บทที่ 1196 หยางเฉินโมโห

ในเวลานี้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยสีแดง และออร่าของบูโดที่เหนือกว่าแดนเทพชั้นยอด กำลังเติบโตอย่างดุเดือดในร่างกายของเขา

พื้นดินที่อยู่ใต้เท้าของเขาทรุดตัวลงทันที

“พระเจ้า! เกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมผมรู้สึกเหมือนผมกำลังจะถูกฆ่า”

"หยางเฉินเป็นผู้แข็งแกร่งแดนอะไรกันแน่? ทำไมผมที่เป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นยอดถึงรู้สึกใจสั่น"

ทุกคนในโรงยิมศิลปะการต่อสู้เยี่ยนตูตกตะลึงในเวลานี้

แน่นอนว่าหลิวเหล่าก้วยรู้สึกได้ถึงรัศมีที่น่าสะพรึงกลัวที่มาจากร่างกายของหยางเฉิน และใบหน้าที่เย่อหยิ่งแต่เดิมของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

“คุณ แดนบูโดของคุณ ไม่ใช่แดนเทพชั้นยอด แต่อยู่แดนเหนือธรรมชาติ!”

หลิวเหล่าก้วยอุทานออกมาทันที

“แดนเหนือธรรมชาติ? แดนเหนือธรรมชาติคืออะไร?เป็นแดนที่หลังจากทะลวงผ่านแดนเทพแล้วหรือ?”

เมื่อได้ยินคำอุทานของหลิวเหล่าก้วย ผู้แข็งแกร่งรอบๆต่างก็ตกใจ

แดนเทพชั้นยอด สำหรับพวกเขาแล้ว เป็นแดนสุดท้ายที่พวกเขาใฝ่ฝันไปถึงในชีวิตนี้ ส่วนแดนที่เหนือแดนเทพชั้นยอดคืออะไร พวกเขาไม่รู้เลย และไม่เคยคิดที่จะไปเข้าใจ

แต่ตอนนี้ ชายหนุ่มอายุเพียงยี่สิบแปดปี เขาทะลวงแดนเทพชั้นยอดจริงหรือ?

แม้แต่หลิวเหล่าก้วย ก็ยังรู้สึกกดดันอย่างมากต่อบูโดในครั้งนี้ เป็นครั้งแรก ที่เขารู้สึกกลัวผู้แข็งแกร่งบูโด

"ผัวะ!"

ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ผ่านไปในทันทีและคว้าคอของหลิวเหล่าก้วย

ขณะที่ทุกคนตกใจ ร่างของหลิวเหล่าก้วยก็โดนแขนของหยางเฉินยกขึ้นอย่างช้าๆ เท้าขึ้นจากพื้น

แข็งแกร่งอย่างหลิวเหล่าก้วย หยางเฉินถือมันไว้ในมือราวกับว่าเขากำลังถือไก่

เห็นเพียงหลิวเหล่าก้วยดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง และออร่าของบูโดแดนเทพชั้นยอดก็ระเบิดอย่างรุนแรงในทันที แต่มันก็ไม่มีประโยชน์เลย และไม่มีทางที่จะหนีจากมือของหยางเฉิน

"นี่……"

“มันเป็นไปได้อย่างไร?”

ผู้แข็งแกร่งแดนเทพนับไม่ถ้วนต่างก็อุทานออกมา

ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว หลิวเหล่าก้วยสามารถเอาชนะผู้แข็งแกร่งแดนเทพในไม่กี่วินาที แต่ในเวลานี้ หยางเฉินถือเขาไว้ในอากาศด้วยมือเดียว และเขาไม่สามารถแม้แต่จะหลุดพ้นได้

สีหน้าของหัวยินเจ๋ซีดมาก ก่อนหน้านี้เขายังคงเพ้อฝันว่า ปล่อยให้คนอื่นสู้ไปก่อน และสุดท้ายเขาค่อยลงมือ

แต่ตอนนี้ มีผู้แข็งแกร่งแดนเหนือธรรมชาติที่น่าสะพรึงกลัวอยู่ ประเด็นสำคัญก็คือ การดำรงอยู่ของผู้แข็งแกร่งแดนเหนือธรรมชาติ เป็นแค่ชายหนุ่มอายุเพียง 28 ปี ทำให้เขารู้สึกว่า ที่เขาได้ฝึกฝนบูโดมาหลายสิบปี ต่อหน้าหยางเฉิน เหมือนเขาเล่นอยู่

สีหน้าของเย่ชงก็ซีดมากเช่นกัน ตอนที่หยางเฉินกำลังจะต่อสู้กับหลิวเหล่าก้วยก่อนหน้านี้ ซ่านกวนหรัวได้ขอความช่วยเหลือจากเขาและต้องการให้ผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์เย่ร่วมมือกันจัดการหลิวเหล่าก้วย

อย่างไรก็ตาม เขาถูกปฏิเสธ

ถ้าเทื่อกี้เขาตอบตกลง ด้วยความแข็งแกร่งของหยางเฉิน การเอาชนะหลิวเหล่าก้วยนั้น เป็นเรื่องง่ายมาก

แม้ว่าผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์เย่จะไม่ได้มีบทบาทสำคัญ อย่างน้อย มันก็แสดงให้เห็นท่าทีของราชวงศ์เย่ เมื่อพวกเขาได้รับมิตรภาพจากหยางเฉินแล้ว ราชวงศ์เย่ก็จะทะยานสู่ท้องฟ้าในอนาคต และไปไกลกว่าราชวงศ์อื่นๆ

แต่ตอนนี้ มันสายเกินไปแล้ว!

ต้วนหวูหยาก็มองไปที่หยางเฉินด้วยใบหน้าทีที่ตกตะลึง และพูดด้วยรูปลักษณ์ที่ไม่น่าเชื่อ "เป็นไปได้อย่างไร?"

“หลิวเหล่าก้วยเป็นผู้แข็งแกร่งแดนเทพชั้นยอดในเมืองเหมียว ปรมาจารย์ที่เก่งในวิชาพิษกู่ ผู้แข็งแกร่งแดนเทพทั่วไป ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย”

“ทำไม หยางเฉินจึงสามารถควบคุมชีวิตและความเป็นความตายของเขาได้”