บทที่ 1192 ความโกรธของหยางเฉิน

หวางจ้านตกใจมาก เขารู้ว่าบนนิ้วทั้งสิบของหลิวเหล่าก้วย ล้วนมีพิษกู่ เมื่อถูกขูดขีดแล้ว ก็จะถูกวางยาพิษกู่

ก่อนหน้านี้ ผู้แข็งแกร่งแดนเทพทั้งสิบจากกองกำลังระดับสูงจากทุกทิศทุกทาง ได้พ่ายแพ้หลิวเหล่าก้วยจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว เพราะพวกเขาไม่รู้ว่าหลิวเหล่าก้วยเป็นปรมาจารย์พิษกู่

เขาตะโกนเสียงดัง โจมตีไปทางหลิวเหล่าก้วย

เพราะนิ้วของหลิวเหล่าก้วย กำลังจะแตะลงบนร่างของหม่าชาว

หม่าชาวก็รู้เช่นกัน เมื่อเห็นว่าหมัดของหลิวเหล่าก้วยกลายเป็นกรงเล็บ ทันทีที่เขากำลังจะคว้าตัวเขา เขาก็กระทืบเท้าอย่างแรง

"ปัง!"

พื้นใต้ฝ่าเท้าแตกในทันที และร่างกายของเขาก็ถอยกลับทันที

"ไปตายซะ!"

แต่ในเวลานี้ หลิวเหล่าก้วยซึ่งเดิมทีจับหม่าชาวไว้ ได้ฉายแววเจตนาฆ่าที่รุนแรงในสายตาของเขา และทันใดนั้นก็โบกเล็บไปข้างหลัง

"พู่!"

มีคราบเลือดบนหน้าอกของหวางจ้านอยู่สองรอย

“คุณปู่จ้าน!”

เมื่อเห็นหวางจ้านถูกหลิวเหล่าก้วยชกจนกระเด็นออก หม่าชาวก็หน้าซีดด้วยความตกใจ เขาโกรธและรีบวิ่งไปที่หลิวเหล่าก้วย

ช่วงเวลาที่หยางเฉินเห็นหวางจ้านถูกชก ความโกรธก็แวบเข้ามาในดวงตาของเขา ในขณะนี้ เขารู้สึกโกรธจัดและพยายามชนกับผนึกในร่างกายของเขา

เฝิงเสียวหว่านใช้เทคนิคการปิดผนึกจุดฝังเข็มของเขา เพื่อควบคุมออร่าที่รุนแรงในร่างกายของเขา เมื่อมันควบคุมไม่ได้ บางทีทั้งโรงยิมศิลปะการต่อสู้เยี่ยนตู สนามอาจเต็มไปด้วยคนตาย

เขาอดทนไว้ไม่ให้ตัวเองระเบิด แต่ความโกรธในร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นอย่างดุเดือด

หม่าชาวก็ตกอยู่ในความโกรธ เหมือนกับสัตว์ป่า โจมตีหลิวเหล่าก้วยอย่างบ้าคลั่ง

ส่วนหวางจ้าน ทันทีที่เขาถูกหลิวเหล่าก้วยโจมตี เขารู้สึกถึงรอยขีดข่วนบนหน้าอก ความรู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ค่อยๆแผ่ขยายไปทางร่างกายของเขา ดูเหมือนว่าทุกเซลล์จะเจ็บปวดมาก

"อ๊าก……"

หวางจ้านคำรามอย่างทนไม่ได้ แม้แต่ซุปฐานแข็งที่เฝิงเสียวหว่านเตรียมไว้สำหรับเขา ก็ไม่เจ็บปวดเท่าตอนนี้เลย

เขารู้สึกได้เพียงว่า จากบาดแผล มีมดที่กินคนจำนวนนับไม่ถ้วนเข้ามาและกินอวัยวะภายในของเขาอย่างเมามัน

“คุณปู่จ้าน!”

หยางเฉินขยับเท้าของเขา และปรากฏตัวต่อหน้าหวางจ้านทันที หยิบยาออกมา ยัดเข้าไปในปากของหวางจ้าน และตะโกนว่า "อดทนไว้นะ!"

ใบหน้าของหวางจ้านเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และมือของเขายังคงเการ่างกาย หลังจากนั้นเพียงไม่กี่วินาที บาดแผลบนหน้าอกของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด

หยางเฉินกดแขนของหวางจ้านลงไปที่พื้น

"ฆ่าผม! ฆ่าผม! ได้โปรดฆ่าผมเถอะ!"

ดวงตาของหวางจ้านแดงก่ำด้วยเลือด ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ศีรษะของเขามีเหงื่อออกมาก สติของเขาแตกอย่างสมบูรณ์ และเขาตะโกนว่า"คุณหยาง ได้โปรดฆ่าผมเถอะ! ฆ่าผมซะ! อ๊าก.."

ขณะที่ตะโกนด้วยความเจ็บปวด เขาขอร้องให้หยางเฉินฆ่าเขา

ในเวลานี้ เขาตายทั้งเป็น มีเพียงความตายเท่านั้น คือการปลดปล่อยสำหรับเขา

เมื่อมองไปที่รูปลักษณ์อันเจ็บปวดของหวางจ้าน หยางเฉินเพียงรู้สึกว่าความโกรธในหัวใจของเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ และรอยผนึกบนจุดฝังเข็มก็ดูเหมือนจะค่อยๆหายไป

อีกด้าน หม่าชาวอยู่ในการต่อสู้ที่ดุเดือดกับหลิวเหล่าก้วย ความแข็งแกร่งของเขานั้นด้อยกว่าหลิวเหล่าก้วยมาก และเขาต่อสู้ด้วยความแข็งแกร่งที่เพิ่มมาของเขาโดยสิ้นเชิง

อีกอย่าง เขาได้ระเบิดพลังที่แข็งแกร่งที่สุดออกไปแล้ว แต่ความแข็งแกร่งที่จะใช้วิธีการลับเพื่อบังคับให้เพิ่มขึ้นนั้น มีเวลาจำกัด

ในเวลานี้ ลมหายใจของหม่าชาวก็อ่อนแรงลงอย่างมาก และเขาก็พ่ายแพ้แก่หลิวเหล่าก้วยอย่างสมบูรณ์

ในทางกลับกัน ราชวงศ์อื่นๆ รวมถึงผู้แข็งแกร่งแดนเทพของสมาคมบูโด ต่างก็เฝ้ามองจากข้างสนามในเวลานี้ โดยไม่มีใครออกมาช่วย มาสู้กับหลิวเหล่าก้วยพร้อมกับหม่าชาวพร้อมกัน

ทั้งหมดนี้ ทำให้ความโกรธในหัวใจของหยางเฉินค่อยๆเพิ่มขึ้น

“คุณหยาง ฆ่าผม!”