บทที่1032 คุณชายสามเย่แสดงอำนาจ แต่โลกนี้ไม่มีอะไรที่แน่นอน（2）

ดังนั้น เธอไม่สามารถฝืนใจเด็กคนนี้ได้ เธอจะฝืนใจบังคับใครยังไงก็ได้ แต่จะบังคับฝืนใจเด็กคนนี้ไม่ได้

ตอนนี้เย่ซือเฉินเข้าใจผิด เพราะเขากำลังโกรธ ไม่ได้คิดไตร่ตรอง ด้วยความฉลาดของเย่ซือเฉิน เพียงแค่สงบสติอารมณ์ก็จะคิดได้ และจะเข้าใจเอง

เพราะฉะนั้นทางฝั่งของเย่ซือเฉิน ท่านย่าถังไม่ได้เป็นกังวลมากนัก

เมื่อรู้ว่าเย่ซือเฉินเข้าใจผิดเพราะเรื่องของถังจื่อโม่ ท่านย่าถังก็ไม่ได้เป็นกังวลกับเรื่องของเย่ซือเฉินกับเวินลั่วฉิงอีก

เพราะเข้าใจผิดเรื่องลูกชายแท้ๆของตัวเอง เย่ซือเฉินนี่ก็เกินทนแล้วเช่นกัน

“แม่ครับ ผม……ขอโทษ”ถังจื่อโม่มองไปที่เวินลั่วฉิง สีหน้าฉายแววความรู้สึกผิด ：“แม่ครับ ผมไม่อยากทำให้แม่โกรธ ผมอยากให้แม่มีความสุข”

“ครับ แม่เข้าใจ แม่รู้ ”เวินลั่วฉิงรั้งถังจื่อโม่เข้ามาในอ้อมกอด เพราะเธอเข้าใจความนึกคิดของถังจื่อโม่ จึงไม่ฝืนความรู้สึกของถังจื่อโม่

เวินลั่วฉิงคิดถึงแผนของเธอเมื่อครู่ เดิมทีเธอตั้งใจอยากที่จะแกล้งทำเป็นมีปัญหากับเย่ซือเฉิน แล้วให้ถังจื่อโม่ปรากฏตัว ในตอนนี้เมื่อเวินลั่วฉิงได้ยินคำพูดของถังจื่อโม่ก็รู้สึกทุกข์ใจขึ้นมา

เด็กน้อยถังจื่อโม่ของเธอช่างรู้ความนัก และเด็กน้อยถังจื่อโม่ของเธอก็มักจะห่วงใยเธอเสมอ และรักเธอมาก

“ลูกรัก แม่เคารพการตัดสินใจของลูก”อ้อมแขนของเวินลั่วฉิงที่กอดถังจื่อโม่เอาไว้ก็กระชับแน่นขึ้น และยิ่งปวดใจมากขึ้น：“เรื่องระหว่างแม่กับเย่ซือเฉินลูกไม่ต้องเป็นกังวล เราไม่เป็นอะไร แม่จะจัดการทุกอย่างเอง ”

“แม่ครับ แม่ไม่โทษผมเหรอ ? ” ใบหน้าของถังจื่อโม่แนบไปกับอกของเวินลั่วฉิง น้ำเสียงอู้อี้เล็กน้อย

“แม่จะโทษหนูได้ยังไง แม่รู้ว่าหนูเป็นเด็กดี ลูกรักของแม่เก่งที่สุดเลย”ในตอนที่เวินลั่วฉิงพูดประโยคนี้ น้ำเสียงราวกับแหบแห้ง ถังจื่อโม่เป็นเด็กรู้ความมาตั้งแต่เด็ก และรู้จักดูแลคนอื่น และยิ่งเป็นคนที่เอาใจใส่คนอื่นเก่งเป็นพิเศษ

อีกทั้งถังจื่อโม่ยังคิดเสมอว่าตัวเองเป็นเพียงผู้ชายคนเดียวในครอบครัว เพราะฉะนั้นจึงคิดอยู่ตลอดว่าเขาจะต้องดูแลแม่และน้องสาวของตัวเองเป็นอย่างดี อาจเพราะความคิดนี้ จึงทำให้เขาเหมือนมีความกดดันที่เด็กทั่วไปไม่มี และมันก็ทำให้เขาเป็นคนที่มีจิตใจที่บอบบาง

จะว่าไปก็คงเพราะตลอดช่วงห้าปีมานี้ไม่เคยได้รับความรักและการดูแลจากคนเป็นพ่อเลยสักครั้ง

และตัวเธอเองก็พบว่าเธอก็ไม่ได้ดูแลและมอบความรักให้กับถังจื่อโม่มากเท่าที่ควร ！！

เธอเป็นแม่ที่ทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ

“พอแล้ว พอแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว ”ฉู่หลิงเอ๋อทนดูภาพบาดตาเหล่านี้ไม่ได้：“ถังจื่อโม่เด็กดี หนูยังมีแผนอะไรอีกไหม ? ช่วงนี้ฉันไม่มีธุระอะไร ฉันจะอยู่ที่นี่ ทำตามแผนของหนูให้สำเร็จ ”

“ผมไม่ต้องการคุณช่วยแล้ว คุณมีแต่จะทำให้เรื่องยุ่งวุ่นวายไปอีก” ถังจื่อโม่เงยหน้าขึ้น แล้วมองไปที่ฉู่หลิงเอ๋อ ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

“ถังจื่อโม่ลูก หนูรังเกียจฉันเหรอ หนูทำแบบนี้หนูอาจจะต้องสูญเสียฉันไปนะ จริงๆนะ ฉันไม่ได้ล้อเล่น”ฉู่หลิงเอ๋อเอามือกุมหน้าอก แล้วแสร้งทำเป็นเศร้าเสียใจ

“พอแล้ว อย่าแกล้งเขาอีกเลย ยิ่งไปกว่านั้นเธอมีเวลาว่างอยู่ต่อเหรอ ? มู่หรงดัวหยางกำลังจะเข้ารับตำแหน่งที่บริษัทเว้ยคังกรุ้ป และบริษัทเว้ยคังกรุ้ปก็จะจัดงานเลี้ยงขึ้นด้วย พวกเราต่างก็จะไปร่วมงานเลี้ยงนั้น”เวินลั่วฉิงเห็นท่าทีที่เวอร์วังของฉู่หลิงเอ๋อก็อดที่จะส่ายหัวไม่ได้ ฉู่หลิงเอ๋อชอบทำตัวบ้าบอ นี่เป็นนิสัยที่มีมาแต่เด็ก เปลี่ยนแปลงได้ยาก

“จริงด้วย พวกเราต้องไปร่วมงานเลี้ยงของบริษัทเว้ยคังกรุ้ปอีกนี่นา ”เมื่อฉู่หลิงเอ๋อได้ยินที่เวินลั่วฉิงพูด ก็ได้หยุดท่าทีที่เวอร์วังของตัวเองทันที：“งานเลี้ยงมีขึ้นวันมะรืน พรุ่งนี้ฉันก็ต้องไปแล้ว เธอจะไปพร้อมฉันไหม ？”

“อืม ฉันไปพร้อมกับเธอก็ได้ ฉันก็ไม่ได้เจอคุณน้ามู่หรงกับคุณอาเหว้ยนานแล้ว คิดถึงพวกท่านแล้วเหมือนกัน ”เวินลั่วฉิงคิดถึงเมื่อก่อนที่พวกเขาดูแลเธอ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

？！