บทที่ 1021 เฉาจื้อแก้แค้น

เขามีลางสังหรณ์ เกรงว่าแม้แต่ตระกูลเดอะคิงแห่งจิ่วโจว ก็ไม่กล้าแตะต้องหยางเฉินเอาง่ายๆ

มิฉะนั้น คนของตระกูลเดอะคิงหลังจากผู้คนจำนวนมากเข้าสู่เมืองเยี่ยนตู หากไม่บีบบังคับหยางเฉินให้ยอมรับใช้ ก็คงฆ่าหยางเฉินทิ้งไปแล้ว

แต่ว่า จนถึงตอนนี้ ตระกูลคิงเซวและตระกูลคิงกวนที่เคยเป็นปฏิปักษ์ต่อหยางเฉิน ทุกคนต่างถอนตัวออกไปจากเมืองเยี่ยนตู

ตระกูลคิงเฉาก็มีหลายคนที่เสียเปรียบหยางเฉินอยู่มาก แต่หยางเฉินยังคงอยู่รอดอย่างดีได้ หรือว่าตระกูลคิงเฉาไม่รู้จักการแก้แค้น?

ทำไมไม่แก้แค้น?

นี่เพียงอธิบายได้ว่า ต่อให้เป็นตระกูลคิงเฉา ก็แตะต้องหยางเฉินไม่ได้

เป็นเพราะจุดนี้ เขาถึงกล้าฉีกหน้าเฉาจื้อต่อหน้าทุกคน และพาบุคคลระดับสูงของตระกูลซุนไปยอมรับผิดและขอขมา

“ผู้นำครับ เรื่องที่พวกเราไปขอร้องหยางเฉินที่โรงพยาบาลวันนี้ ต้องลอยไปถึงหูตระกูลคิงเฉาแน่ ถ้าเกิดตระกูลคิงเฉาอยากพังตระกูลซุนของพวกเรา พวกเราควรทำอย่างไรครับ?”

ทันใดนั้น บุคคลระดับสูงตระกูลซุนคนหนึ่งเอ่ยปากพูด บนหน้าตึงเครียดเต็มที่

วินาทีนี้ ทุกคนมองทางซุนซวี่แล้ว ปัญหาข้อนี้ ก็เป็นสิ่งที่พวกเขากังวลที่สุด

ในสายตาซุนซวี่มีความบ้าคลั่งนิดๆ แวบผ่าน ตั้งนาน ถึงฟันกัดพูดว่า “ขอแค่เฉาจื้อกล้าแตะต้องพวกเราตระกูลซุน พวกเราก็สู้กับเขาแล้วล่ะ!”

ตอนที่ตระกูลซุนปรึกษาหารือแผนรับมือกันอยู่ คลับหวงจิน ชั้นบนสุด ห้องราชา

“คุณชายเฉาครับ ซุนซวี่เจ้าสารเลวนี้ นึกไม่ถึงไปอ้อนวอนหยางเฉินแล้ว ยังเอาเรื่องที่ซุนจื้อเจียวจ้างนักฆ่าหงเฉิน ใส่ร้ายให้ท่านทั้งหมดด้วยครับ”

“ไม่เพียงแค่นี้ ซุนซวี่ได้ฆ่าซุนจื้อเจียวทิ้งแล้ว เขาคงอยากใช้วิธีฆ่าปิดปาก”

เฉาจื้อนั่งอยู่บนโซฟาใหญ่ที่นุ่มสบายตัวหนึ่ง ไป๋เซี่ยงฮุยผู้แข็งแกร่งอันดับหนึ่งลูกน้องเขา ยืนอยู่ด้านหน้าเขา เล่าทุกอย่างที่เกิดในโรงพยาบาลให้เฉาจื้อฟัง

“ซุนซวี่นะซุนซวี่ ไม่หาที่ตายก็คงไม่ตาย นี่คือแกตัดสินใจแล้ว อยากเป็นศัตรูกับฉันตระกูลคิงเฉา ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันจะให้ตระกูลซุนหายไปจากเมืองเยี่ยนตูก่อนเลย!”

