บทที่ 583 ในที่สุดเด็กทั้งสองก็กลับมาแล้ว (1)

บทที่ 583 ในที่สุดลูกรักทั้งสองก็กลับมาแล้ว (1)

เวินลั่วฉิงหลบคนพวกนั้น เข้าไปทางประตูหลัง เดิมทีร่างกายของคุณปู่เวินไม่ดี วันนี้ก่อความวุ่นวายกันอย่างรุนแรง จึงหลับไปแล้ว

เวินลั่วฉิงรู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้น ดวงตาก็เย็นชามากยิ่งขึ้น กระทั่งเมื่อถึงเวลาห้าทุ่มกว่า เวินลั่วฉิงมองผ่านจากหน้าต่างเห็นด้านล่างยังมีคนล้อมอยู่

ดวงตาของเวินลั่วฉิงหรี่ลงเล็กน้อย คนพวกนั้นไม่ใช่นักข่าวทั้งหมด หรือว่ามีคนจงใจส่งคนพวกนี้มา?

เป็นคนที่คุณปู่เย่ส่งมา?

เพราะเวินลั่วฉิงคิดถึงแผนการของเธอ ไม่อยากให้เกิดปัญหาเพิ่มขึ้นในตอนนี้ จึงไม่ได้ลงไปสอบถามดู

และเธอก็รู้ว่า ถ้ามีคนส่งมาจริงๆ เธอลงไปตอนนี้ คนเหล่านั้นจะตะครุบเธออย่างบ้าคลั่ง

วันที่สอง เวินลั่วฉิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ คุณปู่เวินยังไม่ตื่น เวินลั่วฉิงแอบออกมาจากทางประตูหลัง

หลังจากออกมาจากบ้านตระกูลเวิน เวินลั่วฉิงเตรียมจะตรงไปที่โรงพยาบาล

ระหว่างทาง เวินลั่วฉิงรับสายโทรศัพท์จากเยว่หงหลิง

“ฉิงฉิง ฉันพาเด็กทั้งสองคนขึ้นเครื่องแล้ว จากนี่ถึงเมือง Aไม่ไกล ประมาณสี่ชั่วโมงก็ถึงแล้ว ถึงตอนนั้นคุณจะมารับพวกเราไหม?” เยว่หงหลิงและเด็กทั้งสองคนขึ้นเครื่องบินแล้ว

เยว่หงหลิงโทรหาเวินลั่วฉิงก่อนที่เครื่องบินจะขึ้นบิน นัดเวลา เพื่อความสะดวกในการติดต่อ

“ถังหลินจะไปรับพวกคุณที่สนามบิน” เวินลั่วฉิงแอบถอนหายใจเงียบๆ ความจริงแล้ว เธออยากไปรับพวกเขา แต่ตอนนี้เรื่องของวิดีโอยังแก้ไขไม่ได้ เธอจึงไม่สะดวกไป

ไม่ว่าจะในฐานะของถังฉิ้นเอ๋อ หรือในฐานะของเวินลั่วฉิงก็ไม่สะดวกทั้งนั้น

เพราะว่าไม่ว่าตอนนี้เธอในสถานะไหน แค่ออกจากประตู ก็จะมีคนจ้องมากมาย แค่ไม่ระวังนิดหน่อยก็สามารถถูกพบได้

ภายใต้สถานการณ์อย่างนี้ เธอไม่สามารถให้เด็กทั้งสองคนถูกคนเจอได้เร็วขนาดนี้

ตัวตนของเด็กทั้งสองคนจะเปิดเผยต่อสาธารณะได้ต้องรอหลังจากเรื่องทั้งหมดของเธอกับเย่ซือเฉินจะยุติลง

“แต่ฉันไม่รู้จักถังหลิน ถังหลินก็น่าจะไม่รู้จักพวกเราเหมือนกัน? ถึงตอนนั้นกลัวจะหากันไม่ง่ายน่ะ? ตอนนี้ทางฝั่งคุณเกิดเรื่องอย่างนั้นขึ้น ตัวตนของเด็กทั้งสองคนละเอียดอ่อนเกินไป สนามบินใหญ่ขนาดนั้น จะเกิดเรื่องไหม?” เยว่หงหลิงฟังที่เวินลั่วฉิงพูด กังวลเล็กน้อย เยว่หงหลิงรู้เรื่องที่เกี่ยวกับวิดีโอแล้ว

“ฉิงฉิง ไม่งั้นให้ฉันพาเด็กทั้งสองคนเที่ยวที่นี่อีกหน่อย รอให้เรื่องราวสงบลงก่อนฉันค่อยพาเด็กทั้งสองคนกลับไป” เยว่หงหลิงรักเด็กทั้งสองคนอย่างจริงใจ ไม่อยากให้เด็กทั้งสองคนได้รับบาดเจ็บใดๆ

ดวงตาของเวินลั่วฉิงเปล่งประกายขึ้นมาทันที ความจริงแล้วเธอก็กังวลนิดหน่อย แต่เธอกลัวว่าถ้าโอ้เอ้ต่อไป จะเกิดอุบัติเหตุขึ้น พูดตามจริง เธอกลัวว่าเพื่อนนักเรียนทางฝั่งนั้นจะทำเรื่องอะไรขึ้น

“สบายใจได้ ถังหลินจะจัดการได้ดี” เวินลั่วฉิงยังคงตัดสินใจให้เด็กทั้งสองรีบกลับมา

เมื่อวานนี้ เธอคุยเรื่องนี้กับถังหลินแล้ว ถังหลินบอกแล้วว่าจะไปรับเด็กทั้งสองคน ถังหลินจะใช้ช่องทางเดินพิเศษ ไม่ต้องกังวลว่าจะมีคนเจอ

เธอค่อนข้างมั่นใจถังหลินจัดการธุระ

เธอปรึกษากับถังหลินไว้แล้ว หลังจากที่ถังหลินรับเด็กทั้งสองคน จะพาเด็กทั้งสองตรงไปที่บ้านตระกูลถัง

เธอรู้ ไม่ว่าตัวตนของเด็กทั้งสองคนคืออะไร คนของตระกูลถังทั้งหมดจะรับเด็กทั้งสองคนอย่างจริงใจ และจะรักเด็กทั้งสองคนอย่างไม่แสลงใจ

“ก็ได้” เวินลั่วฉิงพูดอย่างนี้แล้ว เยว่หงหลิงก็ไม่ต้องกังวลมากแล้ว เธอรู้ว่าเวินลั่วฉิงทำอะไรเชื่อถือได้มาโดยตลอด

：