บทที่ 813 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (1)

ตอนที่เย่ซือเฉินถาม การกระทำของเขาไม่ได้หยุดเลย ยังคงลูบไล้ผิวกายของเธอ โดยเคลื่อนย้ายอย่างช้าๆ

“ผลก็คือ อาจเป็นอย่างที่ฉันสันนิษฐาน องค์กรโกสต์ซิตี้อาจจะคิดโจมตีพวกเราจริงๆ”เวินลั่วฉิงพูดถึงเรื่องนี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แววตามีความหนักอึ้งหลายส่วน

“อืม”เย่ซือเฉินตอบเสียงต่ำ แสดงให้เห็นว่าเขาได้ยินแล้ว ทว่านอกเสียจากการตอบสนองอันนี้ เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอื่นๆอีก เขาไม่ได้หยุดจูบเธอ ไม่ได้หยุดสัมผัสเธอ

การกระทำของเขาไม่มีทีท่าจะหยุดแต่อย่างใด

“เย่ซือเฉิน คุณได้ยินสิ่งที่ฉันพูดเมื่อกี้ไหม？”เวินลั่วฉิงชะงัก เรื่องที่เธอพูดเมื่อครู่มันรุนแรงมาก ทำไมเขาไม่มีปฏิกิริยาเลยสักนิดยังทำต่อได้อีก……

“เย่ซือเฉิน คุณจริงจังหน่อยได้ไหม？”เวินลั่วฉิงรู้ดีว่าเรื่ององค์กรโกสต์ซิตี้ เย่ซือเฉินต้องรู้ไม่น้อยกว่ามู่หรงดัวหยางแน่นอน ดังนั้นเย่ซือเฉินก็น่าจะรู้ถึงความรุนแรงของเรื่องนี้ด้วย

ในที่สุดเย่ซือเฉินก็หยุดการกระทำ เงยหน้ามองเวินลั่วฉิง จากนั้นก็พูดทีละคำช้าๆ：“ผมจริงจังมาก แต่คุณตั้งใจไม่พอ”

คุณชายสามเย่พูดประโยคนี้ น้ำเสียงมีความร้องเรียกหลายส่วน

เวินลั่วฉิงอึ้ง เข้าใจความหมายของเขากะทันหัน จึงรู้สึกหงุดหงิดแบบพูดไม่ออกกะทันหัน

“ไป พวกเราไปต่อกันที่ข้างใน……”วินาทีต่อมา ทันใดนั้นคุณชายสามเย่ก็อุ้มเธอเข้าไปยังห้องพักผ่อนด้านใน

เวินลั่วฉิงยังไม่ได้ตอบสนองก็ถูกเขากดทับร่างกายไว้ จากนั้น……

ศูนย์รวมองค์กรโกสต์ซิตี้

ภายในวิลล่าสไตล์โบราณ มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ด้านหน้าขาตั้งวาดรูป กำลังตั้งใจวาดภาพเหมือนอยู่

ผู้ชายวาดแบบตั้งใจมาก จดจ่อมาก จดจ่อจนราวกับสรรพสิ่งทั้งหลายบนโลกนั้นไม่ได้สะทกสะท้านต่อเขาเลยสักนิดเดียว

ในสายตาเขามีเพียงภาพวาดของเขาเท่านั้น

ข้างกายผู้ชายมีพ่อบ้านยืนอย่างนอบน้อมอยู่ด้านข้าง มองดูภาพวาดปลายดินสอที่ใกล้จะเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว

พ่อบ้านมองภาพวาดที่เป็นรูปเป็นร่างก็แอบถอนหายใจหนึ่งเฮือก

แบบนี้อีกแล้ว！！

ยี่สิบห้าปีแล้ว ตลอดยี่สิบห้าปีที่ผ่านมา หัวหน้าวาดภาพเหมือนแต่อย่างนี้ไม่หยุด ซึ่งเป็นการวาดภาพเหมือนผู้หญิงคนหนึ่ง

ภาพวาดไม่ต่างกัน ผู้หญิงมีอิริยาบถไม่เหมือนกัน วาดในมุมที่ไม่เหมือนกัน ซึ่งผู้หญิงในภาพวาดทุกภาพล้วนสวยงามน่ารัก

สวยและนิ่มนวล มีความสง่าแบบไม่ธรรมดา

เหมือนจริงกันทุกภาพเลย

ทว่าในแต่ละภาพก็ดูหน้าตาของผู้หญิงไม่ออก……

ยี่สิบห้าปีมานี้ ผู้ชายวาดภาพเหมือนนับไม่ถ้วน ซึ่งแต่ละภาพก็จะเป็นภาพที่ดูใบหน้าไม่ชัดเจน

พ่อบ้านมองภาพวาดเหมือนที่เป็นรูปเป็นร่าง แววตาก็เผยความโศกเศร้าออกมา ผลงานวาดภาพในครั้งนี้ยังคงเป็นหน้าผู้หญิงหน้าที่มองไม่ชัดเจน

ตลอดระยะเวลายี่สิบห้าปีมานี้ หัวหน้าไม่ใส่ต่อจอเรื่องของ เวลาทั้งหมดของหัวหน้าองค์กรโกสต์ซิตี้ล้วนอยู่กับความคิดของตัวเอง ซึ่งวาดแต่รูปของผู้หญิงคนนั้นเสมอมา

ทว่าภาพเหมือนที่หัวหน้าวาดทุกภาพ ล้วนไม่มีใบหน้าที่ไม่ชัดเจนของผู้หญิงเลย

พ่อบ้านรู้เรื่องราวในอดีตเพียงผู้เดียว เพราะตอนนั้นพ่อบ้านชีวิตเขาไว้ ทว่าตอนนั้นพ่อบ้านไม่เคยเห็นผู้หญิงคนนั้นเลย

“หัวหน้า คุณไมได้ดูแลงานนานแล้วนะครับ ได้ยินว่าเบื้องล่างวุ่นวายกันมากครับ”พ่อบ้านเห็นใกล้จะวาดภาพสำเร็จก็แอบถอนหายใจ กล่าวถึงเรื่องราวในโรงเรียนให้เขาฟัง