บทที่ 1187 มีบางอย่างผิดปกติ

หวางจ้านขมวดคิ้ว ขณะที่เขากำลังจะพูด ก็ได้ยินหยางเฉินพูดว่า “สุนัขชอบเห่า เวลาสุนัขเห่าใส่คุณ ถ้าคุณตอบโต้ คุณก็จะเหมือนกับมันไม่ใช่เหรอ?”

“ขอบคุณสำหรับคำเตือนของคุณหยาง!”

สีหน้าของหวางจ้านดีขึ้นไม่น้อย และเขาก็รีบนั่งข้างหยางเฉิน

“บูม!”

หลงเคอตบโต๊ะ ลุกขึ้นยืนตรงแล้วพูดอย่างโกรธเคือง “เจ้าหนู คุณด่าใครว่าหมา?”

อย่างไรก็ตาม หยางเฉินไม่แม้แต่จะมองเขา ราวกับว่าเขาคิดว่าหลงเคอเป็นแค่สุนัขบ้าที่เห่าใส่เขา

“ไอ้สารเลว หาที่ตายเหรอ!”

หลงเคอโกรธมาก

“องค์ชาย...”

ในขณะนี้ ชายชราที่มีวิชานัยน์ตาที่อยู่ข้างหลัง ก็หยุดหลงเคอและกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า "ชายหนุ่มคนนั้น แข็งแกร่งมาก!"

"อะไร?"

หลงเคอรู้ว่าหยางเฉินแข็งแกร่งมาก แต่เขาคิดไม่ถึงว่า แม้แต่ผู้อาวุโสที่มีวิชานัยน์ตา ก็บอกว่าหยางเฉินแข็งแกร่งมาก

หลงเจียงก็กล่าวว่า “องค์ชาย ถงเหย่พูดถูก ผู้ชายคนนั้นแข็งแกร่งมาก และเขาเป็นคนที่รีดไถเงินหนึ่งหมื่นล้านจากเรา”

ผู้แข็งแกร่งแดนเทพทั้งสองที่อยู่ข้างกายเขาก็พูดเช่นนั้น ซึ่งทำให้สีหน้าของหลงเคอน่าเกลียดอย่างยิ่ง

“ถ้าอย่างนั้น ก็ให้เขาได้มีชีวิตอยู่ต่อไปอีกหน่อยแล้วกัน!”

หลงเคอกัดฟันและกล่าว

ผู้คนที่กำลังรอดูพวกเขาจะมีเรื่องกัน ต่างประหลาดใจเมื่อเห็นหลงเคอหยุดเอาเรื่อง

ในสายตาของทุกคน ราชวงศ์ในจิ่วโจวเป็นตระกูลระดับบนสุดที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของจิ่วโจวแล้ว ในเวลานี้ มีคนกล้าบอกว่าคนในราชวงศ์หลงเป็นสุนัข

สิ่งที่ทำให้ทุกคนตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือ หลงเคอซึ่งมีแนวโน้มว่าจะกลายเป็นหลงหวงในอนาคต กลับไม่พูดอะไรอีก

ในเวลานี้ หลายคนจับจ้องไปที่หยางเฉิน และพวกเขาอยากรู้มากเกี่ยวกับชายหนุ่มผู้นี้ที่มีคุณสมบัตินั่งบนที่นั่งวีไอพี

“คุณหยาง เราเจอกันอีกแล้ว!”

ในขณะนี้ หญิงสาวสวยที่มีรูปร่างที่มีเสน่ห์มองมาที่หยางเฉินด้วยรอยยิ้ม และริเริ่มกล่าวทักทาย

ราชวงศ์ซ่านกวน ซ่านกวนหรัว!

เมื่อทุกคนสงสัยเกี่ยวกับตัวตนของซ่านกวนหรัว พวกเขาเห็นเธอนั่งอยู่บนที่นั่งวีไอพีข้างหยางเฉินด้วยรอยยิ้มที่นุ่มนวลบนใบหน้าของเธอ

หยางเฉินไม่ได้รู้สึกอะไรเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ เขาเพียงแค่เหลือบมองซ่านกวนหรัวจางๆ"ที่นี่มีคนนั่ง!"

ตำแหน่งข้างๆเขา มีไว้เพื่อสงวนไว้สำหรับหม่าชาว แต่เขาคิดไม่ถึงว่าจะถูกผู้หญิงคนนี้แย่งที่นั่งไป

ซ่านกวนหรัวยิ้มเบาๆ “ไม่ต้องห่วงคุณหยาง ฉันแค่มาพูดกับคุณสองสามคำแล้วก็ไป”

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอเข้ามาใกล้หูของหยางเฉิน และกระซิบว่า "คุณหยาง วันนี้การแข่งขันชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตู จริงๆแล้วเป็นแค่เกม แม้ว่าคุณจะสามารถคว้าแชมป์ได้จริงๆ แต่คุณก็อาจไม่สามารถสืบทอดตี้ชุนได้"

พูดจบเธอก็ลุกขึ้นเดินจากไป

เมื่อหยางเฉินดึงสติกลับมาได้ ซ่านกวนหรัวได้กลับมานั่งในที่ของเธอแล้ว

สีหน้าของหยางเฉินนิ่ง แต่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ แม้ว่านี่เป็นการพบกันครั้งที่สองของเขากับซ่านกวนหรัว ไม่รู้ทำไม เขาเชื่อในสิ่งที่ซ่านกวนหรัวกล่าว

หรือว่า การต่อสู้ในเยี่ยนตูนี้เป็นเพียงเกมเท่านั้นจริงๆ?

ใครกันที่กล้าสร้างเกมใหญ่เช่นนี้ โดยใช้ขุมพลังระดับแนวหน้าของจิ่วโจวเป็นเหยื่อ?

หากเป็นเช่นนี้ คนที่สร้างเกมนี้ น่ากลัวเกินไปไหม?