บทที่ 1071 ข่มขู่

“ไม่อย่างนั้น ลูกสาวของนาย อาจจะต้องแบกรับการปฏิบัติเหนือมนุษย์แล้ว นายว่าผู้แข็งแกร่งวิถีบู๊สิบคน จะทำให้ลูกสาวของนายได้รับความพอใจได้หรือเปล่า?”

ฉินต้าหย่งจ้องฉินหยู่อย่างโกรธแค้น ตะคอกใส่ “ฉินหยู่ นายมันระยำ!”

“เอาล่ะ อย่ามัวพูดไร้สาระ ถ้าข่มขู่แล้วมีประโยชน์ ไม่รู้ว่าฉันคงจะตายไปตั้งกี่รอบแล้ว”

ฉินหยู่มองนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์ราคาแพงเรือนนั้นบนข้อมือแล้ว และหัวเราะมองทางฉินต้าหย่งพลันบอกว่า “ฉันให้เวลานายห้านาที ไม่ว่านายใช้วิธีอะไร ภายในห้านาที ต้องได้รับเยี่ยนเฉินกรุ๊ปมา ไม่อย่างนั้นลูกสาวของนาย จะต้องเผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งวิถีบู๊สิบคนพร้อมกันแล้ว”

“ผู้แข็งแกร่งวิถีบู๊สิบคน ร่างกายแข็งแรงกำยำมากทั้งนั้น แค่ไม่รู้ว่า ลูกสาวนายจะรับไหวหรือไม่”

ฉินต้าหย่งโกรธจนใกล้จะบ้าแล้ว ตะโกนเสียงต่ำ “ฉินหยู่ ฉันสาบานว่า นายจะต้องเสียทีหลัง จะต้องเสียใจแน่ๆ!”

พูดจบ เขาไม่ลังเลใดๆ อีก หยิบมือถือออกมา ต่อสายไปยังหมายเลขหนึ่ง

ไม่นาน ฝ่ายตรงข้ามรับสายโทรศัพท์แล้ว เสียงที่เต็มไปด้วยความแหบแห้งดังขึ้นแล้ว “พ่อคะ พ่อโทรหาหนูมีธุระ?”

“เสี่ยวซี พ่อขอร้องลูกเรื่องหนึ่ง ยกเยี่ยนเฉินกรุ๊ปให้ตระกูลฉินแห่งเมืองคิงเฉา ถือว่าเป็นบุญคุณที่พ่อเลี้ยงดูลูกมาในหลายปีนี้! พ่อขอร้องนะ!”

ฉินต้าหย่งพูดแบบตาแดงก่ำ

หลังจากหยางเฉินเกิดเรื่อง ทุกอย่างของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ล้วนมอบไว้ในมือของฉินซี

และมีเพียงฉินซี ที่มีสิทธิ์ตัดสินใจการโอนเปลี่ยนเจ้าของของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป

“พ่อคะ พ่อพูดอะไรกันคะ?”

ฉินซีตื่นตกใจอย่างยิ่ง ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ “พ่อก็รู้ เยี่ยนเฉินกรุ๊ปมีความหมายต่อหยางเฉินอย่างไร พ่อให้หนูยกเยี่ยนเฉินกรุ๊ปให้คนอื่น นี่จะเป็นไปได้อย่างไรคะ?”

ฉินต้าหย่งพูดแบบสะอื้น “เสี่ยวซี พ่อขอร้องลูกล่ะ ลูกรีบรับปากพ่อนะ ได้รึเปล่า พ่อไม่มีทางอื่นแล้วจริงๆ ถ้าไม่ยกเยี่ยนเฉินกรุ๊ปให้ตระกูลฉินแห่งเมืองคิงเฉา เสี่ยวยีจบเห่แน่!”

ถ้าไม่ใช่ฉินยีอยู่ในมือของคนตระกูลฉิน ฉินต้าหย่งจะขอร้องฉินซียกเยี่ยนเฉินกรุ๊ปให้ตระกูลฉินได้อย่างไร?

