บทที่ 1004 ความวิตกกังวลที่อธิบายไม่ได้

เมื่อมองไปที่ฉินชางที่กำลังเดินเข้าหาเขาทีละก้าว สีหน้าของฉินต้าหย่งนั้นน่าเกลียดอย่างยิ่ง และเขาพูดอย่างโกรธเคือง “ฉินชาง คุณกล้า!”

“ผมกล้าหรือไม่ เดี๋ยวคุณก็จะรู้”

ฉินชางกล่าวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คุณปู่!”

เสี้ยวเสี้ยวขดตัวอยู่ในอ้อมแขนของฉินต้าหย่ง ตัวสั่นไปทั้งตัว

แม้ว่าเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เธอก็รู้ว่าฉินชางต้องการทำร้ายเธอ

ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หยางเฉินออกจากพื้นที่วิลล่าเมืองในฝัน เขาก็รีบตรงไปยังตระกูลซุน

ในเวลานี้ เขาอาบด้วยความโกรธ โดยเฉพาะเสียงของลูกสาวที่เรียกเขาให้ช่วยก่อนหน้านี้ ซึ่งยังคงก้องอยู่ในหูของเขา

ไม่ว่าเสี้ยวเสี้ยวจะได้รับบาดเจ็บทางร่างกายหรือไม่ก็ตาม สิ่งที่เขาสามารถแน่ใจได้ก็คือเสี้ยวเสี้ยวได้รับความกระทบทางจิตใจอย่างมาก

เสี้ยวเสี้ยวอายุยังไม่ถึง 5 ขวบ และเธอได้ประสบกับสิ่งที่น่ากลัวตั้งแต่อายุยังน้อยเช่นนี้ ซึ่งทำให้หยางเฉินรับไม่ได้

“ใครกล้าแตะต้องลูกสาวผม ต้องตาย!”

หยางเฉินส่งเสียงคำรามต่ำ และทันใดนั้นก็เหยียบคันเร่ง รถPhaetonสีดำที่ยืมมาจากหม่าชาว ราวกับสายฟ้าสีดำแล่นอยู่กลางถนน

ในเวลานี้ ตระกูลซุน ในคฤหาสน์หนึ่งหลัง

หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนโซฟาระดับไฮเอนด์ขนาดใหญ่ในห้องนั่งเล่น ถือแก้วไวน์แดงในมือของเธอ เขย่าเบา ๆ และมุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นถึงความเย็นชา

“คุณทำอย่างนี้ ไม่กลัวหาเรื่องใส่ตัวเหรอ?”

ตรงข้ามกับผู้หญิงคนนั้น ซึ่งคนที่นั่งอยู่เป็นร่างชายหนุ่มอายุประมาณ 30 ปี มองมาที่ผู้หญิงคนนั้นด้วยรอยยิ้มแล้วถาม

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มเล็กน้อย "หรือในสายตาของคุณชายเฉา ฉันไม่มีสมองขนาดนั้นเลยหรือ?"

"คุณหมายความว่าอย่างไร?"

คุณชายเฉาจ้องไปที่ผู้หญิง ดวงตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้า

“คุณชายเฉา ไม่ต้องกังวลไป ในเมื่อฉันกล้าทำเช่นนี้ แน่นอนว่าได้เตรียมพร้อมแล้ว คุณรอดูได้เลย”

คุณหนูซุนพูดเหมือนเธอจะชนะแน่นอน

ทันใดนั้น เธอเลียริมฝีปากสีแดงของเธอ ลุกขึ้นและเดินไปข้างคุณชายเฉา นั่งบนตักของคุณชายเฉาโดยตรง เอาแขนของเธอกอดคอของคุณชายเฉา

“คุณชายเฉา คุณเคยสัญญากับฉันว่า ถ้าฉันสามารถจัดการหยางเฉินได้ คุณจะแต่งงานกับฉัน คุณไม่ได้หลอกใช้ฉันจึงโกหกฉันใช่ไหม?”

ขณะพูด คุณหนูซุนวาดวงกลมบนหน้าอกของคุณชายเฉาด้วยมือเดียว

“คุณคิดว่าผมจะหลอกคุณไหม?”

คุณชายเฉาทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ทันใดนั้นเขาก็กอดคุณหนูซุนเข้ามาในอ้อมแขนด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายบนใบหน้าของเขา

“คนทั้งคนของฉันเป็นของคุณชายเฉาแล้ว คุณชายเฉาจะหลอกฉันได้อย่างไร?”

ดวงตาของคุณหนูซุนมึนเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำมีน้ำหยด เมื่อเสียงนั้นตกลง เธอกอดศีรษะของ คุณชายเฉาและจูบลงไป

ณ ตอนนั้น ในคฤหาสน์มีเสียงเพลงบรรเลงไพเราะ

ในเวลาเดียวกัน ในคฤหาสน์อีกหลังของตระกูลซุน มีบุคคลวัยกลางคนยืนอยู่หน้าหน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปนอกหน้าต่าง

"วันนี้เป็นวันอะไร?"

จู่ๆชายวัยกลางคนก็ถามขึ้น

ชายชราผมขาวในชุดสูทเดินไปข้างหน้าและกล่าวว่า "ท่านผู้นำ วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ และไม่ใช่วันพิเศษอะไร"

ชายวัยกลางคนเป็นผู้นำตระกูลซุน ซุนซวี่

ซุนซวี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อเขาตื่นขึ้นในเช้าวันนี้ เขารู้สึกว่าเปลือกตาของเขายังคงกระตุกไม่หยุด และในใจเขาก็ยังคงกังวลเล็กน้อย เขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอยู่เสมอ ราวกับว่ามีเรื่องใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น

“ช่วงนี้ มีเรื่องใหญ่อะไรเกิดขึ้นในเยี่ยนตูบ้าง?”