บทที่ 1005 บุกเข้าไปในตระกูลซุน

ซุนซวี่ไม่รู้ว่า ในห้องใต้ดินใต้คฤหาสน์ของตระกูลซุน มีบางอย่างเกิดขึ้นที่แม้แต่เขาเองก็ไม่กล้าทำ

ในห้องใต้ดินที่ฉินต้าหย่งและเสี้ยวเสี้ยวถูกขังอยู่ ฉินชางเหลือบมองดูเวลา และทันใดนั้นก็ลุกขึ้นและเดินเข้าหาฉินต้าหย่งและเสี้ยวเสี้ยวทีละก้าว

"ฉินต้าหย่ง ผมขอถามคุณครั้งสุดท้ายว่า คุณยอมนำเยี่ยนเฉินกรุ๊ปจำนนต่อเมืองคิงเฉาหรือไม่?"

ฉินชางถามขณะที่เขาเดิน

“ที่ผมพูดยังไม่ชัดเจนพอหรือ? เยี่ยนเฉินกรุ๊ปไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับผม”

ฉินต้าหย่งกัดฟันและพูดว่า "ฉินชาง ผมขอร้องคุณเถอะนะ มีอะไรก็ลงใส่ผม อย่าทำร้ายหลานสาวของผม"

เมื่อเห็นว่าฉินชางกำลังจะเข้ามา ท่าทีของฉินต้าหย่งก็อ่อนลงมาก แม้ว่าอีกฝ่ายจะฆ่าเขา เขาก็ไม่กลัว แต่เขาไม่สามารถปล่อยให้เสี้ยวเสี้ยวเกิดเรื่องได้

"คนเดียวที่สามารถช่วยเด็กผู้หญิงคนนี้ได้คือคุณ!"

ฉินชางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา โดยไม่ได้หยุดเดิน เขาเดินเข้าไปใกล้คุณปู่และหลานสาวเรื่อยๆ

รู้สึกถึงเสี้ยวเสี้ยวที่สั่นเทาในอ้อมแขนของเขา หัวใจของฉินต้าหย่งเจ็บปวดราวกับถูกมีดบาด

แม้ว่าฉินซีจะไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆของเขา แต่ก็ไม่ต่างจากลูกสาวในสายเลือดของเขา ในหัวใจของเขา ฉินซีเป็นลูกสาวโดยสายเลือดของเขา และเสี้ยวเสี้ยวก็เป็นหลานสาวแท้ๆของเขา

เพื่อลูกสาวและหลานสาวของเขา เขายินดีที่จะทำทุกอย่าง

“โอเค ผมตอบตกลง!”

ในที่สุด ฉินต้าหย่งก็ยอมและดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

เขาไม่รู้ว่าฉินชางสามารถทำอะไรออกมาได้ และเขาไม่กล้าเดิมพนัน ตอนนี้ เขาทำได้เพียงฝากความหวังทั้งหมดไว้กับหยางเฉิน

“แบบนี้สิ ถ้าคุณตอบตกลงแต่แรก ผมจะทำร้ายคุณได้ไงล่ะ? เพราะสุดท้ายแล้ว คุณก็ถือว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องของผมด้วยใช่ไหม?”

เมื่อเห็นฉินต้าหย่งตอบตกลง ฉินชางก็หัวเราะ

ฉินต้าหย่งพูดอย่างเย็นชา"หยุดพูดเรื่องไร้สาระได้แล้ว ปล่อยพวกเราไปได้ยัง?"

“ก่อนที่จะได้เยี่ยนเฉินกรุ๊ป ผมจะปล่อยคุณไปก่อนได้อย่างไร?”

ฉินชางถามฉินต้าหย่ง ราวกับว่าเขากำลังมองคนโง่

หลังจากนั้นเขาก็ยิ้มอีกครั้ง "เมื่อกี้ คุณโทรหาพ่อใช่ไหม?"

เสี้ยวเสี้ยวดูเหมือนจะกลัวฉินชางมาก และร่างกายเล็กๆที่สั่นเทาของเธอก็หดกลับเข้าไปในอ้อมแขนของฉินต้าหย่ง ไม่กล้าตอบ

“ฉินชาง คุณอยากบอกว่าอะไร?”

ฉีนต้าหย่งกล่าวด้วยความโกรธ

“ตอนนี้คุณติดต่อลูกเขยของคุณ และบอกให้เขาเตรียมสัญญาโอนย้ายของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ถ้าผมไม่เห็นสัญญาภายในหนึ่งชั่วโมง ผมจะฆ่าลูกสาวของเขาก่อน”

ฉินชางกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“โอเค ผมโทร!”

ฉินต้าหย่งยอมอย่างสมบูรณ์ และตอนนี้เขาทำได้เพียงฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่หยางเฉิน

แต่ตอนที่เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา และกำลังจะโทรหาหยางเฉินเท่านั้น เขาพยว่า โทรศัพท์มือถือของเขาที่เสี้ยวเสี้ยวใช้โทรหาหยางเฉินก่อนหน้านี้ หลังจากที่ฉินชางพบมัน มันก็พังแล้ว

“โทรศัพท์พัง ผมติดต่อหยางเฉินไม่ได้”

ฉินต้าหย่งกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

“คุณล้อผมเล่นหรือเปล่า?”

ใบหน้าของฉินชางก็ดูน่ากลัว เขาเตะฉินต้าหย่งลงไปที่พื้นด้วยเท้าเดียว เหยียบหน้าอกของฉินต้าหย่ง มองไปด้านข้างเสี้ยวเสี้ยวที่หวาดกลัวและกล่าวว่า

“เจ้าหนู คุณน่าจะจำเบอร์มือถือของพ่อคุณได้ใช่ไหม? โทรหาเขาเดี๋ยวนี้ มิฉะนั้นผมจะฆ่าคุณปู่ของคุณให้ตาย”

ฉินชางโยนโทรศัพท์มือถือของเขาไปที่เสี้ยวเสี้ยว

เสี้ยวเสี้ยวร้อง “แง่” และน้ำตาไหลทันที“อย่าตีปู่ของฉัน อย่าตีปู่ของฉัน!”

เสี้ยวเสี้ยวร้องไห้ รีบวิ่งไปที่ฉินชาง คว้าแขนของฉินชางและกัดลงอย่างกะทันหัน

“ไอ้สัตว์ กล้ามากัดกูเหรอ!”

ฉินชางโกรธทันที และตบอย่างรุนแรง

“ไอ้สารเลว กูไม่ยอม!”