บทที่ 1154 ไม่ยอมแพ้จนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย

เห็นเพียงร่างของเขาสลายกลายเป็นภาพลวงตา และมือปีศาจข้างที่รวบรวมกำลังทั้งหมด มีเจตนาฆ่าที่น่าสะพรึงกลัว พุ่งเข้าหาเรยยิง

เรยยิงรู้ถึงอนุภาพอันทรงพลังนี้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงพยายามสุดชีวิตเพื่อรับมือ

“ปราบมันซะ!”

เรยยิงคำรามด้วยความโกรธ หมัดของเขากลายเป็นสองฝ่ามือ และเขาก็ล็อกมือปีศาจของลูซิเฟอร์ที่จู่โจมมา

"ปัง!"

เมื่อเห็นว่าสองมือของเรยยิงกำลังจะล็อกมือปีศาจของลูซิเฟอร์ เห็นเพียงมือปีศาจของลูซิเฟอร์ก็ขยับทันที

ทะลุผ่านมือสองข้างของเรยยิง กระทบเข้าไปที่หน้าอกของเรยยิงโดยตรง

ปราศจากความกังวลใจใดๆ เรยยิงกระอักเลือดออกมาเต็มปาก และร่างของเขาก็ปลิวบินออกไป กระแทกลงพื้นอย่างแรงและกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

เดิมทีในตัวเขายังคงมีแดนเทพชั้นปลาย

พริบตาเดียวก็หายไปในทันที

ลูซิเฟอร์ยังคงยืนอยู่ที่เดิมด้วยสีหน้าหยิ่งยโส มองจากข้างบนลงไปเรยยิงที่กองอยู่กับพื้น และพูดอย่างเย็นชาว่า "อาศัยคุณยังกล้ารับมือปีศาจของผม?"

พูดจบ เขาขยับอีกครั้ง และมือปีศาจก็กลายเป็นกรงเล็บทันที มุ่งตรงเข้าจับหัวของเรยยิง

วินาทีนี้ ดวงตาของเรยยิงเบิกกว้าง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและไม่เต็มใจ

เขารู้ว่าภายใต้การโจมตีครั้งนี้ แม้ว่าเขาจะไม่ตาย ต่อไปเขาก็จะต้องกลายเป็นคนพิการอย่างสิ้นเชิง

"เรยยิง!"

“หรือว่าคุณวางแผนที่จะอยู่แดนเทพชั้นกลาง เก็บรักษาไปชั่วชีวิตเหรอ?”

“ยังไม่ถึงสุดท้าย คุณก็จะยอมแพ้และละทิ้งเหรอ?”

“ถ้าเป็นแบบนี้ คุณก็ยอมแพ้แล้ว ผมจะดูถูกคุณ!”

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ เสียงคำรามก็ดังขึ้น ราวกับฟ้าร้อง ดังอยู่ข้างหูของเรยยิง

ตอนนี้ความสนใจของทุกคนอยู่ที่เรยยิงและลูซิเฟอร์ และไม่มีใครสังเกตเห็นว่า ที่นี่ยังมีคนนอกอยู่อีกหนึ่งคน

ชั่วขณะนี้ เหล่านักฆ่าแห่งหงเฉินต่างตกตะลึง

นักฆ่าที่อยู่ใกล้กับหยางเฉินที่สุด ตอบสนองอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดถอยหลังออกไปพร้อมกันหลายก้าว

ในขณะนี้ เดิมทีเรยยิงผู้ซึ่งสิ้นหวังแล้ว และกำลังจะยอมแพ้ในการที่จะดิ้นรนต่อสู้ครั้งสุดท้าย หลังจากได้ยินคำพูดของหยางเฉิน ทันใดนั้นก็ตื่นขึ้นมาทันที

“ไม่ถึงวินาทีสุดท้าย ผมจะไม่ยอมแพ้!”

เรยยิงท่องประโยคนี้ในใจ เห็นเพียงดวงตาคู่นั้นของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และมีพลังอันแรงกล้าที่จะต่อสู้

และลมหายใจในร่างกายก็พุ่งขึ้นอีกครั้ง

ทันใดนั้น ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ และเขาซึ่งถูกลูซิเฟอร์จู่โจมอย่างแรง จู่ๆก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

"อ้าก!"

เขาเงยหน้าขึ้นและกรีดร้อง ราวกับว่าเขาต้องการปลดปล่อยความคับข้องใจที่อยู่ในใจของเขามาเป็นเวลานาน

ความคับข้องใจทั้งหมดให้หายไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องอันยาวนานนี้

“บูม!”

รัศมีของเขาพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เดิมทีเรยยิงที่มีเพียงแดนเทพชั้นกลางเท่านั้น พริบตาเดียว วิถีบู๊บนร่างกายของเขาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้เข้าสู่แดนเทพชั้นสุดท้าย แต่ก็ห่างกันเพียงก้าวเดียว

ทุกอย่างเกิดขึ้นระหว่างแสงแปลบตอนฟ้าแลบ ดังนั้นก่อนที่การโจมตีครั้งสุดท้ายของลูซิเฟอร์จะเริ่ม เรยยิงก็ฟื้นกำลังขึ้นมาอีกครั้ง

เห็นเพียงแววตาของเขาเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น และทันใดนั้นเขาก็โบกมือ พลังอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านไปทั่วกำปั้นของเขา

“ทำลายมันซะ!”

เขาคำรามด้วยความโกรธ ทันใดนั้นแขนของเขาก็หล่นลงทันที และรัศมีการต่อสู้อันน่าอัศจรรย์ของวิถีบู๊ก็ปะทุขึ้น พุ่งออกจากหมัดของเขา

"ปัง!"

ในเวลานี้ การจู่โจมของลูซิเฟอร์ก็มาถึง เขาจับศีรษะของเรยยิงโดยตรง แต่กลับถูกเรยยิงต่อยไปที่มือ

"ปัง!"