บทที่ 1026 ความขัดแย้งในครอบครัว

มองเห็นฉินซีน้ำตาไหล ชั่วขณะนั้นหยางเฉินสับสนแล้ว ลนลานจนไม่รู้ว่าต้องแสดงออกอย่างไร

“ที่รัก คุณอย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด ผมกับเสียวหว่านไม่มีอะไรทั้งนั้น เพียงแค่......”

หยางเฉินรีบอธิบาย เพียงแต่คำพูดของเขาไม่ทันจบ ก็ถูกฉินที่โกรธเคืองห้ามไว้ “หุบปาก!”

“พวกคุณทำแบบนี้แล้ว คุณอยากจะอธิบายอะไรอีก? ฉันเชื่อแค่สิ่งที่ตาตัวเองมองเห็น”

ฉินซีพูดจบ หมุนตัวกลับไปห้องของตนเองแล้ว

เพราะเสียงโวยวายจากด้านนอก ฉินยีก็พุ่งออกมาแล้ว ได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายนั้นของฉินซีเข้าพอดี

มองหยางเฉินและเฝิงเสียวหว่านยืนอยู่ด้วยกัน เธอเข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นทันที

“หยางเฉิน พี่มันสารเลว!”

“เสียดายที่พี่สาวฉันรักพี่เชื่อใจพี่มากขนาดนี้ นึกไม่ถึงว่าพี่จะทำเรื่องเลวทรามขนาดนี้มาได้”

“ตอนนี้ก็งามหน้า แม้แต่ผู้หญิงข้างนอกยังพากลับบ้านมาแล้ว”

ฉินยีพูดคำรามโกรธเคืองด้วยอารมณ์ฮึกเหิม ในสายตาเต็มไปด้วยความผิดหวังต่อหยางเฉิน

เมื่อวานตอนหยางเฉินพาเฝิงเสียวหว่านกลับมาที่คฤหาสน์ เธอก็ไม่เห็นด้วยอย่างมาก

นึกไม่ถึงนี่แค่คืนเดียว จะเกิดเรื่องราวแบบนี้แล้ว

ฉินซีเป็นผู้หญิงที่จิตใจดีมากแค่ไหน เธอรู้ชัดเจนดี ปัจจุบันนี้แม้แต่ฉินซียังโกรธ นั่นพอจะอธิบายได้ว่า ระหว่างหยางเฉินกับเฝิงเสียวหว่าน จะต้องเกิดอะไรขึ้นแล้ว

“เสี่ยวยี เธอพูดจาเหลวไหลอะไรกัน?”

หยางเฉินถูกเข้าใจผิดอย่างน่าประหลาดจนหงุดหงิดอย่างยิ่ง พูดด้วยความโมโหว่า “ระหว่างฉันกับเสียวหว่านไม่มีอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างนี้เป็นเรื่องเข้าใจผิด!”

“เรื่องนี้ฉันจะอธิบายกับฉินซีให้ชัดเจนเอง!”

เฝิงเสียวหว่านที่อึ้งทึ่งไปตั้งแต่แรก เวลานี้สำนึกได้ว่าตนเองหาเรื่องวุ่นวายใหญ่หลวงมาให้หยางเฉินเข้าแล้ว ทันใดนั้นร้อนใจแล้ว

"พี่ยียี พี่อย่าเข้าใจผิดนะคะ ระหว่างฉันกับพี่หยางไม่มีอะไรกันจริงๆ ฉันเห็นเขาเป็นแค่พี่ชายจริงๆ เขาก็เห็นแค่ฉันเป็นน้องสาว......”

เฝิงเสียวหว่านทั้งร้อนใจทั้งรู้สึกผิดในใจ น้ำตาไหลพรากออกมาแบบควบคุมไม่อยู่

แต่ว่าคำพูดของเธอยังไม่ทันจบ ก็ถูกฉินยีขัดจังหวะ “เธอหุบปากไปเลย!”

“เอาแต่เรียกว่าพี่หยาง ระหว่างพวกเธอยังบริสุทธิ์จริงๆ!”

ในคำพูดของฉินยีเต็มไปด้วยความหมายเสียดสี

“เสี่ยวยี เธอพูดไร้สาระอะไร?”

ชั่วขณะนั้นหยางเฉินโมโหแล้ว

เขาเห็นเฝิงเสียวหว่านเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆ คนหนึ่งจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้าที่หมอเทวดาเฝิงจะเสีย เขายังเคยรับปากหมอเทวดาเฝิงไว้ว่า จะปกป้องเฝิงเสียวหว่านตลอดชีวิต

สิ่งสำคัญที่สุดคือ พ่อแม่ของเฝิงเสียวหว่าน รวมทั้งหมอเทวดาเฝิง ล้วนเป็นวีรบุรุษของประเทศนี้

“ได้สิ พี่ในตอนนี้เพื่อปกป้องยัยจิ้งจอกเจ้าเล่ห์นี้ แม้แต่เมียกับลูกสาวของตัวเองก็จะไม่เอาแล้ว หยางเฉิน ถือว่าฉันมองพี่ผิดไป!”

ฉินยีพูดด้วยความโกรธเคือง

“ป้าบ!”

เสียงตบที่แสบแก้วหูทีหนึ่งดังขึ้น ชั่วพริบตาเดียวทั้งโลกใบนี้เงียบสงบหมดแล้ว

ฉินยีมองหยางเฉินแบบหน้าอึ้งทึ่งเต็มที่ ในสายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “พี่ พี่ตบฉัน? เพื่อคนนอกคนหนึ่งแล้ว กล้าตบฉัน?”

“พี่หยาง!”

เฝิงเสียวหว่านหลังจากตกตะลึงครู่หนึ่ง ก็ตกใจค้างแล้ว รีบเข้าไปขวางด้านหน้าของหยางเฉินไว้ กลัวหยางเฉินจะลงมือกับฉินยีอีก

ส่วนหยางเฉิน เวลานี้ในใจเต็มไปด้วยการสำนึกบาปในใจและความรู้สึกผิด

เมื่อสักครู่อารมณ์ของเขาเสียการควบคุมอยู่บ้างจริงๆ คำพูดของฉินยี ทำให้เขารู้สึกว่าฉินยีกำลังดูถูกลูกของผู้กล้าหาญ

แต่ว่าหลังตบหน้าฉินยีไปทีหนึ่ง เขากลับรู้สึกเจ็บยิ่งกว่าตบบนตัวของตนเองเสียอีก

“เสี่ยวยี ฉัน ฉัน ขอโทษ ฉัน......”