บทที่ 980 ความจริงกระจ่าง พ่อลูกขัดแย้งกันเอง คุณชายสามเย่ทำได้ยอดเยี่ยมมาก (2)

“ผลตรวจวิเคราะห์คราบเลือดบนเครื่องมือทำร้ายออกมาแล้วครับ”บังเอิญกับเวลานี้ ตำรวจนายหนึ่งเอาเอกสารเดินเข้ามา

“ของคุณหลิวหรือครับ？”ทนายฉินเอ่ยปากถามก่อนหนึ่งประโยค

“ไม่ใช่ครับ”นายตำรวจส่ายหัว

ได้ยินตำรวจนายนี้พูด หลี่หมิงไม่เพียงแต่ไม่โล่งอก สีหน้ากลับแย่กว่าเดิม เวลานี้เขาตัวสั่นไปทั้งตัวแล้ว

สองขาหลี่เสี่ยวยวี่อ่อนจนคุกเข่าลงพื้น

“เลือดบนเครื่องมือทำร้ายร่างกายเป็นของหลี่เสี่ยวยวี่ ลูกสาวของคุณหลี่ครับ”ตำรวจมองไปยังหลี่เสี่ยวยวี่แวบหนึ่ง เขาก็สงสารเด็กผู้หญิงคนนี้เหมือนกัน แต่ความจริงก็คือความจริง เขาเป็นตำรวจจะพูดเท็จไม่ได้

คำพูดของตำรวจเปล่งออกมา ทุกคนในเหตการณ์ต่างเงียบสงัด ล้วนตกตะลึงกันทุกคน

เลือดบนเครื่องมือทำร้ายร่างกายเป็นของหลี่เสี่ยวยวี่？

ทำไมถึงเป็นหลี่เสี่ยวยวี่？

ช่วงเวลานั้นอยู่ในถ้ำ？

เกิดอะไรขึ้นกันแน่？ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่？

ลายนิ้วมือบนเครื่องมือทำร้ายร่างกายที่เปื้อนเลือดเป็นของหลี่หมิง และเจ้าของเลือดคือหลี่เสี่ยวยวี่？

ทุกคนพอจะคาดเดาได้คร่าวๆแล้ว ทว่ากลับไม่กล้าเชื่อ

“ผมไม่ได้ทำ พวกคุณโกหก วันนั้นผมพาลูกสาวกลับถึงบ้าน เห็นลูกสาวบาดเจ็บ ผมก็พาลูกสาวไปที่โรงพยาบาล ไม่ได้ไปถ้ำที่พวกคุณว่าเลย พวกคุณโกหก พวกคุณใส่ร้ายผม”หลี่หมิงได้สติก็โต้แย้งเสียงดัง

“หน้าทางเข้าหมู่บ้านยู่สุ่ยติดตั้งกล้องวงจรปิดไว้ ซึ่งสองปีก่อนนักศึกษาจำนวนหลายคนมาทัศนศึกษา ตอนนั้นพวกเขาจะทำการวิจัยข้อมูลเลยติดตั้งกล้องไว้ ซึ่งต่อมาก็ไม่ได้รื้อทิ้ง แต่มีคนรู้เรื่องกล้องวงจรปิดนี้น้อยมาก และกล้องนี้จับภาพคุณหลี่ขับรถนิสสัน ปิ๊กอัพ หมายเลขทะเบียนรถ 541 โดยพาหลี่เสี่ยวอยี่ผ่านไปในตอนเช้า 04:20น.”

ไป๋หยูหนิงหยุดพูดชั่วครู่ มองหลี่หมิงที่อึ้งทึ่งแวบหนึ่ง จากนั้นก็พูดต่อว่า “ตีสี่ยี่สิบนาทีคุณหลี่ขับรถออกจากหมู่บ้านยู่สุ่ย แต่คุณหลี่กลับนั่งรถแท็กซี่ไปโรงพยาบาล คุณหลี่เอารถนิสสัน ปิ๊กอัพไปจอดในโรงขยะแถวชานเมือง ซึ่งทางตำรวจหารถนิสสัน ปิ๊กอัพเจอแล้วค่ะ และได้ตรวจสอบแล้วพบว่าสภาพรถปกติ น้ำมันรถก็มี ขอเรียนถามหน่อยค่ะ สภาพรถเช่นนี้ทำไมคุณหลี่ถึงทิ้งรถนิสสัน ปิ๊กอัพแล้วไปนั่งรถแท็กซี่คะ?”

“ผม ผมไม่ชำนาญเส้นทาง……”เวลานี้หลี่หมิงร้อนรนเป็นอย่างมาก ทว่าเขายังคงโกหกต่อ

“จากการตรวจสอบของตำรวจ เมื่อก่อนคุณหลี่เคยทำงานส่งสินค้ามายังเมืองไห่ให้กับบริษัทขนส่งสินค้าเป็นระยะเวลาหนึ่งปี จึงชำนาญเส้นทางเมืองไห่มากค่ะ”ไป๋หยูหนิงเปิดโปงคำโกหกของหลี่หมิงทันที

หลี่หมิงถูกสวนกลับจนไร้คำต่อกร

“รอยล้อนอกถ้ำตรงกับรถนิสสัน ปิ๊กอัพของคุณหลี่ค่ะ”ไป๋หยูหนิงโยนระเบิดใส่หลี่หมิงต่อหน้าผู้คนอีกครั้ง “รถนิสสัน ปิ๊กอัพถูกขโมยออกจากโรงซ่อมรถในวันที่ 22 ซึ่งรถดังกล่าวจอดอยู่ในโรงซ่อมรถมาครึ่งปีแล้ว วันที่ 22 หมู่บ้านยู่สุ่ยมีฝนตกหนักจนถึงพลบค่ำ หลังจากตีห้าของวันที่ 23รถนิสสัน ปิ๊กอัพก็จอดอยู่ในโรงขยะตลอด ดังนั้นรอยล้อที่หน้าถ้ำจึงเกิดขึ้นตอนย่ำรุ่งของวันที่ 23 และรถคันนี้ก็มีคุณหลี่ขับเพียงคนเดียว จึงเพียงพอที่จะยืนยันว่า ย่ำรุ่งของวันที่ 23 คุณหลี่เคยไปที่ถ้ำมาก่อน”

“คุณหลี่ยังมีอะไรจะเสริมอีกไหมคะ?” ขณะที่ไป๋หยูหนิงถามหลี่หมิงก็อดชำเลืองหลี่เสี่ยวยวี่ที่นั่งอึ้งอยู่บนพื้นโดยไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่ไม่ได้

หลี่หมิงนั่งบนเก้าอี้แบบไม่ขยับเขยื้อน ไม่พูดไม่จาสักคำ ไม่ใช่เขาไม่อยากพูด แต่เขาไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไรต่อ