บทที่ 735 ถังจื่อโม่ลงมือเอง พ่อลูกร่วมมือกันกำจัดศัตรู（1）

บทที่ 735 ถังจื่อโม่ลงมือเอง พ่อลูกร่วมมือกันกำจัดศัตรู（1）

ตราบใดที่โลกใบนี้ยังคงหมุนอยู่ คดีนี้ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องเป็นเธอที่มาดูแลมันเลยด้วยซ้ำ

แต่ หยวนจุนหลินกลับให้ถังหลินเป็นคนโทรหาเธอ ด้วยเหตุนี้ บ่งบอกได้ว่าเป็นเรื่องที่จริงจัง และละเอียดอ่อนอยู่พอสมควร ทำให้เธอไม่สามารถผลักไสมันไปได้

“คดีอะไรคะ？”เวินลั่วฉิงที่ไม่ค่อยจะเต็มใจนัก หญิงสาวสงสัยว่านี่จะเป็นข้ออ้างของหยวนจุนหลินด้วยเหตุนี้จึงทำให้เธอไม่อยากที่จะไปเจออีกฝ่ายสักเท่าไหร่

ตอนนี้เธอมีเรื่องที่ต้องทำอยู่มากแล้ว และแน่นอนว่า เหตุผลหลักที่ไม่อยากไปนั้นก็เป็นเพราะคุณชายสามเย่

“มันเป็นคดีที่ยุ่งยากอยู่พอสมควร หยวนจุนหลินเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ พอรู้เรื่องนี้เข้า ก็รีบหาเธอเลยทันที ”ถังหลินเองไม่คิดว่าเรื่องนี้จะมีอะไรที่มันผิดปกติ และฟังจากน้ำเสียงของเขาแล้วก็เหมือนจะรู้รายละเอียดของเหตุการณ์อยู่บ้าง

เวินลั่วฉิงนิ่งงันไป หรือเธอจะคิดมากเกินไป ? หรือมันจะเป็นแค่เรื่องของคดีเท่านั้นจริงๆ ถังหลินก็บอกเองว่ามันยุ่งยากซับซ้อน แสดงว่ามันก็คงจะสำคัญจริงๆ

“ฉิงฉิง เรื่องนี้มันยุ่งยากจริงๆ ถ้าเธอสะดวกก็ไปช่วยเขาดูหน่อย ดูสิว่าพอจะหาเบาะแสอะไรได้บ้าง” ถังหลินไม่ได้ยินเสียงตอบรับจากเวินลั่วฉิง จึงได้พูดเสริมไป

“ได้ค่ะ”ถังหลินพูดมาขนาดนี้แล้วเวินลั่วฉิงเองก็ยากที่จะปฏิเสธมันไปได้

“อืมดี เดี๋ยวพี่ส่งที่อยู่ไปให้ เธอก็ออกไปเลยแล้วกัน หยวนจุนหลินรอเธออยู่ ”ถังหลินที่กำลังยุ่งอยู่ ไม่ได้พูดอะไรมากมายกับเวินลั่วฉิง พอวางสาย ก็ส่งที่อยู่ให้กับเวินลั่วฉิง จากนั้นก็เงียบหายไป

เวินลั่วฉิงมองที่อยู่ที่ถังหลินส่งมาให้ ก็ตกใจเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ามันเป็นคลับเฮาส์แห่งหนึ่ง หยวนจุนหลินนัดเขาไปคุยเรื่องคดี ที่คลับเฮาส์ ?

แต่ว่า เธอเองก็รับปากถังหลินไปแล้ว และคิดว่าถังหลินคงบอกหยวนจุนหลินไปแล้วเช่นกัน และเธอก็คงจะกลับคำไม่ได้แล้ว อีกอย่าง ถังหลินก็บอกเองว่าเป็นคดีที่ยุ่งยากจริงๆ

เวินลั่วฉิงถอนหายใจเบาๆ เธออยากจะนอนพักสักงีบทำไมมันถึงได้ยากเย็นจัง ?

เวินลั่วฉิงไม่ได้เดินขึ้นบันไดไป เธอหันหลังกลับ กะจะเดินออกไป

“แม่ครับ แม่จะออกไปอีกแล้วเหรอ ? ”ถังจื่อโม่เด็กน้อยที่เงียบมาตลอดก็เอ่ยปากถามออกไป เพียงแต่ว่า ในขณะนี้เองดวงตาของเด็กน้อยมีความประหลาดใจปรากฏขึ้น

“ครับ แม่มีธุระนิดหน่อย ต้องออกไปแปบหนึ่ง” เวินลั่วฉิงหันมองไปยังลูกชาย แล้วยิ้มออกมา

“ฉิงฉิง เมื่อกี้ได้ยินว่ามีคดีอะไร ใช่คุณหยวนไหม ? ” เฟิ่งเหมียวเหมียวที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็พอเดาเหตุการณ์ออกอยู่บ้าง

“ค่ะ เขาให้พี่ถังหลินโทรหาหนูแล้วค่ะ พี่ถังหลินบอกว่าเป็นคดีที่ค่อนข้างยุ่งยาก ให้หนูไปช่วยดูให้หน่อย ”หากสายที่โทรมานี้ไม่ใช่ถังหลินเวินลั่วฉิงไม่มีทางออกไปอย่างแน่นอน

“หรือมันจะเป็นเพราะเรื่องคดีจริงๆอย่างนั้นเหรอ ? ”เฟิ่งเหมียวเหมียวนิ่งคิด หรือว่าที่ผ่านมาเธอเข้าใจผิดมาโดยตลอด ?

“หากเป็นเพราะเรื่องคดีจริงๆ งั้นหนูก็รีบไปเถอะ ให้ลุงหลี่ไปส่งแล้วกัน” เฟิ่งเหมียวเหมียวเงยหน้าขึ้น แล้วมองไปยังใบหน้าของเวินลั่วฉิง แล้วพูดเสริมไปอีกคำว่า ：“สองสามวันมานี้หนูเองก็แทบจะไม่ได้พักผ่อนเลยอย่าขับรถไปเองเลยนะ ”

ประโยคนี้สื่อความหมายมากมายนัก

เวินลั่วฉิง：“……”

การที่เธอพักผ่อนไม่เพียงพอนั้นอาการมันชัดเจนขนาดนั้นเชียว ?

อันที่จริงแล้ว เมื่อคืนหลังจากที่คุณชายสามเย่หยุดกิจกรรมลงแล้ว เธอก็ได้นอนหลับสบายดี

แต่ไม่ว่ายังไง เรื่องแบบนี้ เวินลั่วฉิงก็เห็นว่ามันไม่น่าที่จะอธิบายอะไรเท่าไรนัก

ถังจื่อโม่ฟังที่เฟิ่งเหมียวเหมียวพูด ก็กะพริบตาปริบๆ เขารู้สึกว่า การคาดคะเนก่อนหน้านั้นของเฟิ่งเหมียวเหมียวนั้นถูกแล้ว