บทที่397 บิดาผู้ให้กำเนิดของเด็ก（7）

บทที่397 บิดาผู้ให้กำเนิดของเด็ก（7）

อันที่จริงความหวังในเรื่องนี้ก็ค่อนข้างน้อยมาก แต่เมื่อพบกับความบังเอิญเช่นนี้ ภายในใจของเวินลั่วฉิงก็อดไม่ได้ที่จะมีความหวังขึ้นมาเล็กน้อย

เวินลั่วฉิงรู้ว่าแม่ของเธอนั้นอยากจะตามหาญาติของตัวเองมาโดยตลอด

“อายุ60ปี ตามที่เขารับสารภาพมาเอง และเขาเริ่มค้ามนุษย์ตั้งแต่เมื่อ40กว่าปีก่อนแล้ว”ข้อความของคนคนนั้นยังคงตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว และเจาะจงมาก

“ได้ ฉันไป”ดวงตาของเวินลั่วฉิงประกาย หากเป็นเช่นนี้ ไม่แน่อาจจะค้นพบเบาะแสบางอย่างเล็กน้อยก็ได้

ตราบเท่าที่เธอสามารถหาเบาะแสได้ แล้วเธอก็ไปตามสืบเพิ่มอีกนิด ไม่แน่เธออาจจะได้พบญาติของแม่เธอก็ได้

เวินลั่วฉิงรู้ ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสุดท้ายที่แม่หวังไว้ก่อนเสียชีวิต และเธอในฐานะลูกสาว เรื่องบางอย่างเธอจำเป็นต้องไปทำ

“ดีจังเลยค่ะ ขอบคุณคุณถังมากนะคะ รบกวนถามหน่อยค่ะ ตอนนี้คุณถังอยู่ที่ไหนคะ？แล้วคุณถังจะเดินทางมาอย่างไร？ทางเราจะได้เตรียมคนไปรับคุณ”คนนั้นกระตือรือร้นมาก และจัดเตรียมสิ่งต่าง ๆอย่างรอบคอบ

“ไม่เป็นไร คุณส่งที่อยู่ที่ชัดเจนมาให้ฉัน ฉันไปเอง”เวินลั่วฉิงเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบรบกวนคนอื่น และยิ่งไปกว่านั้นคือตอนนี้เธอยังไม่ได้ตัดสินใจกำหนดเวลาที่จะไป

“แบบนั้นก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณถังถึงแล้วติดต่อเรามานะคะ แล้วเราจะส่งคนไปรับคุณถัง เบื้องบนให้ความสำคัญกับคดีนี้มาก และผู้นำของเราก็จริงจังมากเช่นกัน และเมื่อถึงเวลาผู้นำของเราจะเป็นคนไปรับคุณถังด้วยตัวเขาเองค่ะ”อีกฝ่ายเป็นคนที่ชอบพูดมาก และพูดมากอย่างเห็นได้ชัด

และอีกฝ่ายก็ย้ำว่าเป็นผู้นำของพวกเขาโดยเฉพาะ！

เวินลั่วฉิงไม่ได้ให้ความสนใจมากนัก และเธอก็ไม่ได้คิดมาก เธอให้ความสนใจกับเด็กสองคนที่หลับสนิทอยู่ข้างๆมากกว่า

สามวันต่อมา ถังจื่อโม่ได้ฟื้นตัวอย่างเต็มที่ และตอนนี้ถังจื่อโม่กำลังพักอยู่ในโรงพยาบาลเอกชน

แม้ว่าจะเป็นโรงพยาบาล แต่ก็ไม่ได้ใหญ่มากนัก ทั้งหมดมีแค่สองชั้น อีกอย่าง ทั้งโรงพยาบาลแห่งนี้ นอกจากจื่อโม่แล้วไม่มีผู้ป่วยคนอื่น ๆอีกเลย และช่วงนี้เวลาผ่านมานี้นอกจากคนของพวกเขาแล้ว ก็ไม่มีใครเข้าออกที่โรงพยาบาลเลย

หมอเองก็แค่เดินมาดูอาการของจื่อโม่ทุกวันเท่านั้น ซึ่งหมอคนนี้เป็นเพื่อนของรุ่นพี่ และถือว่าเป็นหมอส่วนตัวของรุ่นพี่เช่นกัน

ดังนั้น ช่วงเวลานี้เวินลั่วฉิงก็อยู่ที่นี่ทุกวัน และทุกอย่างที่นี่ได้รับการออกแบบมาอย่างดี อีกทั้งไม่มีคนอื่น ๆเลยนอกจากพวกเขา มันไม่ต่างจากอยู่บ้านเลย

แม้ว่าถังจื่อโม่จะฟื้นฟูเป็นปกติแล้ว แต่กลับไม่ได้ยื่นคำร้องออกจากโรงพยาบาลเลย เพราะว่าไม่จำเป็น เวินลั่วฉิงคอยสังเกตว่า พวกเขาน่าจะอาศัยอยู่ที่นี่ตลอดเมื่ออยู่ในประเทศO

และตอนนี้เธอต้องกลับไปที่เมืองA เธอต้องการหาเบาะแสบางอย่างที่แม่เธอถูกค้ามนุษย์ในเมื่อก่อน

และคนทางด้านนั้นต้องการให้เธอกลับไปช่วยเหลือพวกเขาไขคดี ดังนั้นเวินลั่วฉิงไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่

แม้ว่าตอนนี้ถังจื่อโม่จะฟื้นฟูหมดแล้ว แต่เมื่อเวินลั่วฉิงนึกถึงเธอต้องจากเด็กสองคนนี้ไปอีกแล้ว ภายในใจของเธอก็รู้สึกเศร้ามาก

และในเวลานี้เอง เยว่หงหลิงก็เคาะประตู และเมื่อเธอเห็นเวินลั่วฉิงกำลังนั่งเหม่อลอยอยู่ ก็เปิดประตูแล้วเดินเข้าไปในห้อง

“ทำไมฉันสังเกตเห็น ครั้งนี้คุณกลับมาแล้วมักจะเหม่อลอยบ่อยมาก คงไม่ใช่กำลังคิดถึงใครอยู่ใช่หรือเปล่า？”เยว่หงหลินมองไปที่เธอ และพูดติดตลกล้อเล่นกับเธอ

ตอนที่เยว่หงหลิงพูดคำนี้ออกมา ดวงตาของเธอก็กะพริบเบาๆ ความรู้สึกที่ถังไป๋เชียนมีให้เวินลั่วฉิงนั้น เธอรู้ดีที่สุด เพียงแต่ว่าเวินลั่วฉิงนั้นไม่เคยรู้เลย

เวินลั่วฉิง：“……”

เวินลั่วฉิงมองไปที่เธอ ด้วยใบหน้าที่งุนงง

เยว่หงหลิงส่ายหัว แล้วหัวเราะขึ้นกะทันหัน หญิงสาวคนนี้มันปัญญาอ่อนทางด้านความรัก ดังนั้น ที่เธอเหม่อลอยไม่ใช่เรื่องของผู้ชายอย่างแน่นอน