บทที่ 1185 ผนึกชั่วคราว

เห็นเพียงดวงตาของกษัตริย์หลงหรี่ลงเล็กน้อย และในดวงตาที่ลึกล้ำ แสงอันชาญฉลาดก็ส่องประกาย

“เพราะว่า การแข่งขันชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตูนั้นเป็นเกม! เป็นเกมที่น่าตกใจ!”

กษัตริย์หลงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ

"ฆ่าเกม?"

พ่อบ้านชราเบิกตากว้าง จู่ๆก็นึกได้อะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ “หรือว่ามันคือ…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เขาถูกกษัตริย์หลงขัดจังหวะ "จำไว้ว่า ภัยพิบัติมาจากคำพูด!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พ่อบ้านชราก็รีบหุบปากอย่างรวดเร็ว แต่สายตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความตกใจ

ในอีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หวาอิงเจี๋ยถูกกษัตริย์หลงวางสาย เขาก็หัวเราะอย่างเย็นชา"คุณคิดว่าตัวเองเป็นผู้มีพระคุณของผมจริงๆหรือ?"

“ในตอนนั้น ระหว่างเรา แค่หลอกใช้ซึ่งกันและกัน คิดว่าผมหวาอิงเจี๋ยจะโง่จริงๆหรือ?”

เวลาผ่านไปไวมาก สามวัน ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เป็นเวลาสามวันติดต่อกันที่เยี่ยนตูเต็มไปด้วยผู้คน

ผู้แข็งแกร่งแดนราชาที่หายากในอดีต ตอนนี้มีจำนวนมากมายและสามารถพบเห็นได้ทุกที่

แต่ผู้ที่สามารถไปสู่แดนราชาสูงสุดนั้น ยังมีน้อยมาก

เพราะว่า แม้แต่กษัตริย์แห่งตระกูลเดอะคิงทั้งห้าในจิ่วโจว ความแข็งแกร่งก็เป็นแค่แดนราชาสูงสุดและกึ่งแดนเทพเท่านั้น นอกจากตระกูลและกองกำลังชั้นนำเหล่านั้นแล้ว มีเพียงผู้ที่ซ่อนเร้นจากโลกเท่านั้นที่มีความแข็งแกร่งเหนือแดนราชาสูงสุด

เมืองจิ่วโจว คลินิกอ้ายหมิน

หยางเฉินกำลังนอนอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล เฝิงเสียวหว่านถือเข็มเงินสองสามอันและฝังเข็มบนจุดฝังเข็มหลายจุดบนร่างของหยางเฉินอย่างรวดเร็ว

เห็นเพียงหน้าผากของเฝิงเสียวหว่านเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ และร่างกายของเธอก็สั่นเล็กน้อย แต่เธอยังคงยืนยันที่จะรักษาหยางเฉินต่อ

หลังจากที่เข็มเงินทั้ง 81 เข็มฝังลงบนตัวหยางเฉิน มือของเฝิงเสียวหว่านก็บิดไปบนเข็มเงินแต่ละอันอย่างรวดเร็ว

ในวินาทีถัดมา ฉากที่น่าตกใจก็เกิดขึ้น และเข็มเงินทุกอันที่เฝิงเสียวหว่านบิดไปมาเบาๆ สั่นด้วยความถี่สูง

ส่วนสีหน้าของเฝิงเสียวหว่านก็ซีดมาก และเห็นได้ชัดว่า การรักษาแบบนี้ทำให้เธอต้องสูญเสียพลังงานอย่างมาก

ส่วนหยางเฉิน ซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล ในขณะนี้ รู้สึกเพียงลมหายใจที่ผ่อนคลาย จากเข็มเงินแต่ละอัน ค่อยๆซึมเข้าไปในผิวหนังของเขา ซึ่งรู้สึกสบายมาก

เขารู้สึกว่า เหมือนตนเองอยู่ในแดนสวรรค์แห่งดอกไม้และนก มีภูเขาและลำธาร และทุกลมหายใจดูเหมือนจะเป็นเซียน

ในขณะนี้ ความโกรธในหัวใจของเขาค่อยๆลดลง

"ปิดผนึก!"

ในเวลานี้ เฝิงเสียวหว่านก็ตะโกนเสียงดัง และเข็มเงินที่เก้าเก้าแปดสิบเอ็ดเข็มหยุดลง

"พู่!"

เธอกระอักเลือดออกมาเต็มปาก และไม่มีร่องรอยของเลือดบนหน้าที่ซีดของเธอ

“เสียวหว่าน!”

หยางเฉินตกใจในทันที เขานอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล เขามองไม่เห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับเฝิง เสียวหว่าน แต่เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าเฝิงเสียวหว่านในเวลานี้อ่อนแอมาก

"ห้ามขยับ!"

เฝิงเสียวหว่านตะโกน และจากนั้นเหมือนไม่เป็นอะไร นิ้วของเธอก็แตะจุดฝังเข็มบนหลังของหยางเฉินอย่างรวดเร็ว

ในวินาทีต่อมา โดยที่ปลายเข็มเงินแต่ละอันเป็นจุดศูนย์กลาง เห็นเพียงเลือดเส้นบางๆปรากฏขึ้น บรรจบกันที่ตำแหน่งตรงกลางอย่างต่อเนื่อง

หลังจากผ่านไปห้านาทีเต็ม สายเลือดทั้งหมดก็หายไป และสายเลือด 81 เส้นมาบรรจบกันเป็นจุดหนึ่ง และ ณ จุดนั้น ถุงเลือดโป่งพอง

"พู่!"