บทที่ 1070 ฝึกฝนกับหม่าชาว

ทั้งตัวหม่าชาวคือเหงื่อหมดเลย หลายวันมานี้ หยางเฉินทำการฝึกซ้อมด้วยตนเองทุกวัน มาช่วยหม่าชาวพัฒนาความสามารถวิถีบู๊

“มาแล้ว!”

หม่าชาวตะโกนเสียงต่ำทันใด ขยับเท้า ร่างกายกลายเป็นภาพวืด ชั่วพริบตาเดียวพุ่งเข้าไปทางหยางเฉิน

“ปึง!”

เห็นหม่าชาวที่พุ่งมายังตนเอง ครั้งนี้ หยางเฉินพยักหน้าแบบไม่ทิ้งร่องรอย จากนั้นโบกฝ่ามือออกไป

ร่างกายของหม่าชาวถอยหลังไปห้าหกก้าวโดยตรง ตามมาด้วย หม่าชาวพุ่งเข้าไปอีกครั้ง ถูกหยางเฉินตบจนสั่นสะเทือนถอยหลังมาอีก

หม่าชาวในเวลานี้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความคิดต่อสู้ เหมือนเป็นหมาป่าโดดเดี่ยวที่ไม่รู้จักเหนื่อยตลอดกาลตัวหนึ่ง ลงมือจู่โจมต่อหยางเฉินไม่หยุด

ทว่าแต่ละครั้ง ล้วนเป็นผลลัพธ์แบบเดียวกัน หากหยางเฉินไม่ตอบ ไม่ต่อย ก็ถีบ ล้วนสามารถทำให้หม่าชาวถอยหลังได้ในชั่วพริบตา

“วันนี้พอแค่นี้แหละ!”

ทันใดนั้นหยางเฉินเดินลงมาจากสังเวียนมวยแล้ว

“พี่เฉิน ผมอ่อนแอเกินไปใช่ไหม? นึกไม่ถึงแม้แต่การโจมตีทีเดียวของพี่ก็ยังต้านทานไม่ไหว”

หม่าชาวตามเข้ามา ทำหน้ากลัดกลุ้มพลางพูดขึ้น

เขาไม่รู้ว่ากำลังสู้รบแท้จริงของหยางเฉินแกร่งมากแค่ไหน และไม่เคยเห็นมาก่อน แต่มีความรู้สึกบางอย่าง ไม่ว่าผู้แข็งแกร่งที่เก่งมากแค่ไหน มาถึงหยางเฉินตรงนี้ เหมือนว่าล้วนอ่อนแอทั้งหมด

หยางเฉินพยักหน้าแบบไม่เกรงใจสักนิดเดียว “ใช่อ่อนแอมาก ไม่แน่ว่า ตอนนี้แม้แต่อ๋องสองแห่งชายแดนเหนือ ยังแซงหน้านายไปแล้ว”

“นี่ นี่เป็นไปไม่ได้มั้ง?”

หม่าชาวพูดแบบประหม่าอยู่บ้าง

หยางเฉินหัวเราะแล้วบอกว่า “มีอะไรเป็นไปไม่ได้กัน? ที่ชายแดนเหนือ พวกเขาต้องได้รับภารกิจฝึกซ้อมระดับเข้มข้นทุกวัน แต่ว่านายล่ะ? ตั้งแต่ออกมาจากชายแดนเหนือ มีแค่ช่วงหลายวันนี้ นายถึงเพิ่มการฝึกซ้อมระดับเข้มข้นสินะ?”

“อย่าว่าแต่อ๋องสองเลย บางทีแม้แต่อ๋องสามแห่งชายแดนเหนือ ยังแซงหน้านายไปแล้วด้วย”

หม่าชาวรู้ชัดมาก หยางเฉินไม่ได้พูดให้คนฟังหวาดผวา จากระดับการฝึกซ้อมของชายแดนเหนือ อ๋องสองและอ๋องสามของชายแดนเหนือ มีความเป็นไปได้ว่าจะแซงหน้าเขาไปแล้วจริงๆ

“นอกจากว่า นายสามารถทะลวงแดนราชาขั้นปลายไปได้ ไม่อย่างนั้น ความแตกต่างระหว่างนายกับเก้ากษัตริย์แห่งชายแดนเหนือ มีแต่จะหดเล็กลงช้าๆ พอต่อไป ไม่แน่ว่าอาจจะค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น”

หยางเฉินมองทางหม่าชาวด้วยท่าทางจริงจังแล้วบอกไป

หม่าชาวย่อมเข้าใจความหมายของหยางเฉินแจ่มชัด

ตอนแรกที่อยู่ชายแดนเหนือ ในเก้ากษัตริย์แห่งชายแดนเหนือ หม่าชาวยังเป็นอ๋องหนึ่งแห่งชายแดนเหนือที่ความสามารถแกร่งสุด

ปัจจุบันนี้ ความแตกต่างของเขากับอ๋องแปดคนที่เหลือ กำลังหดตัวเล็กลงอย่างช้าๆ

ถ้าเขาเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่กี่ปี ต้องถูกอ๋องแปดแห่งชายแดนเหนือที่เหลือแซงหน้ากลับไปจริงๆ

หม่าชาวพูดด้วยหน้าตาจริงจัง “พี่เฉิน พี่วางใจได้ ผมจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด!”

หยางเฉินพยักหน้าแล้ว สิ่งที่ควรพูดก็พูดแล้ว เขาเชื่อว่า หม่าชาวจะไม่ทำให้เขาผิดหวัง

ทั้งสองคนเพิ่งเดินออกจากห้อง เสียงมือถือของหยางเฉินดังขึ้นมากะทันหัน เพิ่งรับสาย ก็ได้ยินเสียงของเฉียนเปียวลอยมา “พี่เฉิน คนของตระกูลฉินแห่งเมืองคิงเฉา มาที่เมืองเยี่ยนตูอีกแล้วครับ พวกเขาไปหาพ่อตาของพี่แล้ว!”

เมืองเยี่ยนตู ในคฤหาสน์ยอดเมฆา

ฉินต้าหย่งนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ตั้งแต่เขาถูกฉินชางทำให้บาดเจ็บหนัก อยู่ที่หลบภัยใต้ดินของตระกูลซุนครั้งก่อน เวลาก็ผ่านไปแล้วครึ่งเดือน

แต่ว่าอาการบาดเจ็บของเขาหนักเหลือเกิน ร่างกายเขาไม่ใช่คนของวิถีบู๊ สมรรถภาพร่างกายจึงแย่มาก กำลังในการฟื้นตัวก็ไม่แข็งแรงเท่าหม่าชาวคนที่ฝึกฝนวิถีบู๊แบบนี้