บทที่ 723 การตรวจดีเอ็นเอที่ทำให้เธอขวัญหนีดีฝ่อ (13)

“ใช่ แต่น้องถามเรื่องนี้ทำไม？？”ถังหลินไม่เข้าใจเล็กน้อย เธอหาผลตรวจDNAของเย่โป๋เหวินทำไม？

“พี่ ถ้าสะดวกส่งผลตรวจมาให้ฉันได้ไหม？”เวินลั่วฉิงพูดคำนี้ เธอรู้สึกว่าตัวเองหัวใจเต้นเร็วหนักมาก เธอตื่นเต้น และกลัวด้วยมั้ง？

ใช่ เธอกลัว หากสิ่งที่เย่โป๋เหวินพูดเป็นความจริง เธอก็ไม่รู้ควรทำอย่างไรดี

แต่เธอเชื่อว่าสวรรค์คงไม่โหดร้ายต่อเธอขนาดนั้นหรอก

เธอกับเย่ซือเฉินมีลูกน่ารักสองคนแล้ว

“ได้ พี่หาเจอแล้วส่งให้น้อง”ถังหลินฟังเสียงผิดแปลกของเธอออก อดถามหนึ่งประโยคไม่ได้ “ฉิงฉิง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า？”

“พี่ส่งมาให้ฉันก่อน มีผลตรวจแล้วฉันค่อยบอกพี่”เวินลั่วฉิงรู้ว่าหากเรื่องนี้เป็นความจริง คงปิดเรื่องนี้ไม่แน่หรอก แต่ก่อนจะเกิดขึ้น เธอไม่อยากเพิ่มคนกังวลมากขึ้นอีกหนึ่งคน

เธออยากดูผลตรวจก่อน

“ตอนนั้นพี่เอาผลตรวจของเย่โป๋เหวินมาจากโรงพยาบาล จากนั้นก็ให้คนไปสับเปลี่ยนเลย ตอนนี้ในมือพี่ไม่มีผลตรวจDNA พี่ให้คนไปเอามาให้น้องนะ”ถังหลินค้นหาดูแล้วก็ไม่เจอ จากนั้นก็รีบอธิบาย

“ค่ะ”เวินลั่วฉิงตอบกลับ พลางแอบถอนหายใจด้วยอารมณ์หนักอึ้งอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่คิดจะบอกพี่ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆเหรอ？”น้ำเสียงถังหลินปนความห่วงใยอย่างชัดเจน ช่วงนี้เกิดเรื่องมากมายกับเธอ เขากลัวจริงๆ

เวินลั่วฉิงเม้มปากไม่ได้พูดอะไร

“เกี่ยวข้องกับเย่ซือเฉินใช่ไหม？”ถังหลินคิดว่าสามารถทำให้เธอมีท่าทีเช่นนี้ น่าจะเกี่ยวข้องกับเย่ซือเฉินมั้ง？

เย่โป๋เหวินคือพ่อของเย่ซือเฉิน

แต่เขายังคงคิดสาเหตุที่เธอเอาผลตรวจดีเอ็นเอของเย่โป๋เหวินไม่ออก

“พี่อย่าเพิ่งถามเลย ตอนนี้ฉันยังไม่อยากพูด”

เวลาเวินลั่วฉิงพบเจอปัญหาไม่ชอบวิ่งหนี แต่เรื่องนี้ เธอไม่ได้เด็ดขาดเฉกเช่นเมื่อก่อน เธอถึงขั้นไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้ด้วยซ้ำ หรือเธอรู้สึกไม่กล้าพูดเล็กน้อย

“ได้ งั้นพี่ไม่ถามหนูแล้ว พี่หาเจอแล้วจะส่งให้น้องนะ”ถังหลินฟังเธอพูดอย่างนี้ จึงไม่ได้ถามต่อ

เขาอยากปกป้องเธอ แต่เขาก็เคารพความลับส่วนตัวของเธอด้วย เธอไม่อยากพูด เขาก็ไม่บังคับเธอ

“ขอบคุณค่ะพี่”ทันใดนั้นเวินลั่วฉิงรู้สึกปวดจี๊ดที่หัวใจ มีความรู้สึกที่บรรยายไม่ได้

เธอเข้มแข็ง พึ่งพาตัวเอง หลังคุณแม่เสียชีวิต ถึงเธอจะกลับไปอยู่ในบ้านตระกูลเวินแล้ว แต่เธอพึ่งตัวเองแทบทุกเรื่อง

เธอคิดว่าขอเพียงพยายาม ไม่มีอะไรยากสำหรับเธอ ขอเพียงมุมานะเต็มที่ ไม่มีเรื่องอะไรทำไม่สำเร็จ

แต่วินาทีนี้เธอกลับรู้สึกทำตัวไม่ถูก

เวินลั่วฉิงพูดเสร็จก็วางสาย เพราะเธอรู้ดีว่าเวลานี้เธอไม่อาจควบคุมอารมณ์ของตัวเองได้ เธอกลัวถังหลินจะฟังออก ตอนนี้เธอไม่อยากให้ใครรู้ทั้งนั้น……

ถังหลินกำมือถือไว้ ดวงตาทั้งคู่ค่อยๆหรี่ขึ้น เห็นได้ชัดว่าวันนี้เธอไม่ชอบมาพากล สภาพจิตใจของเธอแปลกๆ เธอเกรงใจต่อเขามากอย่างนี้ก็แปลกอีก

เกิดอะไรขึ้นกันแน่？

ทำไมเธอต้องเอาผลตรวจดีเอ็นเอของเย่โป๋เหวินด้วย？

หลังเวินลั่วฉิงวางสายก็พิงอยู่ที่เบาะนั่งรถ ดวงตาทั้งคู่มองออกไปยังกระจกรถ ทิวทัศน์นอกหน้าต่างเปลี่ยนแปลงเร็วมาก แต่กลับไม่เข้าตาเธอสักนิด

ดวงตาของเธอมองไปยังด้านนอก แต่ราวกับไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น สายตาเธอไม่ได้จดจ่อกับสิ่งใดเลย

เธอแค่นั่งอยู่เงียบๆ ไม่ขยับ ไม่พูดคุย และไม่มีการตอบสนองใดๆ

ความคิดเห็น