บทที่180 คุณชายสามเย่หึง ใครบางคนแย่แล้ว (1)

“นี่เธอรู้แล้วใช่ไหม?” คุณชายห้าฉิงเห็นปฏิกิริยาต่อมาของเวินลั่วฉิงแล้ว จึงรู้สึกอึ้งไปอยู่บ้าง แต่ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา : “ในเมื่อเธอรู้แล้ว ต่อไปจะทำอย่างไรต่อ? จะเอาโค้กแก้วนั้นกรอกปากเวินหรวนหรวนเลยหรือเปล่าครับ”

“ไม่หรอก” ครั้งนี้ ไม่คิดว่าเย่ซือเฉินจะตอบคำถามที่อยากรู้อยากเห็นนี้ของคุณชายห้าฉิง

“ไม่หรอกหรือครับ? พี่สามรู้ได้ยังไงว่าเธอจะไม่ทำ?” คุณชายห้าฉิงไม่มั่นใจ : “แล้วพี่สามรู้ว่าเธอจะทำอะไรไหมครับ?”

ครั้งนี้เย่ซือเฉินไม่ได้ตอบคำถาม เพียงแต่แววตาของเขานั้นยิ้มออกมามากขึ้นกว่าเดิม

ในห้องโถงงานเลี้ยงมีแท่นวางเครื่องดื่มเอาไว้โดยเฉพาะ ผู้จัดการลี่กำลังออกคำสั่งอะไรบางอย่างอยู่

เวินลั่วฉิงถือโค้กแล้วเดินเข้าไป

ดวงตาของเวินหรวนหรวนดูตกใจ เธอไม่รู้ว่าเวินลั่วฉิงจะทำอะไร เวินลั่วฉิงไม่ได้ดื่มโค้กแก้วนั้นทำให้ในใจของเธอนั้นรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง

เวินลั่วฉิงเดินไปตรงหน้าผู้จัดการลี่ ในมือของเธอยังคงถือโค้กแก้วนั้นเอาไว้อยู่ ไม่รู้ว่าเธอพูดอะไรกับผู้จัดการลี่ แล้วทันใดนั้นเองผู้จัดการลี่ก็หันมามองยังทิศทางของเวินหรวนหรวน

แววตาที่มองมานั้น ทำให้เวินหรวนหรวนรู้สึกตกใจขึ้นมาในทันที!!

และเวลานี้ เวินลั่วฉิงเองก็มองมาทางเวินหรวนหรวนด้วยแวบหนึ่ง ดวงตาของเวินลั่วฉิงนั้นมีรอยยิ้มปรากฏขึ้น ร่างกายของเวินหรวนหรวนนั้นแข็งทื่อขึ้นมา รู้สึกเพียงความเยือกเย็นที่แทรกเข้ามาตั้งแต่หัวจรดเท้าเพียงเท่านั้น

หลังจากนั้น แก้วโค้กที่อยู่ในมือของเวินลั่วฉิงนั้นก็วงลงตรงแท่นวางเครื่องดื่ม แล้วก็พูดกับผู้จัดการลี่อีกสองสามประโยค หลังจากนั้นก็หยิบปากกาขึ้นมาแล้วก็เขียนอะไรบางอย่างบนโต๊ะ

และเวินลั่วฉิงก็ตั้งใจมองมาทางเวินหรวนหรวนอีกครั้ง ด้วยความระมัดระวัง หรือแม้กระทั่งยังมีความโมโหอยู่อีกด้วย สีหน้าท่าทางที่เปลี่ยนไปนั้นดูมีความหลากหลายและซับซ้อนมากด้วยเช่นกัน

ส่วนผู้จัดการลี่เองก็มองตามมาทางเวินหรวนหรวนด้วย

เวินหรวนหรวนคอยสังเกตเวินลั่วฉิงอยู่ตลอด ดังนั้นทุกๆการเคลื่อนไหวของเวินลั่วฉิงนั้นจึงอยู่ในสายตาของเธอ

เธออดที่จะรู้สึกกลัวขึ้นมาไม่ได้ หรือว่าจะถูกเวินลั่วฉิงจับได้แล้วอย่างนั้นหรือ? ตอนนี้เวินลั่วฉิงบอกกับผู้จัดการลี่ไปแล้ว?

