บทที่ 1124 อย่าฆ่าเขาเลย

“ปลด!”

หลงเทียนหยู่คำรามด้วยความโกรธ

ภายใต้ความตกใจของทุกคน พื้นใต้ฝ่าเท้าของเขาถูกทำลายในทันที

แม้แต่หม่าชาว ก็ดูตกใจในสายตาของเขาในเวลานี้ เพราะเขารู้สึกได้ว่า แดนบูโดของหลงเทียนหยู่ ทะลุทะลวงแล้ว!

ที่สำคัญคือ ทะลุอย่างต่อเนื่อง ตั้งแต่แดนราชาสูงสุด ไปจนถึงกึ่งแดนเทพ และในที่สุดก็ถึงแดนเทพชั้นต้น!

“มันเป็นไปได้อย่างไร?”

ในขณะนี้ แม้แต่หลงจ้านก็มองหลงเทียนหยู่ด้วยความตกใจ

ในฐานะผู้แข็งแกร่งแดนเทพ เขาสามารถรู้สึกได้โดยธรรมชาติว่า หลงเทียนหยู่ไม่ได้ใช้เทคนิคลับในการพัฒนาการต่อสู้ของเขา แต่ทว่าได้ทะลวงผ่านไปยังแดนเทพจริงๆ

“แดนเทพ!”

หลงเถิงเบิกตากว้างและพึมพำกับตัวเอง"ราชวงศ์หลง มีเทคนิคลับที่ทรงพลังจริงๆ มันสามารถพัฒนาความแข็งแกร่งของคนได้อย่างมากงั้นหรือ?"

หยางเฉินมีสีหน้าสงบและกล่าวจางๆว่า “เขาไม่ได้พัฒนาความแข็งแกร่งของเขาโดยพึ่งวิธีการ แต่เขาบุกทะลวงไปสู่แดนเทพด้วยความสามารถจริงๆ”

"อะไรนะ?"

หลงเถิงตกตะลึง

เขายังคิดว่าหลงเทียนหยู่ใช้วิธีบังคับให้พัฒนาพลังการต่อสู้ของเขา แต่เขาไม่คิดเลยว่า จะมีคนสามารถกระโดดจากแดนราชาสูงสุด ไปเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพ

ในขณะนี้ ดวงตาของหลงเทียนหยู่เป็นสีแดง และพลังที่น่ากลัวก็ถูกปลดปล่อย และทั้งตระกูลหลงดูเหมือนจะรับพลังอันน่ากลัวจากเขา

คนธรรมดาจำนวนมากที่อยู่ในตระกูลหลงที่อ่อนแอ ตัวสั่นไปทั้งตัวภายใต้อำนาจอันทรงพลังนี้

“ตอนนี้ ถอยไป คุณยังมีโอกาสมีชีวิตอยู่!”

หลงเทียนหยู่ที่เหมือนเทพพระเจ้าหนึ่งองค์ มองไปที่หม่าชาวอย่างภาคภูมิใจและกล่าว

ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยถือว่าหม่าชาวเป็นศัตรู

หม่าชาวดูลาออกและเยาะเย้ย “ในพจนานุกรมของผม ไม่เคยมีคำว่า 'ถอย' มาก่อน!”

เมื่อเสียงลดลง เขาก็ขยับเท้าและรีบวิ่งไปที่หลงเทียนหยู่ทันที

"ไม่เจียมตัว! ไปตายซะ!"

เสียงของหลงเทียนหยุ่ลดลง และทันใดนั้นเขาก็โบกมือและชกต่อย

พื้นที่สั่นสะเทือน และพลังอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุขึ้นจากแขนของเขา

"ปัง!"

ทันทีที่เขากระแทกมันลง ร่างของหม่าชาวก็เหมือนว่าวที่มีเชือกขาด และมันบินขึ้นไปในอากาศมากกว่าสิบเมตร

"พู่!"

หม่าชาวไม่สามารถควบคุมความหวานที่อยู่ลึกในลำคอของเขาได้อีกต่อไป และเลือดไหลออกมาเต็มปาก

"นี่……"

หลงเถิงรู้สึกว่าหัวใจของเขากำลังจะกระโดดออกจากปากของเขา

เขาไม่ต้องสงสัยเลยว่า ถ้าหลงเทียนหยู่โจมตีอีกครั้ง หม่าชาวจะต้องตายอย่างแน่นอน

สิ่งที่ทำให้เขางุนงงมาก คือในเวลานี้ หยางเฉินไม่มีแผนที่จะดำเนินการ แต่ดวงตาของเขาคมขึ้นเล็กน้อย

“แคว่กๆ...

หม่าชาวพยายามลุกขึ้นจากพื้น ปาดเลือดที่มุมปากของเขา และยิ้มอย่างขมขื่น “คิดไม่ถึงว่า จะต้องปลดผนึกพลัง แต่ผมไม่อยากปลดผนึกมันจริงๆ! "

เสียงนั้นลดลง ดวงตาของเขาก็ปิดลงอย่างกะทันหัน และรัศมีที่น่าสยดสยองค่อยๆซึมซาบออกจากร่างกายของเขา

“อืม?”

หลงเทียนหยู่ขมวดคิ้ว เขารู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของหม่าชาว และเจตนาสังหารก็ฉายแววในดวงตาของเขา "เมื่อเผชิญกับความแข็งแกร่ง เทคนิคลับทั้งหมดไม่ควรค่าแก่การกล่าวถึง!"

"ใช่?"

ทันทีที่เขาพูดจบ ร่างผีก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขา

มันคือหม่าชาวที่เมื่อกี้ยังอยู่ห่างออกไปสิบเมตร

หลงเทียนหยู่ก็ตกตะลึง และเป็นครั้งแรกที่ความจริงจังปรากฏในดวงตาของเขา

ความเร็วที่หม่าชาวระเบิดออกมาในเมื่อกี้ เหมือนกับการเคลื่อนย้ายในพริบตา แม้แต่เขาก็ยังไม่กล้าพูดว่าเขาสามารถมีความเร็วที่รวดเร็วเช่นนี้ได้

“แกล้งทำเป็นเก่ง!”

หลงเทียนหยู่แสร้งทำเป็นสงบ

"ปัง!"