บทที่ 1184 ความอัปยศ

“เขาปฏิเสธ?”

กษัตริย์หลงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หลงเคอพูดอย่างรวดเร็ว "พ่อ ก่อนที่ผมจะเอ่ยปาก หวาอิงเจี๋ยก็พูดว่า เขาจำบุญคุณของคุณได้ และกล่าวว่า หลังจากที่เขาได้สืบทอดตี้ชุน เขาจะประกาศว่าสมาคมบูโดเป็นพันธมิตรกับราชวงศ์หลง" หลังจากพูดจบ กษัตริย์หลงไม่ได้พูดเป็นเวลานาน

หลังจากนั้นไม่นาน กษัตริย์หลงก็พูดอย่างเย็นชาว่า "หวาอิงเจี๋ยนะหวาอิงเจี๋ย ตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะผมช่วย เขาจะมีทุกอย่างในวันนี้ไหม?"

“ตอนนี้ แค่ใช้พันธมิตรเพื่อตอบแทนบุญคุณของผมเหรอ?”

มีความโกรธอยู่ในน้ำเสียงของเขา

ถ้าเขาไม่กลัวคนเมื่อร้อยปีที่แล้ว เขาจะไปหาที่เยี่ยนตูด้วยตนเองตั้งนานแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา ถ้าเขาสามารถเข้าร่วมการแข่งขันชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตู มองไปที่จิ่วโจว จะมีสักกี่คนที่เป็นคู่ต่อสู้ของเขา?

การควบคุมตี้ชุน ก็ไม่ใช่ปัญหา

แต่ตอนนี้ ชายหนุ่มผู้ยากไร้ซึ่งเคยได้รับการช่วยเหลือจากเขาในอดีต กลับไม่ไว้หน้าเขาเลย

จากมุมมองของกษัตริย์หลง ไม่ว่าสมาคมบูโดจะพัฒนามาดีเพียงใดและแข็งแกร่งเพียงใด ก็เพราะได้รับความช่วยเหลือจากเขา หวาอิงเจี๋ยจึงมีทุกวันนี้ได้

อาจกล่าวได้ว่า ชีวิตของหวาอิงเจี๋ยได้รับการช่วยเหลือโดยเขา ดังนั้นทุกอย่างของหวาอิงเจี๋ย ก็ควรเป็นของเขา

เหตุผลที่เขาช่วยหวาอิงเจี๋ยในตอนนั้น เพราะเห็นพรสวรรค์ด้านบูโดของหวาอิงเจี๋ย และหวังว่าสักวันหนึ่ง เมื่อหวาอิงเจี๋ยประสบความสำเร็จ เขาจะชักชวนให้หวาอิงเจี๋ยมาเป็นสมาชิกของราชวงศ์หลง

เพียงแต่ว่า การพัฒนาของหวาอิงเจี๋ยนั้นเกินคาด สมาคมในวันนี้ ไม่ได้อ่อนแอกว่าราชวงศ์หลง

“ท่านพ่อ ตอนนี้ผมควรทำอย่างไร?”

หลงเคอถามอย่างประหม่า เพราะกลัวว่ากษัตริย์หลงจะตำหนิเขา

“ไม่ต้องไปหาหวาอิงเจี๋ยอีก ผมจะติดต่อเขาด้วยตนเอง คุณเตรียมให้พร้อม การชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตูในสามวันข้างหน้า มันเกี่ยวข้องกับการออกมายังโลกของตี้ชุน และยังเป็นโอกาสสำหรับยักษ์ของทุกฝ่ายที่จะมาประลองกัน"

“ไม่ว่ายังไง ผู้แข็งแกร่งชั้นยอดของราชวงศ์หลง แม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถคว้าแชมป์ได้ แต่พวกเขาจะต้องไม่แพ้ราชวงศ์อีกสามราชวงศ์ที่เหลือ”

กษัตริย์หลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น

“ครับพ่อ!”

หลงเคอตอบกลับอย่างรวดเร็ว

เช่นเดียวกับที่กษัตริย์หลงกล่าว ราชวงศ์หลักทั้งสี่ในจิ่วโจว มักจะไม่ได้พบปะกัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต่อสู้กัน

การแข่งขันชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตูในครั้งนี้ เป็นโอกาสสำหรับราชวงศ์ทั้งสี่แห่งจิ่วโจวที่จะปะทะกันโดยตรง

หลังจากที่กษัตริย์หลงคุยกับหลงเคอเสร็จ เขาก็สั่งพ่อบ้านที่อยู่ข้างๆเขาว่า “ติดต่อหวาอิงเจี๋ย!”

"ครับ!"

พ่อบ้านรีบโทรไปหาหวาอิงเจี๋ย

ในไม่ช้า หวาอิงเจี๋ยก็รับสาย

“หัวหน้าสมาคมหัว ไม่เจอกันนานเลยนะ!”

กษัตริย์หลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่กระชับ

“คุณคือ กษัตริย์หลง?”

หวาอิงเจี๋ยถาม

“ฮ่าฮ่าๆ ไม่ได้พบคุณมาหลายปีแล้ว ไม่คิดว่าหัวหน้าสมาคมหัวจะจำผมได้”

กษัตริย์หลงกล่าวด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้ยินความโกรธของเขา

หวาอิงเจี๋ยก็หัวเราะเช่นกัน "คิดไม่ถึงว่า จะเป็นกษัตริย์หลงจริงๆด้วย หลังจากที่เราแยกทางกันกว่า 40 ปีที่แล้ว คิดไม่ถึงว่าเราจะยังมีโอกาสได้พูดคุยกัน"

กษัตริย์หลงยิ้มและกล่าว “หัวหน้าสมาคมหัว คุณมั่นใจในการแข่งขันชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตูในอีกสามวันแค่ไหน?”

หวาอิงเจี๋ยไม่ได้ซ่อนความเย่อหยิ่งของเขาและกล่าวว่า "สิบคะแนน!"

“ด้วยแดนบูโดในปัจจุบันของผม และมองดูทั่วจิ่วโจว มีใครไหมที่คู่ควรที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของผม?”

“เป็นแค่เยี่ยนตูเล็กๆ ใครจะขวางทางผมที่จะควบคุมตี้ชุนได้?”

“อีกสามวัน เทพขวางฆ่าเทพ เซียนขวางฆ่าเซียน!”

กษัตริย์หลงก็ยังรู้สึกเจตนาฆ่าอันหนาวเหน็บผ่านทางโทรศัพท์

คิ้วของเขาขมวดอย่างกะทันหัน คำพูดของหวาอิงเจี๋ยฟังดูหยิ่งผยองมาก ซึ่งแสดงความมั่นใจของเขาด้วย