บทที่1031 คุณชายสามเย่แสดงอำนาจ แต่โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน（1）

ถังจื่อโม่ขยับร่างกาย ค่อยๆลุกขึ้นยืน เขาคิดว่าเขาควรที่จะออกไป ออกไปเผชิญหน้ากับเย่ซือเฉิน！

เพื่อแม่！！

แม้ว่าถังจื่อโม่จะยังเด็ก แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหาเขาก็จะไม่หลบหนี เรื่องอะไรที่เขาต้องเผชิญเขาก็จะเผชิญหน้ากับมัน

เวินลั่วฉิงมองไปที่เย่ซือเฉิน แม้ว่าคำพูดเมื่อกี้ของเย่ซือเฉินจะยังไม่ทันได้พูดจบ แต่เธอรู้ว่าเย่ซือเฉินต้องการจะพูดอะไร

เวินลั่วฉิงไม่รู้จะพูดอะไรไปชั่วขณะ

ในตอนนี้เองถังจื่อโม่ก็ได้ตัดสินใจ ดังนั้นเขาจึงคลานออกจากกล่องที่ซ่อนตัวอยู่ แต่เพราะเสื้อของเขาถูกเกี่ยวเอาไว้ กล่องไม้นี้เป็นกล่องไม้เก่า งานฝีมือเฟอร์นิเจอร์สมัยก่อนคงไม่ได้ประณีตเท่าสมัยนี้ ตะปูที่อยู่ด้านในโผล่พ้นออกมา แล้วเกี่ยวเสื้อผ้าของถังจื่อโม่เอาไว้

ถังจื่อโม่ทำได้เพียงกลับเข้าไปในกล่องอีกครั้ง อยากจะแกะตะขอที่เกี่ยวเสื้อผ้าอยู่ออก

“เวินลั่วฉิง ที่คุณไม่พูดนี่คือยอมรับใช่ไหม ?”เมื่อเย่ซือเฉินเห็นเวินลั่วฉิงไม่พูดอะไร ก็คิดไปว่าเธอยอมรับมัน ดวงตาเรียวเล็กก็เย็นชาลง：“คุณเลือกถังจื่อโม่จริงๆใช่ไหม ？”

“คุณชายสามเย่ นี่คุณกำลังทำให้ฉิงฉิงลำบากใจอยู่ ? เป็นไปไม่ได้ที่ฉิงฉิงจะไม่เลือกถังจื่อโม่” ฉู่หลิงเอ๋อเห็นสภาพของเย่ซือเฉินในตอนนี้ก็รู้สึกหวาดกลัว เธออยากจะพูดให้มันกระจ่าง แต่เธอก็ไม่อาจที่จะไม่ฟังคำของถังจื่อโม่ได้ เพราะฉะนั้นคำพูดเธอก็แฝงความหมายให้แล้ว

เธอคิดว่าคุณชายสามเย่ที่ฉลาดขนาดนี้ ย่อมต้องคิดได้ หากคุณชายสามเย่ยังไม่เข้าใจ ก็ย่อมต้องถามต่อ ถึงตอนนั้นเธอก็สามารถพูดเป็นนัยๆให้อีกสักสองสามคำได้ ถึงตอนนั้นคุณชายสามเย่ก็น่าจะพอเข้าใจแล้ว

แต่เย่ซือเฉินในตอนนี้แทบไม่มีความนิ่งเหมือนที่เคยเป็น และไม่มีความฉลาดเฉลียวเหมือนเวลาปกติเอาซะเลย เพราะฉะนั้นเย่ซือเฉินจึงฟังในสิ่งที่ฉู่หลิงเอ๋ออยากจะสื่อไม่ออกเลย อีกทั้งยังเข้าใจผิดมากขึ้นไปอีก

เย่ซือเฉินเข้าใจผิดคิดว่าเวินลั่วฉิงต้องการที่จะเลือกถังจื่อโม่จริงๆ

“ได้ ได้ ผมเข้าใจแล้ว ผมเข้าใจแล้ว” จู่ๆเย่ซือเฉินก็หัวเราะออกมา แต่รอยยิ้มนั่นไม่ได้สื่อไปถึงแววตา：“ในเมื่อคุณต้องการให้ผมไป ผมก็จะไป ”

ในตอนนี้ถังจื่อโม่เองก็กำลังแกะเสื้อผ้าที่ถูกตะขอเกี่ยวออกอยู่ และตะขอที่เกี่ยวก็อยู่ตรงหน้าเขา เขามองมันไม่เห็น ดังนั้นจึงแกะออกได้ยาก และในตอนนี้ที่เขาเองก็กำลังร้อนใจตะขอที่อยากจะแกะออกก็เหมือนจะยิ่งแกะยากเข้าไปอีก

ดวงตาของเวินลั่วฉิงไหววูบ อยากที่จะเอ่ยปากพูด

“อะไรกัน? เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมถึงทะเลาะกันได้ ? ”และในตอนนี้เอง ท่านย่าถังที่ได้ยินเสียงทะเลาะกันก็ขึ้นมาดู เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็มึนงง ：“ มีอะไรก็คุยกันดีๆ ทำไมถึงทะเลาะกันขึ้นมาได้ ”

“ฉิงฉิง มีอะไรก็คุยกันดีๆ ”แม้ว่าปรกติท่านย่าถังจะไม่ค่อยชอบเย่ซือเฉิน แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เธอจะเข้าข้างเวินลั่วฉิงฝ่ายเดียวไม่ได้เด็ดขาด

ท่านย่าถังเข้าใจดีสองสามีภรรยาเวลาทะเลาะกันสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการที่ผู้ใหญ่ไม่แยกถูกแยกผิดลำเอียงปกป้องแต่คนของตัวเอง

“คุณย่าถัง ผมขอตัวกลับก่อนครับ”เย่ซือเฉินเหลือบมองที่เวินลั่วฉิงแวบหนึ่ง จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่รอให้เวินลั่วฉิงได้พูด ก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

“เฮ้อ ทำไมถึงไปดื้อๆแบบนี้ ?”ท่านย่าถังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น：“มันเกิดอะไรขึ้น ？”

“เย่ซือเฉินเข้าใจผิด”ฉู่หลิงเอ๋อแบฝ่ามือออกอย่างจนใจ

“เข้าใจผิด ? เข้าใจผิดเรื่องอะไร ？”ท่านย่าถังนิ่งอึ้ง จากนั้นก็หันไปมองที่เวินลั่วฉิง：“ฉิงฉิง ใช่เรื่องคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่หรือเปล่า ? ฉิงฉิง แม้ว่าพวกเขาจะเป็นญาติผู้ใหญ่ของเย่ซือเฉิน แต่ในอนาคตเธอทั้งสองคนเท่านั้นที่จะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน หนูต้องเชื่อว่าเย่ซือเฉินจะจัดการเรื่องนี้ได้ ”

？！

！！