บทที่ 1043 ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

“ในเมื่อคุณต้องการจะบอกว่าผมมาที่นี่เพื่อเยี่ยนเฉินกรุ๊ปก็ตามใจเถอะ สิ่งที่ตระกูลคิงไป๋ต้องการทำ กองยุทธการเมืองเยี่ยนตูต้องการยื่นมือเข้ามายุ่งงั้นเหรอ?”

ต่งจ้านกังได้ข่มความโกรธเอาไว้ตลอดเวลา ในเวลานี้นั้นใกล้จะระเบิดแล้ว เขาจ้องไปที่ไป๋ชิ่งและกล่าวว่า “เยี่ยนเฉินกรุ๊ปเป็นกิจการท้องถิ่นของเมืองเยี่ยนตู ดังนั้นกองยุทธการเมืองเยี่ยนตูก็มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปยุ่ง”

“วันนี้ผมจะขอพูดไว้ตรงนี้ว่า ใครก็ตามที่กล้าแตะต้องเยี่ยนเฉินกรุ๊ป จะเป็นศัตรูของกองยุทธการเมืองเยี่ยนตู”

“เยี่ยนเฉินกรุ๊ป ตอนนี้อยู่ในความคุ้มครองของผมแล้ว!”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ฉินซีก็รู้สึกซาบซึ้ง สองตาเต็มไปด้วยความจริงจัง

เธอแอบสาบานกับตัวเองว่า เธอจะต้องทำงานหนักขึ้นเพื่อให้เยี่ยนเฉินกรุ๊ปยืนหยัดอยู่ในระดับที่สูงขึ้นให้ได้

ไป๋ชิ่งคิดไม่ถึงว่าต่งจ้านกังจะยกกองยุทธการเมืองเยี่ยนตูมาต่อต้านเขาเพื่อเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

สายตาของเขาเยือกเย็นลงเรื่อยๆ ต่งจ้านกังไม่กล้าล่วงเกินตระกูลคิงไป๋ง่ายๆแล้วไป๋ชิ่งจะกล้าล่วงเกินกองยุทธการได้อย่างไร?

แม้ว่ากองยุทธการเมืองเยี่ยนตูจะเป็นเพียงกองยุทธการย่อยในเมืองเยี่ยนตู แต่กองยุทธการจิ่วโจวก็เป็นกองกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในจิ่วโจว

ไม่เพียงเท่านี้ กองยุทธการยังเป็นกองกำลังที่ถือหางฝ่ายเดียวกันมากที่สุด เขาไม่สงสัยเลยว่าทันทีที่เขาโจมตีต่งจ้านกัง ตระกูลไป๋คิงทั้งหมดจะต้องเผชิญกับความโกรธแค้นของกองยุทธการ

แม้ว่ากองยุทธการจะไม่ทำลายล้างตระกูลคิงไป๋ทันที แต่ก็ยังสั่งสอนบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ให้แก่ตระกูลคิงไป๋

ทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากันครู่หนึ่ง ไม่มีใครกล้าเคลื่อนไหวง่ายๆ

ฉินซีรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องแบบนี้ เธอทำได้เพียงยืนดูการเผชิญหน้าระหว่างต่งจ้านกังและไป๋ชิ่งเท่านั้น

หลังจากผ่านไปนาน ไป๋ชิ่งก็เปิดปากพูด “คุณต้องการปกป้องเยี่ยนเฉินกรุ๊ปทุกวิถีทาง แม้ว่าจะต้องทำให้ตระกูลคิงไป๋ขุ่นเคืองก็ตาม ไม่กลัวว่ากองยุทธการจะตำหนิเอาหรือ?”

“อย่างมากก็ถูกไล่ออกจากกองยุทธการ เพื่อเยี่ยนเฉินกรุ๊ปแล้ว อย่าว่าแต่ถูกไล่ออกจากกองยุทธการเลย ต่อให้ต้องตายฉันก็ไม่กลัว!”

ต่งจ้านกังกล่าวอย่างหนักแน่น

เขาย่อมรู้ว่าไป๋ชิ่งกำลังทดสอบขีดความอดทนของเขา

ถ้าเขาแสดงความลังเลและความหวาดกลัวออกมาในเวลานี้เพียงเล็กน้อย เกรงว่าจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงท่าทีของไป๋ชิ่งได้แล้ว

“ดี! ดีมาก!”

ไป๋ชิ่งดูเหมือนจะหัวเราะกลบเกลื่อนความโกรธ “ถ้าอย่างนั้นก็รอดูกัน ผมต้องบอกกองยุทธการแน่ว่าคุณพูดอะไรบ้าง!”

“ตามสบาย!”

ต่งจ้านกังกล่าวอย่างเย็นชา

“พวกไปกันเถอะ!”

จากนั้นไป๋ชิ่งก็หันหลังเดินออกไป

จนกระทั่งไป๋ชิ่งจากไปแล้ว ต่งจ้านกังจึงแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่สีหน้านั้นดูเคร่งขรึมมาก

เขาไม่กลัวที่จะถูกไล่ออกจากกองยุทธการเลย ครั้งสุดท้ายที่หยางเฉินไปปิดเมืองหลวง ผู้อาวุโสเฝิงได้ออกคำสั่งเป็นการส่วนตัว แม้ว่าตระกูลเดอะคิงทั้งหมดจะถูกทำลาย ก็จะไม่มีวันยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับหยางเฉินเด็ดขาด

ประโยคนี้ได้ชี้ให้เห็นถึงท่าทีของกองยุทธการจิ่วโจวแล้ว

เห็นได้ชัดว่าหยางเฉินมีความสำคัญต่อจิ่วโจวเพียงใด แม้ว่ากองยุทธการจะรู้สิ่งที่เขาทำในวันนี้ ก็จะไม่ตำหนิเขาแน่นอน

“คุณอาต่ง ขอบคุณค่ะ!”

ในเวลานี้ฉินซีก้าวไปข้างหน้าและกล่าวอย่างซาบซึ้ง “ถ้าไม่ได้คุณ ฉันก็ไม่รู้จะทำอย่างไรจริงๆ”

ต่งจ้านกังสั่นศีรษะเล็กน้อย จากนั้นหยิบนามบัตรออกมาแล้วยื่นให้ฉินซี “นี่คือวิธีการติดต่อผม หากท่านประสบปัญหาใดๆ สามารถมาหาผมได้ทุกเมื่อ”

ฉินซีรู้สึกตกใจที่ต่งจ้านกังใช้คำว่า “ท่าน” กับเธอ

“คุณอาต่ง ฉันขอถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม?”

ฉินซีถามด้วยดวงตาแดงก่ำ

ต่งจ้านกังดูเหมือนจะเดาได้ว่าฉินซีกำลังจะถามอะไร แต่ก็ยังพยักหน้า “ถามมาสิ!”

“หยางเฉินสามีของฉัน ถูกกองยุทธการของพวกคุณพาตัวไปหรือเปล่า? ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง?”

สองตาของฉินซีแดงก่ำ น้ำตาคลอเบ้า