บทที่ 1148 ผมจะทำให้หงเฉินสิ้นหวังด้วยมือตัวเอง

ชายหนุ่มที่ถูกผูกไว้บนไม้กางเขนก็คือหม่าชาวที่ถูกนักฆ่าหงเฉินจับมาที่นี่นั่นเอง

ขณะนี้ คือหม่าชาวกัดฟันแน่น ไม่ว่าจะต้องถูกทรมานด้วยวิธีไร้มนุษยธรรมแบบไหน เขาก็ไม่ส่งเสียง แต่กลับตะโกนกลับว่า “มาเลย ต่อเลย! แม่งมีแรงกำลังแค่นี้เองเหรอ?"

“ถ้ากูร้องแม้แต่นิดเดียว กูถือเป็นลูกหมา! มาเลย แม่งมาสิ !"

ชายชาวตะวันตกตัวโตโกรธจัด เขายกแส้ของเขาเฆี่ยนหัวหม่าชาวอย่างบ้าคลั่ง "ร้อง! ผมบอกให้ร้อง!"

หม่าชาวก็ยังคงไม่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแม้แต่น้อย ใบหน้าที่ดุร้ายของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่าอย่างแรงกล้า

เขาสาบานว่าเขาจะฉีกเนื้อไอ้สารเลวนี้เป็นชิ้นๆ

“ลูซิเฟอร์ พอแล้ว!”

ในขณะนั้นเอง มีแดนเทพชั้นกลางผู้แข็งแกร่งด้านตะวันตกเดินเข้ามา มองไปที่ชายร่างกำยำและตะโกนอย่างโกรธเคือง

“ซาตาน คุณไม่ได้ยินเหรอ? ไอ้สารเลวนี่ เขายั่วโมโหผม”

ชายร่างใหญ่ที่ชื่อลูซิเฟอร์ พูดด้วยสีหน้าโกรธจัด

ซาตานขมวดคิ้ว “อย่าลืม จุดประสงค์ของเราในครั้งนี้ ถ้าหากเขาตาย ภารกิจจะต้องล้มเหลวอย่างแน่นอน!”

หลังจากฟังคำพูดของซาตานแล้ว ลูซิเฟอร์ก็เฆี่ยนหม่าชาวอย่างแรงอีกครั้งและพูดอย่างโกรธเคืองว่า “ให้นายมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกสักสองสามชั่วโมงก่อน”

ในขณะเดียวกัน ที่สนามบินนอกอาณาเขต เที่ยวบินระหว่างประเทศได้ลงจอดอย่างช้าๆ และร่างชายหนุ่ม ก้าวลงจากเครื่องบิน

"จอมพล!"

ทันทีที่หยางเฉินเดินออกจากสนามบิน ชายวัยกลางคนในชุดรบก็คุกเข่าลงทันทีด้วยสีหน้าที่เคารพนับถือ

"ส่งตำแหน่งที่อยู่ให้ผม!"

หยางเฉินเปิดปากพูด เขากำลังระงับความโกรธในตัวเองไว้

หม่าชาวถูกลักพาตัวไป เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว ในหลายชั่วโมงนี้ ไม่มีใครรู้ว่าหม่าชาวจะเจออะไรบ้าง

ชายวัยกลางคนรีบหยิบเครื่องขนาดฝ่ามือออกมา ยื่นให้หยางเฉินและกล่าวว่า “จอมพล บนเรดาร์นี้ ฐานที่มั่นสิบสามจุดถูกทำสัญลักษณ์ไว้หมดแล้ว”

"ดี!"

หยางเฉินรับเรดาร์มา และตามชายวัยกลางคนไปยังรถรบหุ้มเกราะเหล็ก

นี่คือพื้นที่อันเงียบสงบของสนามรบนอกอาณาเขตและไม่อนุญาตให้มีการผจญเพลิง แต่ยกเว้นในสนามบิน สงครามอาจเกิดขึ้นได้ทุกที่

ที่แท้ รถรบพึ่งออกจากสนามบินได้สองกิโล ทันใดนั้นสัญญาณแจ้งเตือนก็ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่ง

“จอมพล ท่านนั่งให้ดีนะ！”

สิ้นเสียงของชายวัยกลางคน ทันใดนั้นเชาก็เหยียบเกียร์คันเร่ง เครื่องยนต์ของรถรบก็ระเบิดเสียงดังลั่น รถรบพุ่งไปไม่รักษากฎระเบียบ

“บรื้นๆๆ!”

เห็นแต่ลูกกระสุนปืนใหญ่ทีละลูก ตกลงมาจากฟ้าและตกลงมารอบๆของรถรบ

เสียงไซเรนในรถยังคงส่งเสียงดังต่อเนื่อง ชายวัยกลางคนก็ขับรถรบไปอย่างมั่นคง หลบลูกระเบิดทีละลูกๆ

ตั้งแต่ต้นจนจบ หยางเฉินสีหน้าดูสงบนิ่ง เหมือนกับว่าเป้าหมายสถานที่ของเขาคือในเมืองเยี่ยนตูอันเงียบสงบ แต่ไม่ใช่สนามรบนอกอาณาเขต

สิบนาทีต่อมา ในที่สุด การยิงปืนใหญ่ก็หยุดลง และรถรบก็กลับสู่เส้นทางที่ปกติ

ผ่านกระจกหน้าต่างของรถรบศึกหยางเฉินเห็นฉากที่คุ้นเคยมากมาย ถอนหายใจด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก

ตอนแรก เขาก้าวเข้าสู่สนามรบครั้งแรก ยังเป็นคนขี้ขลาดอยู่ ถ้าเจอการยิงปืนใหญ่ในเมื่อกี้ คงจะตกใจจนฉี่ราดไปแล้ว

บัดนี้ การได้สัมผัสเหตุการณ์แบบนี้อีกครั้ง กลับมีความรู้สึกเหมือนของเด็กเล่นโดยสิ้นเชิง

“จอมพล ถ้าไปข้างหน้าอีก ก็เป็นฐานที่มั่นของหงเฉินแล้ว”

หลังจากครึ่งชั่วโมง ชายวัยกลางคนเตือน

ในดวงตาของหยางเฉินแวบผ่านแววเจตนาสังหารอันเจิดจ้า และกัดฟันพูด “การมรณะของหงเฉินเริ่มต้นตั้งแต่บัดนี้!”

ชายวัยกลางคนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขารู้เพียงว่าเขาได้รับคำสั่ง ให้ไปรับหยางเฉินเพื่อค้นหาฐานที่มั่นของหงเฉินทุกแห่ง

หลังจากได้ยินหยางเฉินบอกว่าเขาจะทำลายหงเฉิน เขารู้สึกกังวลเล็กน้อยและพูดว่า “จอมพล หากท่านต้องการทำลายหงเฉิน ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนี้ อาวุธในสนามรบนอกอาณาเขตของเราสามารถกำหนดเป้าหมายฐานหงเฉินได้โดยตรง ลูกกระสุนปืนใหญ่สิบสามลูก ก็สามารถทำให้หงเฉินหายไปจากโลกนี้อย่างสิ้นเชิง”