บทที่ 214 คุณชายสามเย่ เก่งกาจ（2）

บทที่ 214 คุณชายสามเย่ เก่งกาจ（2）

“ถังหลินพวกเรานับถือเป็นพี่น้องกันมา 29 ปีแล้วนะ”ดวงตาของเย่ซือเฉินหรี่ขึ้น จ้องมองเขาอย่างเย็นชา ฟังผิวเผินอาจจะไม่ใช่คำพูดอะไร แต่กลับซ่อนพลังการข่มขู่ไว้

ถือได้ว่าเขากับถังหลินเติบโตมาจากใต้หลังคาเดียวกัน เพราะทั้งสองตระกูลมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้น ดังนั้นจึงอยู่ด้วยกันฉันท์พี่น้องมาตั้งแต่เกิด ซึ่งความเป็นจริงแล้วถังหลินโตกว่าเขาแค่ไม่กี่เดือนเอง

“อืม นานพอสมควร” ถังหลินไม่สนใจการข่มขู่ของเย่ซือเฉิน และจงใจจะเปลี่ยนแปลงความหมาย หางคิ้วเขายกขึ้น สีหน้ามีความเคร่งเครียดเล็กน้อย แล้วพูดเสริมอีกหนึ่งประโยคอย่างช้าๆ “เริ่มรู้สึกเบื่อแล้วใช่ไหม？”

เย่ซือเฉิน“……”

“ถังหลิน พี่มีเป้าหมายอะไร？”เย่ซือเฉินรู้ว่าถังหลินไม่ใช่คนแบบนั้น ดังนั้นถังหลินทำอย่างนี้ต้องมีเป้าหมายอื่นแน่นอน

“จะมีเป้าหมายอะไร？พี่ไม่ใช่น้องนะ พี่ก็แค่ชอบฉิงฉิง รอให้ฉิงฉิงกลับเข้ามาแล้ว พี่จะคุยกับเธอดีๆ”ถังหลินหัวเราะอย่างร่าเริง

คำพูดนี้มีความหมายสองแง่สองง่าม……

เย่ซือเฉินจ้องมองเขาอย่างดุดัน จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกไป

จะคุยกับเธอดีๆ？ฝันลมๆแล้งๆแล้ว เห็นเขาตายแล้วเหรอ？

เห็นเย่ซือเฉินออกไปอย่างโกรธเคือง หางคิ้วของถังหลินยกขึ้นอย่างชอบใจ

ดูเหมือนว่าขอแค่ดึงเวินลั่วฉิงมาเกี่ยวข้อง เย่ซือเฉินก็จะสูญเสียความใจเย็น

ขอถามหน่อยว่าเย่ซือเฉินที่ใจเย็นสุขุม วางแผนการณ์ไกลไปไหนเสียแล้ว？

เขากับเย่ซือเฉินรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เป็นครั้งแรกที่เห็นเย่ซือเฉินโกรธเคืองอย่างนี้

หรือเวินลั่วฉิงจะเป็นคนที่สวรรค์ส่งมาปราบเย่ซือเฉินกันนะ มันช่างน่าสนใจจริงๆ！！

ถ้าหากเป็นเช่นนี้ เขาคงต้องตั้งตารอดูละครเรื่องนี้ให้ละเอียด เมื่อถึงจุดสำคัญยังสามารถช่วยเติมพริกเติมเกลือได้อีก

หลังจากที่ออกจากห้องวีไอพี เย่ซือเฉินดึงเนคไทแรงๆ แต่กลับรู้สึกอึดอัดกว่าเดิม

ให้ตายเถอะ วันนี้เขาไม่ควรพาเธอมาพบถังหลินเลย

แต่ว่าถังหลินต้องการจะทำอะไรกันแน่？

ไม่ว่าถังหลินกำลังคิดอะไรอยู่ วันหลังคงต้องให้เธออยู่ห่างๆถังหลินจะดีกว่า

เวินลั่วฉิงยังไม่กลับมา ตอนนี้เย่ซือเฉินไม่มีความอดทนจะรอแล้ว จึงได้เดินไปที่ห้องน้ำ

เวินลั่วฉิงเดินออกมาพอดี เขาเดินเข้าไปดึงมือเธอ แล้วพาออกไปข้างนอก“ไป กลับบ้านกัน”

“ไม่บอกพี่ใหญ่สักคำเลยหรือค่ะ？พี่ใหญ่ไปหรือยัง？”เวินลั่วฉิงรู้สึกแปลกใจ จะไปแล้วเหรอ？ไปง่ายๆอย่างนี้เลยหรอ？

“ไม่ต้อง วันหลังอยู่ห่างถังหลินไว้ เขาเป็นสุนัขจิ้งจอกในหนังมนุษย์อย่าให้ภายนอกของเขาหลอกเอาได้”เวลานี้เย่ซือเฉินอารมณ์ไม่ดี ดังนั้นน้ำเสียงจึงหนักหน่อย

บัดนี้เวินลั่วฉิงเรียกว่าพี่ใหญ่สักสนิทปาก ยิ่งทำให้เขาหดหู่ใจ

เวินลั่วฉิงมองเขาอย่างตกตะลึง เธอรู้ดีว่าถังหลินเป็นคนยังไง

แต่ว่าทำไมเขาถึงโมโหกะทันหันอย่างนี้ และพูดมีอคติกับเขามากเลย ถังหลินทำท่าไหนถึงทำให้เขาโมโหมากอย่างนี้นะ？

หรือหลังจากที่เธอออกไป ทั้งสองก็พูดกันไม่ถูกคอ？

ถึงแม้จะคุยไม่ถูกคอ แต่เขาก็ไม่จำเป็นต้องโมโหขนาดนี้เนี้ย？เขาไม่น่าจะเป็นคนที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่นะ

เห็นท่าทีของเขาเป็นเช่นนี้ เวินลั่วฉิงก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ มันเป็นเรื่องระหว่างพี่น้องของเขา เธอไม่ควรเข้าไปก้าวก่าย

เพียงแต่เธอนึกถึงถังหลินสั่งอาหารเต็มโต๊ะ มันเป็นของโปรดที่เธอชื่นชอบเกือบทั้งหมดเลย

ถังหลินรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไรกัน？เห็นได้ชัดว่าถังหลินไปสืบประวัติของเธอมาก่อนแล้ว！

แต่ทว่าทำไมถังหลินจึงต้องสืบหาประวัติของเธอล่ะ？

ระหว่างทางกลับบ้าน เย่ซือเฉินขับรถอย่างเชื่องช้าไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่