บทที่1563 เรื่องเมื่อปีก่อนนั้นเป็นความจริง（4）

เธอคิดว่าได้ช่วยเหลือพ่อ ช่วยเหลือตระกูลหลิวห้าปีที่ผ่านมานี้หมายความว่ายังไง？

“ทำไมคุณต้องบอกเรื่องพวกนี้กับฉันด้วย？ทำไมถึงตอนนี้แล้วถึงเพิ่งมาบอกฉัน เรื่องผ่านมาแล้วตั้งห้าปี ทำไมถึงเพิ่งมาบอกฉัน？”หลิวหยิงสูดลมหายใจอย่างเงียบๆ เธอมองไปยังคุณนายซือถูอีกครั้ง ดวงตาบนเฉียบคม เธอยังคงสงสัย คุณนายซือถู

เมื่อสักครู่คุณนายซือถูพูดว่า หล่อนรู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรก ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ห้าปีที่ผ่านมานี้หล่อนไม่เคยมาพบเธอ แล้วทำไมตอนนี้เพิ่งจะมาพบล่ะ？

คุณนายซือถูมองไปที่เธอ ดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย：“ฉันรู้ว่าในสัญญาระบุระยะเวลาไว้ห้าปี ตอนนี้ก็ครบกำหนดระยะเวลาห้าปีแล้ว ……”

คุณนายซือถูพูดขึ้นเพียงเท่านี้ แต่ว่าความหมายที่หล่อนต้องการพูด หลิวหยิงก็คาดเดาได้ในทันที

“ดังนั้น คุณเป็นกังวลว่าฉันจะพึ่งพาลูกชายคุณไม่ยอมจากไปใช่ไหม？”หลิวหยิงหัวเราะดังลั่น แฝงไว้ด้วยความเย้ยหยัน：“เรื่องนี้คุณนายซือถูไม่จำเป็นต้องเป็นกังวล ฉันไม่มีทางพึ่งพาลูกชายคุณไม่ยอมจากไปอย่างเด็ดขาด”

คำพูดของหลิวหยิงค่อยๆหยุดชะงักลง：“หากคุณนายซือถูต้องการพบฉันเพราะเรื่องนี้ ฉันคิดว่าคุณมาหาคนผิดแล้ว คุณควรที่จะไปหาลูกชายของคุณ”

“นิสัยของมู่หรงฉันเข้าใจดี เขาไม่ใช่คนไม่มีหัวใจ ไม่ว่าตอนแรกจะด้วยเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องให้คุณมาอยู่ข้างกาย แต่ว่าพวกคุณก็อยู่ด้วยกันมาห้าปีแล้ว ตอนนั้นเขาทำเรื่องเช่นนั้นก็ถือว่าเขาทำผิดต่อคุณ ดังนั้นเขาก็ควรที่จะคิดหาวิธีชดใช้ในกับคุณคุณมีข้อเรียกร้องอะไร……”คุณนายซือถูก็ยังคงใช้น้ำเสียงที่อ่อนโยนเช่นเดิม พูดคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเป็นอย่างมาก

หลิวหยิงหัวเราะออกมาดังลั่น：“ฉันไม่มีข้อเรียกร้องอะไรทั้งนั้น อีกทั้งคุณก็ไม่ต้องเป็นกังวลว่าลูกชายของคุณจะใจอ่อนมีเมตตา ไม่ต้องเป็นกังวลว่าลูกชายของคุณจะรู้สึกผิด เพราะสองสิ่งนี้ลูกชายของคุณไม่มีเลยแม้แต่น้อย คุณนายซือถูคุณยังไม่รู้จักลูกชายของคุณดีพอ”

ก่อนหน้าหลิวหยิงยังคงสุภาพต่อคุณนายซือถู แต่ว่าในเวลานี้ท่าทีของเธอก็เปลี่ยนไป

ตอนนี้เธอเข้าใจจุดประสงค์ที่คุณนายซือถูเรียกเธอมาที่นี่อย่างชัดเจนแล้ว ไม่เพียงแต่ต้องการไล่เธอไป แต่กลับยังเหยียดหยามเธออีกด้วย

