บทที่ 1198 ต่างออกไปต่อสู้

สีหน้าของซ่านกวนหรัวดูมืดมนอย่างน่ากลัว และเธอพูดด้วยท่าทางคุกคาม “งั้น พวกคุณต้องการจะเป็นศัตรูของราชวงศ์ซ่านกวนของฉันใช่ไหม?”

“หรือว่า พวกคุณคิดว่า การรวมกองกำลังเข้าด้วยกัน จะสามารถปราบปรามราชวงศ์ซ่านกวนของฉันได้งั้นหรือ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้แข็งแกร่งแดนราชาที่ส่งเสียงโห่ร้องก็เงียบไปครู่หนึ่ง และไม่มีใครกล้าพูดอีก

อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีใครออกไป

พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหยางเฉิน พวกเขารู้เพียงว่าการต่อสู้นั้นน่าตื่นเต้นมาก และพวกเขาก็ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้กับการได้เห็นการเผชิญหน้าของเหล่ามผู้แข็งแกร่งยอดฝีมือด้วยตาของพวกเขาเอง

“ทายาทของราชวงศ์ซ่านกวน กล้าอวดดีอย่างนั้นเลยหรือ?”

ในขณะนี้ ในทิศทางของราชวงศ์หลง หลงเคอก็ส่งเสียงอย่างเย็นชาและถามทันที

ในทิศทางของราชวงศ์เย่ เย่ชงก็มองไปที่ซ่านกวนหรัวและพูดว่า "ซ่านกวนหรัว ทุกคนที่มาที่นี่ล้วนได้รับคำเชิญจึงมาที่นี่ มันไม่เหมาะสมสำหรับคุณที่จะกีดกันสิทธิ์ในการดูการต่อสู้ของพวกเขาใช่ไหม?"

แม้ว่าเย่ชงจะไม่ได้เผด็จการและตรงไปตรงมาเหมือนหลงเคอ แต่ความหมายของคำพูดนั้น ก็ชัดเจนมาก ราชวงศ์เย่ก็ไม่ยอมให้ทุกคนจากไป

ในทิศทางของสมาคมบูโด หัวยินเจ๋ก็ส่งเสียงอย่างเย็นชา"วันนี้ ทุกคนมารวมกันที่นี่ เพื่อเข้าร่วมการแข่งขันชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตู ราชวงศ์ซ่านกวนของคุณบอกว่าให้ทุกคนจะออกไป ทุกคนก็ต้องออกไปงั้นหรือ?"

ณ ขณะนั้น ราชวงศ์ทั้งสี่ราชวงศ์ รวมทั้งสมาคมบูโด ในบรรดากองกำลังชั้นนำทั้งห้านี้ นอกจากราชวงศ์ซ่านกวนเอง และราชวงศ์ต้วนแล้ว กองกำลังระดับสูงอีกสามราชวงศ์ต่างก็แสดงความคิดเห็นของพวกเขา

แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกได้เช่นกัน ว่าหยางเฉินในเวลานี้น่ากลัวมาก และเป็นไปได้มากที่เขาจะสูญเสียการควบคุมและเริ่มสังหาร

แต่สำหรับพวกเขา มันไม่สำคัญเลย ตรงกันข้าม เมื่อมีหยางเฉินอยู่ด้วย เขาสามารถจัดการกับหลิวเหล่าก้วยได้

หลังจากที่หยางเฉินละหลิวเหล่าก้วยได้รับบาดเจ็บทั้งคู่ พวกเขาอาจจะสามารถแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งคิงเห่งเยี่ยนตูต่อได้

ถ้าทุกคนออกไปตอนนี้ การแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งคิงเห่งเยี่ยนตู จะดำเนินต่อไปได้อย่างไร?

สีหน้าของซ่านกวนหรัวซีดมาก เธอกัดฟันและพูดว่า “ฉันไม่เชื่อ ว่าพวกคุณจะรู้สึกไม่ได้ว่า ตอนนี้คุณหยางแข็งแกร่งแค่ไหน?”

“เมื่อเขาควบคุมตนเองไม่ได้ ทุกคนจะถูกเขาฆ่า!”

“ฉันให้พวกเขาออกไป คือกำลังช่วยพวกเขา!”

เพราะหมดหนทาง ซ่านกวนหรัวจึงบอกความจริง

อันที่จริง ผู้แข็งแกร่งของราชวงศ์ทั้งสี่และสมาคมบูโดทราบเรื่องนี้ แต่เหล่าผู้แข็งแกร่งแดนราชา ไม่ทราบ

"ฮ่าๆๆๆๆ……"

หลงเคอหัวเราะและพูดอย่างเฉยเมย“ซ่านกวนหรัว คุณประเมินเขาสูงจริงๆ ขยะที่ไม่สามารถควบคุมตนเองได้ จะฆ่าพวกเราทุกคนที่นี่ได้งั้นเหรอ?”

"ถูกตัอง!"

เย่ชงก็เอ่ยปากของเขาและพูดว่า "แม้ว่าเขาจะมีพลังมากจริงๆ มีผู้แข็งแกร่งแดนเทพอย่างพวกเราหลายคนอยู่ เราจะไม่สามารถเอาชนะปีศาจได้หรือ?"

"การแข่งขันชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตู ต้องดำเนินต่อไป!"

คำพูดของหัวยินเจ๋ แสดงให้เห็นท่าทีของเขา

“คุณหนูซ่านกวน คุณพูดเกินจริงเกินไปหรือเปล่า?”

ผู้แข็งแกร่งแดนราชาสูงสุดกล่าวว่า “ราชวงศ์หลง ราชวงศ์เย่ และผู้แข็งแกร่งของสมาคบูโด ต่างก็บอกว่าไม่เป็นไร และมันจะไม่เป็นไรแน่นอน”

“อีกอย่าง เราเป็นผู้แข็งแกร่งแดนราชา แม้ว่าเราจะไม่สามารถเทียบได้กับผู้แข็งแกร่งแดนเทพอย่างพวกคุณ แต่ถ้าเราร่วมมือกัน เราก็สามารถระเบิดความแข็งแกร่งออกมาได้เช่นกัน”

“ถูกต้อง เราไม่เชื่อว่าขยะที่กำลังจะเสียสติจะทำอะไรเราได้”

"การแข่งขันชิงตำแหน่งคิงแห่งเยี่ยนตู ต้องดำเนินต่อไป!"

...

ทุกคนในที่เกิดเหตุเริ่มพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง

ยกเว้นราชวงศ์ซ่านกวนและราชวงศ์ต้วน ทุกคนต้องแข่งขันชิงอำนาจต่อไป

หม่าชาวและหวางจ้านมองหน้ากัน ทั้งคู่เห็นความเคร่งขรึมและความกังวลในสายตาของกันและกัน

“段叔叔 ท่านว่าไง?”