สึกหิวแค่ไหนกัน!

ก่อนหน้านี้หลิวหยิงก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่พอเวินลั่วฉิงถามขึ้นมาแล้วเธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาในทันที แม้แต่รู้สึกหมดแรงเลยด้วยซ้ำ ไม่อยากจะทำอะไรทั้งนั้น เธอมองไปที่เวินลั่วฉิง แล้วก็พูดกับเธออย่างออดอ้อนว่า “ตอนนี้ฉันรู้สึกหิวมากเลย แต่ว่าที่นี่ไม่มีอะไรให้กินเลย”

เวินลั่วฉิงเหลือบมองเธอด้วยความโกรธ แล้วก็หยิบโทรศัพท์ออกมาสั่งอาหาร เพียงพริบตาเดียวเธอก็สั่งไปเยอะมาก หลิวหยิงไม่ได้กินอะไรทั้งวัน ไม่รู้ว่ากระเพาะจะเป็นยังไงบ้าง พอคิดได้แบบนี้แล้วก็สั่งโจ๊กมาอีก

หลิวหยิงมองดูการกระทำของเวินลั่วฉิง แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างซาบซึ้งใจ เธอโชคดีแค่ไหนกัน ถึงได้มีเพื่อนอย่างเวินลั่วฉิง คอยปกป้องเธออยู่เสมอไม่ว่าจะเมื่อไหร่ ยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเธอเสมออีกด้วย เพื่อนสนิทแบบนี้ จะยอมให้เธอถูกทำร้ายแม้แต่นิดเดียวได้ยังไงกัน

หลิวหยิงอดคิดไม่ได้ ว่าถ้าเกิดเมื่อตอนปีนั้นเธอได้เจอกับเวินลั่วฉิงแบบในวันนี้ คงไม่ต้องจะไปขอร้องซือถูมู่หรงแล้วรึเปล่า? เธอกับซือถูมู่หรงก็จะไม่ต้องเผชิญกับความสัมพันธ์ที่โชคร้ายแบบนี้ แต่ว่า！บนโลกใบนี้ไม่มีคำว่าถ้าหรอกนะ เวลาเมื่อห้าปีก่อน เวินลั่วฉิงก็ยังเอาตัวเองไม่รอดเหมือนกัน ตัวเองก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ แล้วเธอจะไปให้ฉิงฉิงมาช่วยเธอได้ยังไงกันล่ะ? โชคดีที่ เวินลั่วฉิงก็ยังผ่านมาได้ และเดินมาจนถึงจุดนี้ในวันนี้