บทที่ 814 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (2)

พ่อบ้านพบว่าช่วงนี้อาการของหัวหน้าหนักขึ้นเรื่อยๆ เขารู้สึกว่าหัวหน้าเฉยเมยต่อเรื่องราวบนโลกมากขึ้น ไม่เป็นห่วงอะไรเลยสักนิดกว่าเก่า

มันไม่เป็นผลดีต่อหัวหน้าอย่างแน่นอน

พ่อบ้านมองผู้หญิงในภาพวาดเหมือน พลางถอนหายใจแรงๆ จากนั้นก็รีบพูดขึ้นมาว่า：“หัวหน้า หรือคุณลองไปหาเธอดูอีกครั้งไหมครับ”

พ่อบ้านรู้ว่าคำนี้กลายเป็นคำต้องห้ามในใจหัวหน้าแล้ว พ่อบ้านยังรู้อีกว่า ตอนนี้เขาพูดเช่นนี้จะกระทบกระเทือนหัวหน้า ทำให้หัวหน้าเจ็บปวดใจยิ่งขึ้น

หลายปีก่อน หัวหน้าจะไปตามหาทุกปี แม้นจะไม่มีข้อมูลของเธอเลยสักนิด ไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร ไม่รู้ว่าหน้าตาเธอเป็นเช่นไร ไม่รู้ประวัติความเป็นมาของเธอ แต่หัวหน้าก็ยังคงออกตามหาเธอเสมอมา ตามหามาโดยตลอด……

แต่ผ่านไปหลายปี หัวหน้าก็ไม่เจอวี่แววใดๆ เดิมทีก็เป็นบุคคลที่ไม่รู้ข้อมูลอะไรเลยอยู่แล้ว บวกกับความกว้างใหญ่ของโลก ผู้หญิงคนนี้จึงสามารถซ่อนอยู่ในมุมใดมุมหนึ่งของโลก แล้วจะหาเจอง่ายๆได้อย่างไร

พ่อบ้านถึงขั้นสงสัยว่าผู้หญิงในอดีตคนนี้ได้ถูกคนทรยศในองค์กรโกสต์ซิตี้ฆ่าทิ้งเสียแล้ว

แต่พ่อบ้านไม่กล้าพูดคำเหล่านี้

อันที่จริงพ่อบ้านรู้ว่าในเมื่อเขาคิดถึงจุดนี้ได้ หัวหน้าก็คงคาดเดาได้เช่นกัน เพียงแต่หัวหน้าไม่ยอมไปเผชิญหน้ากับความจริง หลบหนีความเป็นไปได้นี้เสมอมา

จากนั้นหัวหน้าก็ตามหามาโดยตลอด

พ่อบ้านเห็นหัวหน้าออกตามหาเช่นนี้กับตา จากที่เต็มไปด้วยความหวัง แต่ทุกครั้งก็ต้องผิดหวังกลับมาทุกคราว จนสุดท้ายกลายเป็นความสิ้นหวังในที่สุด

ดังนั้น หลายปีมานี้หัวหน้าล้มเลิกความตั้งใจแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาก็รู้ว่าหามานานหลายปีก็ไม่พบเบาะแสเลยสักนิด เมื่อเวลาผ่านพ้นไปนาน ความหวังก็จะน้อยลงไปเรื่อยๆ

อีกทั้ง เวลาล่วงเลยไปกว่ายี่สิบปีแล้ว ถึงแม้จะหาเจอ แต่เธอคงต้องแต่งงานแล้วเป็นแน่ เขาหาเจอแล้วจะมีประโยชน์อะไร？

แย่งเธอกลับมางั้นหรือ？เขาทำแบบนี้ได้หรือ？

เขามีความสามารถเช่นนั้น ทว่าเธอจะยินดีไหม？

ภายหลังจากภายหลัง เขากลัวแม้กระทั่งการออกตามหา กลัวว่าหาไม่เจอแล้วจะทำให้ผิดหวัง จะยิ่งหวาดกลัวมากขึ้น……

ทว่าพ่อบ้านคิดว่าถึงแม้จะทำให้หัวหน้าเจ็บปวดใจ แต่ก็ดีกว่าปล่อยให้หัวหน้าอยู่ในสภาพหมดอาลัยตายอยากเฉกเช่นปัจจุบัน

ร่างกายผู้ชายแข็งทื่อ จับดินสอแน่นขึ้น ชั่วขณะนั้นเขาฉีกภาพวาดนั้นขาด

ไปหาเธออีก？

ไปหาเธออีก？

เขายังไปหาเธอได้อีกหรือ？

ยี่สิบห้าปีแล้ว เขาล้มเลิกความตั้งใจเมื่อห้าปีก่อนแล้ว ตอนนี้จะไปตามหาอีก？

เขารู้สึกกลัวเล็กน้อย ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด หัวใจก็เริ่มมีการรอคอยอย่างมีความหวังขึ้นมา

พูดให้ถึงที่สุดก็คือเขายังไม่ได้ละทิ้ง หัวใจของเขายังคงมีความหวังเสมอมา

“อะจ้ง พวกเราไม่ได้ออกไปนานแค่ไหนแล้ว？”ซ่างกวนหงมองผู้หญิงในภาพวาดเหมือนพร้อมกับรำพึงเสียงต่ำ

เขากำลังถามพ่อบ้าน แต่ในใจเขารู้ดีกว่าพ่อบ้านเป็นไหนๆ

“หัวหน้า พวกเราไม่ได้ออกไปห้าปีแล้ว หัวหน้าจะไปไหนครับ？”พ่อบ้านได้ยินคำพูดของเขา ใบหน้าก็เผยความชื่นบานหลายส่วน ในที่สุดหัวหน้าก็ยอมออกไปเสียที

“นายพูดถูก ผมอยากไปตามหาเธออีกครั้ง”ทันใดนั้นดวงตาซ่างกวนหงมีความสว่างไสวหลายส่วน ไม่ได้มัวหมองเหมือนเมื่อสักครู่อีกต่อไป

“ครับผม”พ่อบ้านโล่งอก ความชื่นบานในใบหน้ายิ่งแพร่กระจายมากขึ้น ดีจังเลย ดีจังเลยจริงๆ หัวหน้าจะออกไปดูโลกภายนอกแล้ว

“อะจ้ง ถ้าครั้งนี้ยังตามหาไม่เจอ ผมจะไม่ตั้งความหวังอีกต่อไป ไม่อาลัยอาวรณ์อีก ไม่อาลัยอาวรณ์อีก……ไม่อาลัยอาวรณ์อีกต่อไป……”สายตาซ่างกวนหงยังคงจ้องอยู่ที่ภาพวาดเช่นเดิม แววตาเขาเผยอารมณ์อย่างอื่นร่วมด้วย คล้ายกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว