บทที่ 398 เธอกลับมาแล้ว เขาไปรับด้วยตัวเอง（1）

เธอกับเย่ซือเฉินหย่ากันนั้นต่างเห็นด้วยทั้งสองฝ่าย และมันก็เป็นเรื่องที่ปกติมาก！

แต่ไม่รู้ทำไม ช่วงนี้เธอมักจะรู้สึกกังวลอยู่เล็กน้อยเสมอ

“ฉันก็แค่พูดไปอย่างนั้นแหละ คุณจะกระวนกระวายทำไม？”เสียงหัวเราะของเยว่หงหลิงมีความหมายมากขึ้นอย่างลึกซึ้ง

เวินลั่วฉิง：“……”

เมื่อกี้เธอกระวนกระวายเหรอ？เธอจะกระวนกระวายได้อย่างไร？แล้วเธอจะกระวนกระวายทำไม？

“พี่หงหลิง คุณกับรุ่นพี่เป็นอย่างไรบ้าง？จะแต่งงานกันเมื่อไหร่？”เวินลั่วฉิงเปลี่ยนเรื่องพูดคุยโดยตรง

“แค่ก……”เยว่หงหลิงสำลักน้ำลายตัวเองโดยตรง

เมื่อก่อนเธอชอบถังไป๋เชียนจริงๆ แต่หลังๆมาเธอพบว่า หัวใจของถังไป๋เชียนนั้นอยู่ที่เวินลั่วฉิงทั้งหมด และไม่สามารถแบ่งให้ใครได้เลยแม้แต่นิด ถังไป๋เชียนเป็นคนที่หัวดื้อมาก เรื่องที่เขามั่นใจแล้วต่อให้ตีเขาให้ตายเขาก็จะไม่เปลี่ยนแปลง

ในส่วนนี้เยว่หงหลิงรู้จักเขาดีที่สุด ดังนั้นเธอจึงรีบถอนตัวอย่างรวดเร็ว

ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า การตัดสินใจของเธอในตอนนั้นถูกต้องที่สุด

เพียงแต่ว่า ในขณะนี้เยว่หงหลิงรู้สึกเห็นอกเห็นใจถังไป๋เชียนเล็กน้อย หัวใจทั้งดวงของถังไป๋เชียนให้เวินลั่วฉิงหมด และเวินลั่วฉิงไม่ตอบสนองสักนิดก็พอแล้ว แต่เธอกลับยังจับคู่ให้ถังไป๋เชียนไปเรื่อยอีก

“เป็นอะไรเหรอคะ？”เห็นเยว่หงหลิงสำลัก เวินลั่วฉิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ฉิงฉิง อันที่จริงระหว่างฉันกับถังไป๋เชียนเราเป็นแค่เพื่อนร่วมงานกันเท่านั้น ไม่ได้มีความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงแบบนั้น คนที่ถังไป๋เชียนชอบไม่ใช่ฉัน”เยว่หงหลิงเห็นว่าถังไป๋เชียนนั้นน่าสงสารมาก เลยคิดที่จะช่วยถังไป๋เชียน บางทีอาจเป็นเพราะว่าเวินลั่วฉิงคิดว่าเธอกับถังไป๋เชียนมีความสัมพันธ์ต่อกันตลอด จึงไม่ได้ให้ความสนใจกับความรู้สึกที่ถังไป๋เชียนมีต่อหล่อนก็ได้นิ？

ดวงตาของเวินลั่วฉิงกะพริบ：“คนที่รุ่นพี่ชอบไม่ใช่คุณ？”

เยว่หงหลิงมองไปที่เวินลั่วฉิงและพยักหน้าอย่างจริงจัง เธอรู้สึกว่าบางทีเวินลั่วฉิงอาจจะเข้าใจอะไรบางอย่าง

“รุ่นพี่ไม่ชอบคุณนั่นเป็นความเสียหายของรุ่นพี่ พี่หงหลิงไม่ต้องกังวล เจ้าชายขี่ม้าขาวของคุณจะปรากฏเอง……”

“แค่ก……”เยว่หงหลิงสำลักน้ำลายตัวเองอีกครั้ง นี่มันใช่ประเด็นเหรอ？นี่มันใช่ประเด็นที่เธอกำลังสื่อเหรอ？

สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้โฟกัสทำไมมันพิเศษขนาดนี้ ในเวลานี้ ผู้หญิงคนนี้ควรจะถามว่าถังไป๋เชียนชอบใครไม่ใช่เหรอ？

จากนั้นเธอก็สามารถตอบกลับหล่อนได้อย่างมีเหตุผล แต่ว่า……

เยว่หงหลิงถอนหายใจอย่างเงียบๆ เธอรู้สึกว่าระหว่างถังไป๋เชียนและเวินลั่วฉิงนั้นเป็นไปไม่ได้จริง ๆแล้ว เวินลั่วฉิงไม่ให้ความสนใจกับปัญหาความรู้สึกของถังไป๋เชียนเลย

ในเมื่อไม่ได้ให้ความสนใจ แล้วจะตกหลุมรักได้อย่างไรล่ะ

ดูแล้วเย่ซือเฉินคนนั้นจะมีความหวังมากกว่า

เวินลั่วฉิงมองไปที่เยว่หงหลิง และรู้สึกว่าบางครั้งเยว่หงหลิงอาจจะไม่อยากพูดคุยเกี่ยวกับเรื่องนี้มากเท่าไหร่นัก

“พี่หงหลิง ฉันจะกลับเมืองA ดังนั้นต้องรบกวนพี่หงหลิงช่วยฉันดูแลเด็กสองคนนี้อีกครั้ง”เวินหงหลิงคิดว่าเธอกลับไปเมืองAในครั้งนี้ ไม่สามารถพาเด็กสองคนไปด้วยได้ ดังนั้นเด็กสองคนนี้ต้องรบกวนพี่หงหลิงพวกเขาดูแลแล้ว

“ไม่มีปัญหา เพราะอย่างไงตอนนี้ทุกคนก็ไม่มีเรื่องอะไร และไม่มีงานอะไรทำ ต่างก็ว่างมาก”เยว่หงหลิงตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

“ตอนนี้ทุกคนต่างก็ไม่มีงานทำเหรอ？ทำไมล่ะ？”เวินลั่วฉิงตะลึง และจู่ ๆเธอก็มีความรู้สึกแปลกๆ

ความคิดเห็น