บทที่ 1195 หยางเฉินอาเจียนเป็นเลือด

หยางเฉิน เดิมทีเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นยอด เมื่อเขาเข้าสู่สภาวะเดือดดาล ความแข็งแกร่งของเขาก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ถึงตอนนั้น แม้ว่าทุกคนในที่จัดงานจะรวมพลังกัน แต่ก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหยางเฉิน

ภายในโรงยิมศิลปะการต่อสู้เยี่ยนตูจะมีคนตายมากมาย

“หม่าชาว เราต้องหาทางหยุดมัน เมื่อคุณหยางหลุดเข้าไปภาวะบ้าคลั่ง ก็จะไม่มียาแก้พิษ”

หวางจ้านกล่าวอย่างกะทันหัน

หม่าชาวมองไปที่หวางจ้าน และถามด้วยดวงตาสีแดงว่า "ณ จุดนี้ คุณคิดว่าเราจะยังสามารถหยุดมันได้หรือ?"

หยางเฉินได้ปลดปล่อยความตั้งใจในการต่อสู้ของเขาแล้ว และหลิวเหล่าก้วยก็กำลังกลับมาหาหยางเฉินอีกครั้ง ไม่มีใครสามารถหยุดการต่อสู้ครั้งนี้ได้

“บางที ทุกอย่างขึ้นอยู่กับหยางเฉินเท่านั้น! หวังว่าเขาจะสงบสติอารมณ์ได้!”

หวางจ้านกัดฟันและพูด

"ฆ่า!"

เมื่อทั้งสองเต็มไปด้วยความกังวล หลิวเหล่าก้วยก็ตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว และพื้นก็แตกขณะที่เขาขยับเท้า

เกือบจะในทันที เขารีบวิ่งไปตรงหน้าหยางเฉิน

เห็นเพียงสิบนิ้วของเขาเปลี่ยนเป็นกรงเล็บ และเขาก็โจมตีหยางเฉินอย่างเมามัน

สายตาของหยางเฉินไม่มีความตื่นตระหนก ใบหน้าไม่เปลี่ยน เท้าขยับเล็กน้อย ร่างกายของเขาเบาราวกับนกนางแอ่น และเขาก็ถอยห่างออกไปสิบเมตรทันที

เขารู้โดยธรรมชาติว่า มีพิษกู่ซ่อนอยู่ในมือของหลิวเหล่าก้วย และแม้ว่าเขา ถูกวางยาพิษก็จะไม่ดีแน่นอน

สิ่งสำคัญคือ เขาในตอนนี้ ยังคงต้องเหลืออีกส่วนหนึ่งของพลังงานเพื่อระงับออร่าที่รุนแรงที่เฟื่องฟูในร่างกายของเขา

อาจกล่าวได้ว่า ในเวลานี้ เขาไม่มีทางต่อสู้ด้วยพละกำลังทั้งหมดของเขา และสามารถต่อสู้ให้หนักที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยอาศัยหลักประกันว่าออร่าที่รุนแรงนั้นถูกระงับไว้

"เร็วมาก!"

ทุกคนอุทาน ร่างของหยางเฉินนั้นเร็วเกินไป และผู้แข็งแกร่งที่อยู่ภายใต้แดนเทพนั้น ไม่สามารถจับภาพของเขาได้เลย

แม้แต่ผู้แข็งแกร่งแดนเทพ ก็มองเห็นแต่ภาพที่ไม่ชัดเท่านั้น

พวกเขาเพิ่งเห็นหยางเฉินอยู่ที่นี่ วินาทีถัดมา ก็ปรากฏตัวห่างออกไปหลายสิบเมตรแล้ว

ดวงตาที่สวยงามของซ่านกวนหรัวเต็มไปด้วยความตกใจ และเธอก็พึมพำ “ที่แท้ นี่คือความแข็งแกร่งของเขา ฉันบอกตัวเองว่าเป็นอัจฉริยะด้านบูโด เมื่อเทียบกับเขาแล้ว เทียบไม่ติดเลย”

สีหน้าของเย่ชงน่าเกลียดมาก เขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดารุ่นหลานของราชวงศ์เย่ และเขามีความแข็งแกร่งกึ่งแดนเทพ

เมื่อดูจากราชวงศ์ทั้งสี่แล้ว มีเพียงพรสวรรค์ของซ่านกวนหรัวเท่านั้นที่อาจมีคุณสมบัติที่จะเปรียบเทียบกับเขา

เขาอยู่ห่างจากแดนเทพชั้นต้นเพียงขั้นตอนเดียว แต่เขาอายุน้อยกว่าซ่านกวนหรัว 2 ปี เมื่อเขาสามารถบุกเข้าไปในแดนเทพก่อนอายุ 30 เช่นนั้น ในรุ่นหลานของราชวงศ์ทั้งสี่ ผู้ที่มีพรสวรรค์ด้านบูโดที่แข็งแกร่งที่สุดคือเขา

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ เขาพบว่า ชายหนุ่มที่อายุเท่ากันกับเขา สามารถต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นยอดได้

นี่ก็หมายความว่า ช่องว่างระหว่างเขากับหยางเฉินนั้น แตกต่างกันมากเป็นหนึ่งแดนเลยเหรอ?

ระหว่างแดน ระหว่างสองแดนเล็กๆ ล้วนมีช่องว่างขนาดใหญ่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจากกึ่งแดนเทพไปถึงแดนเทพชั้นยอดนั้นห่างไกลกันมากเพียงใด

ในทิศทางของราชวงศ์หลง สีหน้าของหลงเคอซีดไปชั่วขณะ ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจว่า ทำไมหลงหวงถึงต้องการผูกมิตรกับหยางเฉินตั้งแต่แรก ถ้าไม่ใช่เพราะหลงเฟยหยางลูกชายของเขาที่ยั่วยุหยางเฉินอีกครั้ง เป็นไปได้อย่างไรที่หลงหวงและหยางเฉินจะผิดใจถึงขั้นนี้?

ผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์ต้วนก็แสดงสีหน้าเคร่งขรึม และเมื่อพวกเขามองไปที่หยางเฉิน ดวงตาของพวกเขาก็มีแสงประกาย

“ชายคนนี้ไม่ธรรมดา เมื่อราชวงศ์ต้วนของผมสามารถนำมาใช้ได้ มันจะก่อให้เกิดประโยชน์มหาศาลแก่ราชวงศ์ต้วนของเราแน่นอน”

ราชวงศ์ต้วน ชายวัยกลางคนในชุดจีนโบราณชื่อต้วนหวูหยา เป็นผู้ปกครองดูแลราชวงศ์ต้วนในการเดินทางไปเยี่ยนตูในครั้งนี้

ต้วนหวูหยาทายาทคนที่จะสืบทอดตำแหน่งคนต่อไปของราชวงศ์ต้วน แดนบูโดคือแดนเทพชั้นปลาย

“องค์ชาย เกรงว่ามันจะเป็นเรื่องยากที่จะทำให้เขายอมจำนน!”