บทที่1036 ศัตรูที่แข็งแกร่งคิดจะแย่ง คุณชายสามเย่เล่นไม่ซื่อ （3）

“ผมคิดว่าหัวหน้าไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคุณหรอกครับ” ริมฝีปากอะเฉียงกระตุกขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ อะเฉียงรู้สึกว่า หัวหน้าไม่ต้องการให้หัวหน้าน้อยยื่นมือมาช่วยเหลืออย่างแน่นอน และมีอีกคำพูดหนึ่งที่อะเฉียงกลั้นเอาไว้ไม่ได้พูดออกไป เรื่องที่ตามหาตัวเจ้าหญิง หัวหน้าก็คงจะระวังหัวหน้าน้อยอยู่เหมือนกัน

ทุกคนต่างก็รู้ว่าหัวหน้าน้อยเป็นคนที่มักชอบก่อความวุ่นวายเพื่อบรรลุเป้าหมายของตัวเอง ใครจะไปรู้ว่าถึงตอนนั้นหัวหน้าน้อยจะสร้างปัญหาอะไรหรือเปล่า

เช่นเดียวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคราวที่แล้วของเฉิงโหรวโหรว หากไม่ใช่เพราะหัวหน้าน้อยก่อเรื่องขึ้น เรื่องทุกอย่างก็คงไม่เป็นแบบนี้

การตรวจดีเอ็นเอครั้งที่สองนี้ถึงแม้หัวหน้าน้อยจะไม่ได้เข้าไปวุ่นวายอะไร แต่เพราะการตรวจครั้งแรกที่หัวหน้าน้อยเข้าไปยุ่งวุ่นวาย จึงได้ส่งผลให้เกิดการตรวจครั้งที่สองนี้ขึ้นมา มันก็ชัดเจนแล้วว่าหัวหน้าน้อยเป็นคนเปิดโอกาสให้คนพวกนั้น

อีกทั้งเฉิงโหรวโหรวคนนั้นก็เป็นคนที่หัวหน้าน้อยกับไป๋หยิงจัดหามา

เรื่องนี้ผู้ร้ายก็ยังคงเป็นหัวหน้าน้อยอยู่ดี

“หัวหน้าน้อย ผมคิดว่าคุณควรจะตรวจสอบเรื่องของเฉิงโหรวโหรวให้ชัดเจนเสียก่อน ยังพอเอาความดีความชอบมาหักล้างกับความผิดต่อหน้าหัวหน้าได้บ้าง ” คำพูดของอะเฉียงนี้เป็นคำแนะนำในทางจิตสํานึก เพราะหัวหน้าน้อยเป็นคนสร้างเรื่องทุกอย่างขึ้น หัวหน้าน้อยก็ควรที่จะเป็นคนแก้ไขมันเอง

อีกทั้ง หลายปีมานี้หัวหน้าน้อยก็เป็นคนที่ดูแลองค์กรโกสต์ซิตี้อยู่ตลอด

หัวหน้าเองก็ไม่ได้เข้ามาก้าวก่ายเรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้ เพราะฉะนั้นหัวหน้าน้อยก็รู้เรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้ดีกว่าหัวหน้า และหัวหน้าน้อยเองก็ย่อมต้องรู้ดีกว่าหัวหน้าว่าใครที่จะเป็นคนทำเรื่องพวกนี้ได้

“เรื่องของเฉิงโหรวโหรวเกี่ยวอะไรกับฉัน ? แล้วทำไมฉันต้องเข้าไปยุ่งด้วย ？”เมื่อหัวหน้าน้อยพูดถึงเฉิงโหรวโหรว สีหน้าก็เคร่งขรึม แววตาก็ดูรังเกียจขึ้นมาทันที

อะเฉียงหมดคำพูด ทุกอย่างมันเป็นเพราะหัวหน้าน้อยก่อขึ้นมาแท้ๆ แต่หัวหน้าน้อยกลับทำเหมือนไม่รู้ตัวซะงั้น

