บทที่1047 ข่มเหงเศษเดน ตบหน้าฉาด เสพติด（5）

เรื่องที่มู่หรงดัวหยางส่งหมายศาลให้เย่ซือเฉินนั้น ไม่ว่าเย่ซือเฉินจะตอบอย่างไร การมีเธออยู่ ก็ไม่มีทางเกิดปัญหาอะไรกับมู่หรงดัวหยางและเย่ซือเฉินอยู่แล้ว

อันที่จริงเวินลั่วฉิงรู้ว่าเรื่องนี้มันเป็นเพราะคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ทั้งนั้น เธอไม่เคยโทษเย่ซือเฉินมาก่อนเลย

ในทางกลับกัน เธอเข้าใจว่าเย่ซือเฉินลำบากใจ เพราะถึงอย่างไรทั้งสองคนนั้นก็โตกว่าเย่ซือเฉิน และอายุมากขนาดนั้นแล้วด้วย

อีกอย่างหลังจากที่คุณปู่เย่แกล้งเจ็บป่วยในครั้งก่อน เย่ซือเฉินก็แถลงต่อนักข่าว และอธิบายเรื่องทั้งหมด พูดได้ว่าเป็นเหมือนการตบหน้าคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่เลยล่ะ

แต่หลังจากนั้นเย่ซือเฉินถูกวางยาเลยทำให้เรื่องมันบานปลายมากขึ้นเรื่อยๆ

จากนั้นคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ก็อยากเป็นใหญ่ในตระกูลถัง ดังนั้นเลยพยายามจ้องจะทำร้ายเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ เวินลั่วฉิงนั้นไม่เคยสนใจเลยแม้แต่น้อย

อันที่จริง เย่ซือเฉินทำอะไรไปมากมายแล้ว และมันก็ดีมากพอ ครั้งก่อนเย่ซือเฉินสัญญากับท่านปู่ถังที่ตระกูลถังว่าจะแก้ปัญหาที่คุณปู่เย่กับคุณย่าเย่นั้นก่อเอาไว้ มันไม่ใช่การพูดลอยๆ เขาคิดวิธีเอาไว้แล้ว

แต่พอดีว่าเกิดเรื่องของถังจื่อโม่ เย่ซือเฉินเลยมัวแต่สืบเรื่องของถังจื่อโม่ เย่ซือเฉินยิ่งสืบก็ยิ่งพบว่าเรื่องมันแปลกมาก ยิ่งแปลกเย่ซือเฉินก็ยิ่งอยากจะตรวจสอบให้ชัดเจน

ดังนั้นเย่ซือเฉินเลยไม่ได้สนใจเรื่องของคุณปู่เย่กับคุณย่าเย่ในช่วงนี้ ขนาดงานเลี้ยงของเว้ยคังในครั้งนี้ยังเลื่อนออกไปเลย ดังนั้นคุณชายสามเย่เลยมาไม่ได้จริงๆ

“คูล！！” ฉู่หลิงเอ๋อเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะชม แล้วก็ผิวปากด้วย

ฉู่หลิงเอ๋อคิดไม่ถึงว่ามู่หรงดัวหยางจะให้คนส่งหมายศาลให้เย่ซือเฉิน เย่ซือเฉินเป็นคนอย่างไร？เย่ซือเฉินมีอำนาจมากมายขนาดไหน？มู่หรงดัวหยางเข้าใจมากกว่าใครดี

ดังนั้นมู่หรงดัวหยางเลยรู้ดีกว่าใครว่าไม่ควรมีเรื่องกับคุณชายสามเย่ แค่ตระกูลเย่ก็ทำให้คนกลัวมากพอแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้คุณชายสามเย่มีอิทธิพลมากกว่าตระกูลเย่ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า

แต่ว่ามู่หรงดัวหยางรู้อยู่แล้วว่าไม่ควรมีเรื่องกับคุณชายสามเย่ ไม่ควรไปแตะเลยด้วยซ้ำ แต่ทำไม่ยังให้ทนายส่งหมายศาลให้เย่ซือเฉินต่อหน้าทุกคนแบบนี้ เขากล้าเป็นอย่างมากไม่มีใครเกินจริงๆ

มู่หรงดัวหยางเพิ่งได้เป็นประธานก็เปลี่ยนไป นี่มันบ้าอำนาจเหมือนประธานเลยล่ะ！！

มู่หรงดัวหยางมองไปทางฉู่หลิงเอ๋อ พลางมีรอยยิ้มในแววตา： “อันที่จริงคุณเองก็สามารถทำแทนเว้ยคังได้นะ”

“ฉันงั้นเหรอ？ฉันจะไปเหมือนได้อย่างไร” ฉู่หลิงเอ๋ออึ้งไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะมองมู่หรงดัวหยาง ด้วยแววตาเป็นประกาย เธอออกโรงปกป้องฉิงฉิงได้ แต่ว่ามันจะไม่เหมือนมู่หรงดัวหยางแน่นอน

“เหมือนสิ” มู่หรงดัวหยางยิ้มมุมปากร้ายๆ อย่างเห็นได้ชัด เสียงก็เบาลง แต่กลับชัดเจนเป็นอย่างมาก

“ฉันออกโรงปกป้องแทนฉิงฉิงได้ แต่เป็นตัวแทนเว้ยคังไม่ได้……” ที่จริงฉู่หลิงเอ๋อก็ทนไม่ไหว แต่เธอเห็นว่าวันนี้เป็นงานเลี้ยงของเว้ยคัง เลยไม่อยากให้มีเรื่องอะไร เลยอดทนเอาไว้

เธอรู้ว่าเวินลั่วฉิงคงจะคิดถึงเรื่องนี้ ดังนั้นเลยไม่อยากจะทำอะไรกับทั้งสองคนนี้เท่าไหร่

แน่นอน ว่าเธอเป็นตัวแทนเว้ยคังไม่ได้ อย่างมากเธอเองก็เป็นเพื่อนของมู่หรงดัวหยาง เธอกับเว้ยคังนั้นยังไม่สนิทสนมมากเท่าเวินลั่วฉิงกับเว้ยคังเลย

“คุณทำได้นั” มู่หรงดัวหยางมองฉู่หลิงเอ๋อตรงๆ โดยไม่กะพริบตา น้ำเสียงเองก็เบาเหมือนเดิม แต่กลับทำให้รู้สึกว่าจริงจัง เขาหยุดพูดเล็กน้อย จากนั้นก็พูดเสริมขึ้นมา： “คุณเป็นตัวแทนฉันได้……”