บทที่ 1003 แผนการพัฒนายอดฝีมือ

“ไอ้สารเลว คุณกล้าโทรหาคนมาช่วย เดี๋ยวกูจะฆ่ามึงให้ตายเลย!”

ก่อนที่คำพูดของเสี้ยวเสี้ยวจะจบลง หยางเฉินก็ได้ยินเสียงโกรธ

จากนั้นมีเสียง "ปัง" ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเสียงโทรศัพท์ที่ตกลงสู่พื้น และสายก็ถูกตัดไป

"เสี้ยวเสี้ยว!"

หยางเฉินคำราม เมื่อเขากดโทรศัพท์อีกครั้ง มีเพียงเสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพทย์ที่ไม่สามารถเชื่อมต่อได้ เห็นได้ชัดว่า โทรศัพท์มือถือของฉินต้าหย่งเสียแล้ว

ในขณะนั้น หยางเฉินทั้งตัวก็โกรธจัด และแม้แต่หม่าชาวก็รู้สึกกดดันอย่างมากอย่างหาที่เปรียบมิได้

เขาติดตามหยางเฉินมาหลายปี และดูเหมือนว่านี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นหยางเฉินโกรธมากเช่นนี้

“พี่เฉิน เกิดอะไรขึ้นกับเสี้ยวเสี้ยว?”

หม่าชาวถามด้วยความเป็นห่วง

หยางเฉินไม่ตอบ แต่โทรออกแล้วกัดฟัน “หาตำแหน่งให้ผม ตำแหน่งของโทรศัพท์มือถือที่ผมเพิ่งติดต่อไป!”

ทันทีหลังจากนั้น หยางเฉินได้โทรศัพท์อีกสายหนึ่ง"ไม่ว่าคุณจะใช้วิธีการใด หาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวของผมและพ่อตาของผม"

หลังจากโทรสองสายนี้ หยางเฉินก็กัดฟันและพูดว่า “เมื่อกี้เป็นสายจากเสี้ยวเสี้ยว ขอให้ผมไปช่วยพ่อตาของฉัน โดยบอกว่าพ่อตาของฉันกำลังจะตาย”

“และหลังจากที่ลูกสาวของฉันพูดประโยคสุดท้าย โทรศัพท์ก็ถูกขโมยไป และอีกฝ่ายก็ขู่ว่าจะฆ่าลูกสาวของผม!”

เมื่อหยางเฉินพูดคำเหล่านี้จบ สีหน้าของหม่าชาวก็เปลี่ยนไปอย่างมาก และความโกรธในหัวใจของเขาก็ค่อยๆพุ่งขึ้น

เขารู้ดีว่าภรรยาและลูกสาวนั้นสำคัญต่อหยางเฉินเพียงใด

หยางเฉินถึงกับสละสง่าราศีของผู้บังคับบัญชาแดนทั้งสี่ และต้องการกลับไปหาภรรยาและลูกสาวของเขา เพียงเพื่อชดใช้หนี้ที่ผ่านมาและอยู่เคียงข้างพวกเธอไปตลอดชีวิต

ตอนนี้ มีคนต้องการฆ่าเสี้ยวเสี้ยว รู้ได้เลยว่า สิ่งน่ากลัวอาจเกิดขึ้นภายใต้ความโกรธของหยางเฉิน

เฝิงเสียวหว่านก็รู้สึกถึงเจตนาฆ่าที่น่าสะพรึงกลัวที่เล็ดลอดออกมาจากหยางเฉิน และเว้นระยะห่างจากหยางเฉินโดยไม่รู้ตัว

“ไอ้เหี้ย ผมจะฆ่าพวกมัน!”

หม่าชาวโกรธมาก ถ้าไม่ใช่เพราะบาดเจ็บสาหัส เขาคงออกไปฆ่าตอนนี้

ไม่นานนี้ เขาเพิ่งรู้สึกเจ็บปวดจากการสูญเสียน้องสาวของเขา และเขารู้ว่าความรู้สึกเจ็บปวดนี้เป็นเช่นไร เสี้ยวเสี้ยวเป็นลูกสาวของหยางเฉิน และนั่นคือลูกสาวของเขา

ในขณะนี้ หยางเฉินได้รับข้อความบนโทรศัพท์มือถือซึ่งเป็นตำแหน่งที่ตั้ง

เมื่อหยางเฉินเห็นตำแหน่งที่ตั้งนั้น สีหน้าของเขาก็มืดมนอย่างยิ่ง “ตระกูลซุน อยากตายเหรอ?”

“ตระกูลซุน?”

เมื่อหม่าชาวได้ยินตระกูลซุน เขาก็ตกใจ

ตระกูลซุนเป็นหนึ่งในแปดประตูของเยี่ยนตู แต่ตอนนี้ได้ยอมจำนนต่อตระกูลคิงเฉาแล้ว

และสิ่งที่หยางเฉินทำในเยี่ยนตู น่าจะทำให้แปดตระกูลในเยี่ยนตูตกใจจึงจะถูก แต่ทำไมตระกูลซุนจึงกล้าลงมือกับคนในครอบครัวของหยางเฉิน?

เมื่อหม่าชาวยังคงคิดเกี่ยวกับคำถามนี้ หยางเฉินก็หายเข้าไปในห้องแล้ว

“พี่หม่า พี่หยางไม่เป็นไรใช่ไหม?”

เมื่อเห็นท่าทางโกรธของหยางเฉิน ใบหน้าของเฝิงเสียวหว่านก็เต็มไปด้วยความกังวล

หม่าชาวส่ายหัว "อย่ากังวล มีคนมากมายในโลกนี้ที่สามารถทำร้ายพี่หยางของคุณได้ แต่ในเยี่ยนตู ยังไม่มี"

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้น แต่ใบหน้าของเขาก็ยังดูกังวล

ไม่มีใครทำร้ายหยางเฉินได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีใครทำร้ายครอบครัวของหยางเฉินได้

หยางเฉินเป็นคนที่รักครอบครัวเพื่อนฝูง แม้ว่าเพื่อนๆของเขาจะเจอเรื่องแบบนี้ เขาจะโกรธมาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ พ่อตาของเขากำลังจะตาย และลูกสาวของเขาก็ตกอยู่ในอันตรายเช่นกัน