“หัวหน้าน้อย ผมได้ยินมาว่าช่วงนี้เฉิงโหรวโหรวคุยโวโอ้อวดไปทั่ว ทำให้ทั้งองค์กรโกสต์ซิตี้วุ่นวายไม่น้อย กว่าคุณจะจัดระเบียบขององค์กรโกสต์ซิตี้ได้ หรือจะให้มันต้องพังลงไปแบบนี้ ? ”อะเฉียงคิดไปคิดมา ก็หาวิธีใหม่เพื่อพูดเกลี้ยกล่อมหัวหน้าน้อย และถึงหัวหน้าน้อยจะไม่สนใจเรื่องอื่น แต่กับเรื่องขององค์กรโกสต์ซิตี้ที่เขาดูแลมานานนั้นยังไงก็ต้องสนใจอยู่บ้าง

“และยิ่งเธอทำแบบนี้ ภาพลักษณ์ขององค์กรโกสต์ซิตี้ก็มีแต่จะยิ่งพัง” คำพูดของอะเฉียงหยุดลง แล้วเหลือบมองไปที่หัวหน้าน้อยแวบหนึ่ง จากนั้นก็พูดเสริมไปว่า：“ ตอนนี้ผู้คนต่างก็ร่ำลือกัน ว่าองค์กรโกสต์ซิตี้ถึงคราวตกอับแล้วเหรอ ? ถึงได้ให้เจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้มาออกเดตหาคู่แบบได้ค่าตอบแทนอย่างนี้ ”

“หึ”หัวหน้าน้อยแค่นเสียงหึในลำคอ：“เธอนะเหรอ ? จะทำลายองค์กรโกสต์ซิตี้พังลงได้ ? จะเธอสิบคน หรือเธออีกร้อยคนก็ทำอะไรไม่ได้หรอก”

“ตอนนี้องค์กรโกสต์ซิตี้ได้ประกาศแล้วว่าเธอคือเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ นี่เป็นสิ่งที่นายท่านทำ และการป่าวประกาศนี้ก็ได้รับความยินยอมพร้อมใจจากนายท่าน นายท่านต้องการให้คนที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องนี้เผยตัวออกมา” เห็นได้ชัดว่าหัวหน้าน้อยนั้นรู้เจตนาของซ่างกวนหงแต่แรกแล้ว เพราะฉะนั้น เขาถึงไม่ได้ให้ความสนใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้

“แต่ช่วงนี้เฉิงโหรวโหรวก็สร้างเรื่องอยู่ไม่น้อย อีกทั้งผู้หญิงคนนี้ก็ไร้ความสามารถ และยังชอบโอ้อวดอีกด้วย มันส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ขององค์กรโกสต์ซิตี้ของเราจริงๆ……”

“เธอไม่ใช่เจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้ตัวจริงสักหน่อย มีอะไรให้ต้องกังวล”คำพูดเดียวของหัวหน้าน้อยปิดปากของอะเฉียงซะอยู่หมัด หากเฉิงโหรวโหรวคือเจ้าหญิงแห่งองค์กรโกสต์ซิตี้จริงๆ นายท่านก็คงไม่ปล่อยให้เธอทำตัวแบบนี้ และเขาก็ไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นด้วยเช่นกัน

แต่ประเด็นสำคัญคือเฉิงโหรวโหรวไม่ใช่เจ้าหญิงตัวจริง หากหาเจ้าหญิงตัวจริงพบ เฉิงโหรวโหรวคนนี้ก็ต้องไสหัวไป จะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ขององค์กรโกสต์ซิตี้ได้ยังไง ?

สินค้าลอกเลียนแบบอย่างเฉิงโหรวโหรวยังมีผลต่อภาพลักษณ์ขององค์กรโกสต์ซิตี้อีกเหรอ ?

พล่ามไร้สาระ！！

“หัวหน้าน้อย คุณว่า เฉิงโหรวโหรวจะรู้ตัวไหมว่าเธอเป็นแค่สินค้าลอกเลียนแบบ？”อะเฉียงคิดไปคิดมา จู่ๆก็ถามออกมาอีกคำ

！！

！！