ถ้าหากเวินลั่วฉิงบอกผู้จัดการลี่ไปแล้ว ผู้จัดการลี่จะต้องบอกกับคุณปู่อย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นแล้ว......

“เธอต้องการจะบอกกับผู้จัดการลี่โดยตรงเลยหรือ?” ทางด้านบน คุณชายห้าฉิงขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย : “ถ้าจะบอกว่า วิธีนี้ดูจะค่อนข้างเหมาะสมก็ตาม เพียงแต่สถานการณ์แบบนี้ ผู้จัดการเองก็คงจะทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ถึงอย่างไรคุณหนูสองตระกูลเวินกับพนักงานคนนั้นก็คงจะไม่ยอมรับออกมาอย่างโง่ๆหรอก วิธีนี้ดูจะไม่ราบรื่นอยู่บ้างนะครับ”

ไม่ราบรื่น? เย่ซือเฉินยิ้มออกมา มุมปากของเขายกขึ้นอย่างที่ไม่อาจคาดเดาได้ จากความเข้าใจที่เขามีต่อเธอนั้น เธอจะไม่ทำอะไรให้ตัวเองไม่ราบรื่นอย่างเด็ดขาด ดังนั้น เธอจะไม่ยอมปล่อยเวินหรวนหรวนไปง่ายๆแน่

เวลานี้เองเขารู้สึกรอคอยที่จะดูเรื่องสนุกๆต่อหลังจากนี้แล้วสิ

เวินหรวนหรวนไม่อยากจะเชื่อว่าเวินลั่วฉิงจะรู้แผนการของเธอแล้ว แต่เวินลั่วฉิงเพียงแค่เอาแก้วโค้กนั้นเข้าใกล้ปากแล้วก็หยุดไปโดยที่ยังไม่ทันได้ดื่ม

ยานั้นใส่เข้าไปในโค้กแล้วไม่สามารถเห็นถึงความผิดปกติอะไรได้เลยด้วยซ้ำ แต่ การกระทำของเวินลั่วฉิงทำให้เวินหรวนหรวนรู้สึกตกใจมากจริงๆ

“พี่เย่อ ไม่รู้ว่าพี่สาวกำลังคุยอะไรกับผู้จัดการอยู่? ไม่รู้ว่าเจอปัญหาอะไรรึเปล่า? พอดีว่าฉันมีเรื่องที่จะต้องจัดการ พี่เย่อพอจะไปช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะ ว่ามีอะไรที่พอจะช่วยพี่สาวได้บ้างหรือเปล่า ถึงอย่างไรอาการของพี่ก็เพิ่งจะหาย ฉันเป็นห่วงพี่เขามากๆเลยค่ะ” เวินหรวนหรวนเดินมาข้างๆเย่อหยู่นาน ตอนที่เธอมองมายังเย่อหยู่นานนั้น ใบหน้าของเธอแสดงถึงความเป็นห่วงออกมาอย่างชัดเจนมาก เป็นเหมือนความอ่อนโยนจอมปลอมเวลาปกติสำหรับเธอ

ถ้าไม่ทำให้ชัดเจน เวินหรวนหรวนก็ไม่วางใจ อีกทั้งตอนนี้เธอก็ไม่กล้าไปเอง กลัวว่าเวินลั่วฉิงรู้ตัวขึ้นมาแล้วจริงๆ แล้วจะทำอะไรเธอ ดังนั้น เธอจึงคิดที่จะให้เย่อหยู่นานไปแทนเธอ

ความคิดเห็น