บทที่ 815 ความลับเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน (3)

หัวหน้าโดนเวทมนตร์สะกดแล้ว ถูกสะกดเวทมนตร์ตั้งนานแล้ว！！

หากครั้งนั้นไม่เจอผู้หยิงคนนั้น หัวหน้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้

หากไม่พานพบผู้หญิงคนนั้น หัวหน้าคงแต่งงานกับผู้หญิงอื่นเป็นแน่ เวลานี้หัวหน้าต้องมีลูกหลานเต็มบ้านแล้ว ไม่มีทางโดดเดี่ยวเช่นนี้

ก่อนหน้านี้ เขาอยากให้หัวหน้ารับลูกชายบุญธรรมหรือไม่ก็ลูกสาวบุญธรรม เขาคิดว่าอย่างน้อยหัวหน้าจะปลื้มใจบ้าง ยิ่งไปกว่านั้นองค์กรโกสต์ซิตี้มีธุรกิจใหญ่โตจำเป็นต้องมีทายาทมีสืบทอด

ทว่าซ่างกวนหงกลับไม่เห็นด้วย ในเมื่อสวรรค์โหดร้ายอยากให้เขาโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิต ไร้ลูกไร้เมีย แล้วเขาจะต้านสวรรค์ได้อย่างไร？

เมื่อก่อนเขาไม่เคยเชื่อเรื่องฟ้าลิขิต แต่ตอนนี้เขาเชื่อเสียสนิทใจ เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็สู้กับชะตาชีวิตไม่ได้ เขาแพ้ให้กับสวรรค์เรียบร้อย

อีกอย่างรับลูกชายบุญธรรม รับลูกสาวบุญธรรม สุดท้ายก็ไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอยู่ดี แล้วจะมีความหมายอะไร？

ซ่างกวนหงไม่ได้พูดต่อ แต่เอากระดาษวาดภาพออกมาหนึ่งแผ่น จากนั้นก็เริ่มวาดภาพเหมือนต่อ

พ่อบ้านก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ หันกายจากไปเพื่อจะไปจัดเตรียมสัมภาระ

“หัวหน้า ครั้งนี้พวกเรายังคงไปที่เมืองAก่อนใช่ไหมครับ？”พ่อบ้านเดินไปได้สองก้าวก็กลับมาถามหนึ่งประโยค

หัวหน้าไม่ได้ออกไปห้าปีแล้ว ครั้งนี้จะเหมือนแต่ก่อนหรือไม่ คือไปที่เมืองAก่อน？

เมื่อครั้งอดีต หัวหน้าจะไปที่เมืองAก่อนทุกครั้ง หากไม่พบวี่แววใดๆที่เมืองA เป้าหมายในการออกตามหาต่อไปก็คือประเทศZ

แน่นอน หัวหน้าจะออกเดินทางเป็นความลับ มีเพียงเขาไปเป็นเพื่อนหัวหน้าทุกครั้ง ซึ่งคนอื่นไม่รู้เรื่องด้วยเลย ถึงแม้จะเป็นคนขององค์กรโกสต์ซิตี้ก็ไม่รู้ข่าวนี้เหมือนกัน

กระทั่งอะเฉิงก็รู้แต่หัวหน้าออกเดินทาง แต่ไม่รู้ว่าหัวหน้าไปที่ไหน

มือของซ่างกวนหงหยุด ครุ่นคิดดูแล้วก็พยักหน้าช้าๆ“อืม ไปเมืองAก่อน”

ตอนนั้นเขาเจอเธอที่เมืองA ดังนั้นแต่ละครั้งเขาต้องไปที่เมืองAก่อนอันดับแรก

“ครับ ผมรู้แล้วครับ ผมจะไปจองตั๋วเดี๋ยวนี้ครับ”พ่อบ้านพยักหน้าตอบ เพราะการออกเดินทางของหัวหน้าทุกครั้งจะเก็บเป็นความลับ ดังนั้นจึงเดินทางแบบเรียบง่ายเฉกเช่นคนทั่วไป

ฉะนั้น พวกเขาจะนั่งเครื่องบินที่เปิดบริการแก่ประชาชนไปทุกครั้ง

ไม่ได้ใช้เครื่องบินส่วนตัวขององค์กรโกสต์ซิตี้

เนื่องจากไม่มีข้อมูลผู้หญิงคนนั้นเลย และไม่มีหนทางให้ลูกน้ององค์กรโกสต์ซิตี้ช่วยตามหาอีกแรง ดังนั้นทุกครั้งที่หัวหน้าออกจากบ้าน แค่สั่งให้ลูกน้องไปไม่กี่คนเท่านั้น ไม่ได้ทำให้คนอื่นแตกตื่นเลยสักนิด

อันที่จริงพ่อบ้านรู้ว่าเรื่องนี้เหมือนเป็นการงมเข็มในมหาสมุทร ความหวังริบหรี่มาก ผ่านพ้นไปหลายปีเช่นนี้ ความหวังยิ่งริบหรี่มากขึ้นกว่าเก่า

ตอนนั้นหัวหน้าได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนที่เขาเจอตัวหัวหน้า ร่างกายหัวหน้าก็เต็มไปด้วยคราบเลือด มีรอยแผลเต็มตัวไปหมด

หลังจากเขาพาหัวหน้ากลับมา หัวหน้าก็นอนสลบเป็นเวลานานถึงครึ่งปี จากนั้นจึงฟื้นขึ้นมา

ซึ่งเหตุการณ์ครั้งนั้น หัวหน้าถูกสหายที่ไว้วางใจมากสุดทรยศ คนผู้นั้นหมายจะปลิดชีพหัวหน้า หากตอนนั้นเขาไปช้าอีกหนึ่งก้าว คาดว่าชีวิตของหัวหน้าคงไม่เหลือแล้ว

หัวหน้าฟื้นขึ้นมา แผลตามร่างกายยังไม่ได้รักษาให้หาย หัวหน้าก็รีบร้อนจะกลับไปที่เมืองA ทว่าตอนนั้นก็ได้ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว

ช่วงเวลาหนึ่งปี หลายๆเรื่องก็ได้เปลี่ยนแปลงไป