“แน่นอน คุณนายซือถูก็ไม่ต้องเป็นกังวลว่าฉันจะพึ่งพาลูกชายของคุณแล้วไม่ยอมจากไป ฉันอยากจากไปกว่าใครทั้งนั้น”สีหน้าของหลิวหยิงขรึมลง：“แต่ว่า ก่อนที่จะจากไป ฉันจะต้องรู้เรื่องอย่างกระจ่างชัดเสียก่อน”

เธอคงไม่สามารถจากไปอย่างคลุมเครือได้

ท่าทีของหลิวหยิงนั้นเปลี่ยนไปแล้ว ดวงตาของคุณนายซือถูขรึมลงเล็กน้อย แต่ว่าไม่นานก็กลับเป็นปกติมีท่าทีที่ราบเรียบเช่นเดิม：“แน่นอนว่าจะต้องถามให้ชัดเจน ห้าปีผ่านมาแล้ว มู่หรงก็ไม่ควรปิดบังคุณแล้ว”

“ที่จริงเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้าก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับคุณ มู่หรงไม่ควรที่จะทำเช่นนี้กับคุณ วันนี้ฉันขอโทษแทนมู่หรงด้วยก็แล้วกัน คุณเป็นเด็กดี ห้าปีที่ผ่านมานี้ทำให้คุณต้องลำบากแล้ว”คุณนายซือถูมองไปยังหลิวหยิง ท่าทางจริงใจขนาดนั้น แต่คำพูดเหล่านั้นแต่ละคำกลับทุกคำพูดทำร้ายจิตใจ

ดวงตาของหลิวหยิงเผยประกายเล็กน้อย เธอไม่ได้โง่ แต่กลับกันเธอนั้นอ่อนไหวมาก ปฏิกิริยาตอบกลับก็เร็ว

หากก่อนหน้านี้เธอเข้าใจคุณนายซือถูผิดไปบ้าง แต่ว่าตอนนี้ไม่มีแล้ว

คำพูดของคุณนายซือถูฟังดูแล้วราวกับกำลังขอโทษ แต่ทุกคำล้วนดูหมิ่นเหยียดหยามเธอ

เธอลำบาก？ห้าปีที่ผ่านมานี้สำหรับเธอแล้วไม่ได้เป็นเพียงแค่ลำบาก แม้จะเป็นช่วงเริ่มต้นก็ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความลำบาก

แต่คือเหยียดหยาม อีกทั้งในเวลานี้คุณนายซือถูก็ยังคงอยู่เบื้องหน้าเธอและเน้นย้ำการเหยียดหยามเธอ

ใช่แล้ว การที่คุณนายซือถูเรียกเธอมาในวันนี้ ต้องการไล่ให้เธอจากไปนั้นเป็นเรื่องรอง แต่จุดประสงค์สำคัญก็คือคุณนายซือถูต้องการเหยียดหยามเธอ

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ หลิวหยิงก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ คนอื่นกลัวหล่อนคุณนายซือถู แต่เธอไม่กลัว คนอื่นประจบประแจงคุณนายซือถู แต่เธอรังเกียจ

“คุณนายซือถูไม่รู้สึกว่าคำพูดของคุณน่าขบขันเหรอคะ？คุณมาพูดเช่นนี้กับฉัน ก็เหมือนกับอีเห็นมาอวยพรปีใหม่ไก่คุณนายซือถูมีอะไรก็พูดมาตรงๆ ไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อม”

ใบหน้าเรียบเฉยมาโดยตลอดของคุณนายซือถูในที่สุดก็เผยตัวตนออกมา เห็นได้ชัดว่าหล่อนคิดไม่ถึงเลยว่า หลิวหยิงจะพูดเช่นนี้ สายตาของหล่อนเผยความโกรธออกมา ความเกลียดชังที่ซ่อนอยู่มีมากขึ้น

ตอนนั้นสามีของหล่อนก็ถูกพ่อของหลิวหยิงทำร้ายจนตาย ความแค้นนี้ ความเกลียดชังนี้หล่อนจำไม่มีวันลืม วันนี้หลิวหยิงกลับกล้ามาพูดกับหล่อนเช่นนี้

“คุณพูดกับผู้ใหญ่แบบนี้ไม่รู้สึกว่ามันไร้มารยาทหน่อยเหรอ？พ่อแม่คุณสอนคุณมาแบบนี้เหรอ？”คุณนายซือถูโกรธอย่างแสดงให้เห็นได้ชัด