บทที่ 728 การยั่วยวนจากปีศาจ

บทที่ 728 การยั่วยวนจากปีศาจ

เด็กน้อยถังจื่อโม่เป็นคนไวต่อความรู้สึก เขากลัวเย่ซือเฉินไม่ชอบเขา ไม่ชอบน้องสาวเขา

เฟิ่งเหมียวเหมียวฟังเข้าใจเสียที จึงอดกระตุกมุมปากไม่ได้ เมื่อกี้ทำให้เธอตกใจหมดเลย เธอคิดว่าเย่ซือเฉินตาบอดจริงๆเสียอีก

“ได้ งั้นแม่ไม่รักษาแล้ว รอลูกไปรักษาแล้วกัน แม่รู้ว่าลูกรักษาหายอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นตาหรือใจของเขา”เวินลั่วฉิงเข้าใจความหมายของเด็กน้อยถังจื่อโม่ ดังนั้นเรื่องพ่อลูกก็ให้พ่อลูกเคลียร์กันเอง

ส่วนเธอไปหาเย่ซือเฉินมีเรื่องที่สำคัญกว่า ใช่ มีเรื่องสำคัญกว่า

ถังจื่อโม่เบะปากไม่ได้พูดอะไร

เวินลั่วฉิงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปด้านนอก

“พี่ชาย หม่ามี้ไม่ใช่พูดว่าให้พี่ชายรักษาอาการของพ่อหรอกเหรอ？ทำไมแม่ยังไปอีกล่ะ？”หลังเวินลั่วฉิงออกไป เด็กน้อยถังจื่อซีได้สติกลับมา ปากเล็กก็ยกขึ้นมา

ดังนั้น นั่นเป็นเพียงข้ออ้างของคุณแม่ ยัยซื่อบื่ออย่างเธอหลงกล แต่เด็กน้อยถังจื่อโม่ไม่ได้พูดออกมา

“พี่ชาย ฉันรู้สึกว่าตอนนี้แม่รักพ่อมากกว่าพวกเราเสียอีก”ดวงตาคู่ฉลาดของถังจื่อซีหมุนไปมา จากนั้นก็พูดประโยคนี้ออกมากะทันหัน

ริมฝีปากถังจื่อโม่ขยับ อยากอธิบายหรือเธออยากช่วยแม่โต้แย้ง แต่เขาพบว่าไม่มีอะไรให้โต้แย้งได้เลย

เพราะในใจเขาก็คิดอย่างนี้เหมือนกัน

แม่ของพวกเขาเมื่อคืนไม่ได้พักผ่อนเลย กลับถึงบ้านบอกว่าจะพักผ่อนแล้ว ‘ไล่’พวกเขาลงมา ผลสุดท้าย ตอนนี้แม่ไปหาเย่ซือเฉิน？

เขายังพูดอะไรได้อีก？

“แดดดี้รักหม่ามี้มากกว่าพวกเรา ตอนนี้หม่ามี้ก็รักแดดดี้มากขึ้น？”เด็กน้อยถังจื่อซีเสริมขึ้นมาช้าๆอีกหนึ่งประโยค

เฟิ่งเหมียวเหมียวได้ยินถังจื่อซีพูดก็ชะงัก เตรียมอ้าปากพูด

“อืม พวกเขารักกันก็สมควรแล้ว”แต่เธอไม่ทันพูด เด็กน้อยถังจื่อโม่ก็ลั่นประโยคนี้ออกมา

ถึงเขาจะมีเรื่องไม่พอใจเย่ซือเฉินเยอะแยะ แต่สำหรับพ่อแม่รักใคร่กลมเกลียวถือเป็นเรื่องปกติ

ตอนแรกเวินลั่วฉิงอยากเรียกลุงหลี่ให้ไปส่ง แต่เธอนึกได้ว่าเธอไปหาเย่ซือเฉินตอนนี้ ไม่รู้จะได้กลับเมื่อไหร่ ดังนั้นเธอเอากุญแจกับลุงหลี่แล้วขับรถไปเอง

ไม่มีคำติกับเทคนิคขับรถของเวินลั่วฉิงเลย เธอใช้ความเร็วสูงสุดไปถึงบ้านเย่ซือเฉิน แน่นอน ครั้งนี้เธอไม่ได้ฝ่าไฟแดงและไม่ได้ขับเกินความเร็วที่กำหนด

เวินลั่วฉิงรู้รหัสประตูบ้านจึงเปิดเข้าไป แล้วตรงขึ้นไปชั้นบนเลย จากนั้นก็ไปที่ห้องนอนของเย่ซือเฉิน

แต่ห้องนอนของเย่ซือเฉินไม่มีคนอยู่

เวินลั่วฉิงชะงัก ตามหลักแล้ว เวลานี้เย่ซือเฉินน่าจะถึงบ้านแล้วนี่

หรือเขาไม่กลับบ้าน ไปที่บริษัท？

เวินลั่วฉิงชะงัก รู้สึกตัวเองใจร้อนเกินไป

ตอนแรกอยากให้เซอร์ไพรส์กับเย่ซือเฉิน คิดไม่ถึงว่าเย่ซือเฉินจะไม่อยู่บ้าน

เวินลั่วฉิงถอนหายใจเบาๆหนึ่งเฮือก จากนั้นก็ออกจากห้องนอนหลัก ตอนแรกเธออยากลงไปเลย แต่ตอนที่เธอเดินผ่านห้องนอนเก่าของเธอ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหว

ดวงตาเวินลั่วฉิงประกายวาววับอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เปิดประตูห้องเข้าไป

ในห้องไม่มีคนเช่นกัน แต่ตรงห้องอาบน้ำมีเสียงน้ำไหลแว่วมา

เย่ซือเฉินเพิ่งกลับถึงบ้านไม่นาน เขากำลังอาบน้ำอยู่ในห้องอาบน้ำ

เวินลั่วฉิงอดยกมุมปากขึ้นไม่ได้ เย่ซือเฉินไม่นอนที่ห้องนอนใหญ่ แต่มานอนห้องที่เธอเคยนอน？

คุณชายสามเย่คิดถึงเธอมากเกินเหตุหรือเปล่า？

มุมปากเวินลั่วฉิงยกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ เธอปิดประตูห้อง จากนั้นก็เดินตรงไปที่ห้องอาบน้ำ