“อะไรนะ? เสี่ยวยีเป็นอะไรนะ?”

ฉินซีถึงสำนึกได้ว่าฉินยีเกิดเรื่องแล้ว ชั่วพริบตาเดียวตกใจจนหน้าเปลี่ยนสี “พ่อคะ เป็นคนของตระกูลฉินใช้เสี่ยวมาข่มขู่พ่อหรือเปล่าคะ?”

ฉินต้าหย่งกำลังอยากจะตอบ มือถือก็ถูกฉินหยู่หยิบเข้าไปแล้ว

“ประธานฉิน ผมแซ่ฉิน ชื่อ宇 สำหรับชื่อเสียงของประธานฉิน ก็ดังก้องหูมาเช่นกัน”

ฉินหยู่หัวเราะชอบใจพูดว่า “มีเรื่องหนึ่ง ผมต้องบอกคุณไว้ ความจริงฉินต้าหย่งพ่อบุญธรรมของคุณ เป็นคนของพวกเราตระกูลฉินแห่งเมืองคิงเฉา”

“ไม่ว่าอย่างไร เขาก็เลี้ยงดูคุณมายี่สิบกว่าปี มีบุญคุณท่วมหัวกับคุณ ตอนนี้ขอร้องคุณเรื่องเล็กแค่นี้ ประธานฉินน่าจะไม่ปฏิเสธมั้ง?”

“ผมสามารถรับรองกับคุณได้ ขอเพียงคุณมอบเยี่ยนเฉินกรุ๊ปออกมา ผมรับรองว่า ต่อไปรองผู้จัดการใหญ่ของเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ไม่ใช่สิ ผมจะให้คุณเป็นผู้จัดการใหญ่ของเยี่ยนเฉินกรุ๊ปเลยล่ะ”

หลังจากฉินซีได้ยินคำพูดของฉินหยู่ สีหน้าอึมครึมถึงขีดสุดแล้ว เธอพยายามเก็บความโกรธไว้พูดว่า “ฉันสามารถยกเยี่ยนเฉินกรุ๊ปให้คุณได้ แต่ว่าฉันจำเป็นต้องแน่ใจความปลอดภัยของน้องสาวฉัน”

“ขอแค่หล่อนอยู่รอดปลอดภัย ฉันจะยกเยี่ยนเฉินกรุ๊ปให้ตระกูลฉิน!”

ได้ยินดังนั้น ฉินหยู่หัวเราะฮาๆ เสียงดังขึ้นมา “ได้ ประธานฉินยินดี!”

ชั้นบนสุดเยี่ยนเฉินกรุ๊ป ในห้องทำงานของรองผู้จัดการใหญ่ หน้าฉินซีเต็มไปด้วยความโกรธเคือง

ตั้งแต่หยางเฉินเกิดอุบัติเหตุ ถูกคนของกองยุทธการพาตัวไป เธอก็ไม่เคยนอนหลับสนิทสักคืน รอคอยหยางเฉินกลับมาอยู่ทุกวัน

นอกจากความคิดถึงที่มีต่อหยางเฉิน เธอยังคิดว่าจะปกป้องเยี่ยนเฉินกรุ๊ปไว้อย่างไรด้วย

เธอรู้ชัดเจนมาก เยี่ยนเฉินกรุ๊ปมีความหมายต่อหยางเฉินมากแค่ไหน ถ้าเยี่ยนเฉินกรุ๊ปหายไปจากในมือตนเอง รอหยางเฉินกลับมา แล้วตนเองจะอธิบายกับหยางเฉินอย่างไร?

แต่ว่าตอนนี้ ฉินยียังอยู่ในมือของคนตระกูลฉิน ถ้าเธอไม่มอบเยี่ยนเฉินกรุ๊ปออกไป ฉินยีจะต้องเจออันตรายถึงชีวิตแน่