บทที่ 981 ความจริงกระจ่าง พ่อลูกขัดแย้งกันเอง คุณชายสามเย่ทำได้ยอดเยี่ยมมาก (3)

“แม่อย่ามายุ่งเรื่องหนู หนูทำไมเหรอ？หนูผิดอะไร？หนูแค่อยากมีชีวิตที่สุขสบาย พวกเขามีทุกอย่าง แต่หนูไม่มีอะไรเลย หนูอยากมีชีวิตดีๆมันผิดด้วยเหรอ？”หลี่เสี่ยวอยี่ไม่ฟังคำห้ามปรามของคุณหลิว

“เสี่ยวอยี่หนูทำแบบนี้ไม่เพียงทำร้ายตัวเอง ยังทำร้ายคนอื่นด้วย……”คุณหลิวได้ยินคำพูดของลูกสาวก็ปวดใจยิ่งนัก ทำไมลูกสาวของเธอจึงเป็นแบบนี้ไปได้？ทำไมกลายเป็นแบบนี้？

“คนนั้นเก่งจะตาย คนนั้นเป็นผู้นำที่ตำแหน่งสูงมาก แถมเขายังมีทุกอย่าง ส่วนหนูไม่มีอะไรเลย เขาช่วยหนูได้เงิน มันผิดตรงไหน”หลี่เสี่ยวอยี่แทรกบทคุณหลิวอีกครั้ง

การกระทำของหลี่เสี่ยวหยูทำให้ผู้คนตกตะลึงงัน และคำพูดของหลี่เสี่ยวอยี่ยิ่งทำให้ผู้คนอ้าปากค้าง ความคิดของเด็กผู้หญิงน่ากลัวมาก มิน่าล่ะเวลาเธอพูดปดขึ้นมาไม่เปลี่ยนสีหน้าเลย

มาถึงตอนนี้ทุกคนก็เข้าใจทุกอย่างอย่างถ่องแท้แล้ว ตอนแรกทุกคนสงสารเด็กผู้หญิงคนนี้มาก ส่วนตอนนี้……

“ในที่สุดความจริงก็กระจ่างเสียที”ในโรงแรม เย่ซือเฉินโอบเวินลั่วฉิงมาจูบที่หูเบาๆหนึ่งครั้ง “ประเด็นคือไม่มีใครสงสัยกับผลลัพธ์เช่นนี้ จุดนี้สำคัญที่สุด”

“อืม”เวินลั่วฉิงตอบเสียงเบาหนึ่งคำ จัดการปัญหาได้อย่างราบรื่นแล้ว

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเวินลั่วฉิงดังขึ้น เวินลั่วฉิงมองสายเรียกเข้ามุมปากพลันยกโค้งขึ้นมายิ้ม

“ฉิงฉิง ขอบใจน้องมากนะ”เมื่อรับสาย เสียงของถังหลินก็ส่งมา ปกติถังหลินที่เป็นคนใจเย็นตอนนี้น้ำเสียงมีความตื่นเต้นอย่างเด่นชัด：“ฉิงฉิง ถ้าหากไม่มีน้อง……”

“พี่อย่าขอบคุณแค่ปากสิ ต้องมีการกระทำด้วย”เวินลั่วฉิงตัดบทถังหลินทิ้ง ครอบครัวเดียวกันไม่จำเป็นต้องพูดเกรงใจกันขนาดนั้น

“ได้ น้องอยากได้อะไรพี่ให้หมดเลย”ถังหลินเข้าใจเจตนาของเธอดี จึงหัวเราะออกมาเสียงเบา

“ไม่จำเป็น พวกเราไม่ขาดแคลนอะไร”เวินลั่วฉิงยังไม่ทันตอบ เย่ซือเฉินก็ชิงตอบหนึ่งประโยคเสียแล้ว

“เย่ซือเฉิน ผมให้น้องสาวของผม ให้ได้อย่างเหมาะสม แล้วนายล่ะ นายเป็นอะไรกับฉิงฉิง？แล้วก็ของที่นายมีฉิงฉิงก็ไม่อยากได้”เวลานี้ถังหลินรู้สึกเบาใจ จึงถกเถียงกับเย่ซือเฉินอย่างหาชมได้ยากขึ้นมา

สีหน้าคุณชายสามเย่พลันเปลี่ยนไป จากนั้นก็วางสายของเวินลั่วฉิงทิ้ง

เวินลั่วฉิงมองเขาแวบหนึ่ง อดกระตุกมุมปากไม่ได้ คนนี้นับวันยิ่งทำตัวเป็นเด็กเข้าไปทุกที

ทว่าถังหลินก็ไม่ได้มีธุระสำคัญอะไร เวินลั่วฉิงจึงไม่ได้พูดอะไรมาก

ไม่นานไป๋หยูหนิงก็กลับมาถึงโรงแรม แน่นอนคุุุณฟู่ก็ติดตามไม่ห่าง

“คุณจะกลับเลยไหม？”เวินลั่วฉิงรู้ว่าไป๋หยูหนิงงานยุ่ง เมื่อสะสางปัญหาได้แล้ว ไป๋หยูหนิงต้องกลับไปแน่นอน

“ฉิงฉิง ฉันไปเมืองAกับคุณ”ทว่าไป๋หยูหนิงกลับดึงมือเวินลั่วฉิงไว้ ซึ่งระหว่างที่พูดยังจ้องเขม็งไปยังคุุุณฟู่แวบหนึ่งอีกด้วย

“กลับเมืองAกับฉัน？คุณแน่ใจนะ？”เวินลั่วฉิงกะพริบตาปริบๆ สองคนนี้ยังไงกันนะ ถึงแม้ทั้งสองมีปัญหากัน แต่ไป๋หยูหนิงก็ไม่จำเป็นต้องอยู่กับเธอมั้ง？

“แน่ใจ”ไป๋หยูหนิงตอบด้วยความขบเคี้ยวเขี้ยวฟัน เธอจะกลับไปได้อย่างไร ผู้ชายคนนี้ตามเธอไม่ห่างแม้แต่ก้าวเดียว หรือเธอยังต้องพาเขากลับไปด้วย？

ดังนั้นเธอตัดสินใจตามเวินลั่วฉิงกลับไป รอให้มีโอกาสเมื่อไหร่ค่อยสะบัดผู้ชายคนนี้ทิ้ง จากนั้นเธอค่อยกลับไป

“โอเค”เวินลั่วฉิงไม่ได้ถามอะไรมาก เพียงแค่มองคุุุณฟู่แวบหนึ่ง รู้สึกว่าคุุุณฟู่เก่งใช้ได้เลย สามารถบีบไป๋หยูหนิงถึงขั้นนี้

ทุกครั้งที่ไป๋หยูหนิงทำภารกิจสำเร็จ เธอก็จะรีบกลับไปให้เร็วที่สุด เพราะที่นั่นมีรักครั้งแรกของไป๋หยูหนิง

ตอนนี้เป็นเพราะคุุุณฟู่ท่านนี้ ไป๋หยูหนิงกระทั่งรักแรกก็ไม่รีบร้อนจะไปหาแล้ว？

เก่งมากเลย！！

คดีของถังหยุนเฉิงจัดการเรียบร้อยแล้ว ทุกคนจึงกลับเมืองAพร้อมกัน