นัยน์ตาของซุนซวี่ มีความดุร้ายนิดๆ แวบผ่าน

“คุณชายเฉา ความหมายของท่านคือ?”

ไป๋เซี่ยงฮุยเอ่ยปากถาม

เฉาจื้อแกว่งแก้วทรงสูงในมือเบาๆ ค่อยๆ เอ่ยปาก “ทำให้ซุนซวี่ หายลับไปตลอดกาลก่อนเถอะ!”

ไป๋เซี่ยงฮุยสั่นไปทั้งตัว พูดด้วยท่าทางตกใจ “คุณชายเฉาครับ ถ้าพวกเราฆ่าซุนซวี่แล้ว ไม่ใช่ว่าเป็นการยืนยันเรื่องที่จับตัวพ่อตากับลูกสาวของหยางเฉินไปว่าเกี่ยวข้องกับพวกเราเหรอครับ?”

เฉาจื้อหัวเราะเยาะ ถามกลับว่า “นายคิดว่า จากความสัมพันธ์ตอนนี้ระหว่างตระกูลคิงเฉากับหยางเฉิน ยังมีที่ว่างให้ผ่อนผันอีกเหรอ?”

ไป๋เซี่ยงฮุยส่ายหน้า

เฉาจื้อถามอีกว่า “ถ้าพวกเราบอกหยางเฉินว่า เรื่องที่ฉินชางจับตัวพ่อตากับลูกสาวของเขาไป ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเรา นายคิดว่าเขาจะเชื่อมั้ย?”

ไป๋เซี่ยงฮุยส่ายหน้าอีกครั้ง เพราะเรื่องนี้มีเพียงเฉาจื้อที่น่าสงสัยมากที่สุด ประเด็นคือพวกเขาไม่มีหลักฐานด้วย

ปัจจุบันนี้ แม้กระทั่งหลานสาวแท้ๆ ของตนเองซุนซวี่ยังลงมือฆ่าแล้ว จากนั้นไปเอาใจหยางเฉิน และยังใส่ร้ายป้ายสีว่าทุกอย่างเป็นตระกูลคิงเฉาบงการเบื้องหลัง ซุนจื้อเจียวฟังคำสั่งของเฉาจื้อแล้วทำงานให้

พอเป็นแบบนี้ หยางเฉินยิ่งจะไม่เชื่อว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเฉาจื้อเลย

แน่นอนว่า ทุกอย่างนี้ล้วนเป็นเขาคิดอยู่ข้างเดียว หยางเฉินเพียงแค่สงสัยเรื่องนี้เกี่ยวกับเฉาจื้อ ถึงแม้ไม่มีหลักฐาน แต่เขาก็ไม่ต้องการเช่นกัน

เหมือนอย่างที่เฉาจื้อบอก ระหว่างตระกูลคิงเฉาและหยางเฉิน ไม่มีที่ว่างใดๆ ให้ผ่อนผันแล้ว

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ไม่ว่าเรื่องที่เกิดในตระกูลซุน เกี่ยวกับเฉาจื้อหรือไม่ แล้วอย่างไรล่ะ?

“ผมเข้าใจแล้วครับ!”

หลังจากไป๋เซี่ยงฮุยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงพยักหน้าเบาๆ จากนั้นหมุนตัวออกไป

พอไป๋เซี่ยงฮุยออกไปแล้ว เฉาจื้อหรี่ดวงตาขึ้นมาเล็กน้อย “หยางเฉินนะหยางเฉิน แกมันทำให้คนนึกไม่ถึงจริงๆ เลย อายุน้อยแค่นี้ ดันครอบครองความสามารถที่เทียบเท่ากับผู้นำของตระกูลเศรษฐีของเมืองหลวงแล้ว”

“แต่ว่า นี่แล้วยังไงกันล่ะ? ขอแค่แกไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งแดนราชาสูงสุด อยู่ต่อหน้าตระกูลคิงเฉา ก็แค่คนตายคนหนึ่ง!”