บทที่ 134ต้องมีการหักห้ามใจ

หยางเฉินยืนอยู่ใต้ฝักบัวอาบน้ำ ปล่อยให้น้ำร้อนชำระล้างร่างกายของตัวเอง

เดิมทีอารมณ์ที่ตื่นเต้น ก็ค่อยๆดับลง

ปฏิกิริยาในเมื่อกี้นี้เป็นสัญชาตญาณทั้งหมด แม้ว่าฉินซีจะเป็นคนเริ่มก่อน แต่ว่าเขารู้ดีว่า ฉินซีรู้สึกว่าเขาทำมากเกินไป ในใจเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและตื้นตันใจ

เขาเคยสาบานมาก่อน นอกจากว่าฉินซีจะรักเขาอย่างแท้จริง ไม่อย่างนั้นเขาไม่มีทางแตะต้องฉินซีอย่างแน่นอน

เมื่อเขาอาบน้ำเสร็จเดินออกมาจากห้องน้ำ ฉินซีก็นอกหลับไปแล้ว คงจะเหนื่อยเกินไป และยังมีเสียงกรนเบาๆ

หยางเฉินนอนลงที่อีกด้านหนึ่งของเสี้ยวเสี้ยว ภายใต้แสงไฟจางๆ มองดูใบหน้าที่งดงามละเอียดอ่อนของฉินซี ในแววตามีเพียงความอ่อนโยน

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น ฉินซีเพิ่งจะตื่นขึ้นมา ก็รู้สึกว่าบนร่างกายเย็น เธอลุกขึ้นมานั่งอย่างกะทันหัน ก็พบว่าตัวเองเปลือยกาย

เพิ่งจะตื่นขึ้นมา เป็นตอนที่สะลึมสะลือพอดี เธอก็กรีดร้องโดยไม่รู้ตัว

“เกิดอะไรขึ้น?”

ในเวลานี้ การกระทำของฉินซีก็ทำให้หยางเฉินก็ตื่นขึ้นมา และขยี้ตาที่ง่วงนอน

เขาเพิ่งจะลืมตาขึ้นมา ก็เห็นร่างท่อนบนที่เปลือกเปล่าของฉินซี ความง่วงนอนที่มีอยู่ ก็หายเป็นปลิดทิ้งในทันที

เมื่อสบตากัน ทั้งสองก็ดูเฉื่อยชาไปทันที

“ฉัน ฉัน ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ”

หยางเฉินดึงสติกลับมาก่อน รีบพูดจาสะเปะสะปะทันที และกระวนกระวายใจ

ฉินซีก็ดึงสติกลับมาทันที มือทั้งสองข้างก็ปิดบังหน้าอกไว้โดยไม่รู้ตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินอาย: “นายยังจะมองอีก!”

หยางเฉินรีบหลับตาแล้วหันหน้ากลับไป

ใบหน้าของฉินซีเขินอาย เธอเคยละอายขนาดนี้เมื่อไหร่กัน?

รอตอนที่เธอใส่เสื้อเสร็จ ก็จดจำทุกอย่างของเมื่อคืนนี้ได้ขึ้นมา

หลังจากที่เธอออกมาจากห้องน้ำ ก็ห่มผ้าห่มด้วยร่างกายที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว ตอนแรกคิดดีแล้วว่าจะมอบตัวเองให้หยางเฉินอย่างสมบูรณ์ แต่ว่าคาดไม่ถึง ตัวเองกลับนอนหลับไป

คนอยู่ในตอนกลางคืน มีความรู้สึกมากที่สุด และก็หุนหันพลันแล่นได้ง่ายที่สุด

ตอนนี้คิดดู เมื่อคืนนี้ตัวเองเป็นคนเริ่มยั่วยวนหยางเฉินก่อน ใบหน้าที่เขินอายของฉินซี ก็แทบจะมีน้ำไหลย้อยแล้ว

ใบหน้าของหยางเฉินก็เต็มไปด้วยความเขินอาย รู้สึกเหมือนเป็นไข้ ในหัวก็เต็มไปด้วยยอดปทุมถันที่ใหญ่เมื่อกี้นี้ ยังไงก็ลืมไม่ลง

จนกระทั่งฉินซีไปอาบน้ำ เขาถึงได้ใช้โอกาสนี้‘หลบหนี’ และไปออกกำลังกายตอนเช้าที่ข้างนอก

รอจนใกล้จะถึงเวลาที่เสี้ยวเสี้ยวต้องไปโรงเรียนอนุบาล หยางเฉินถึงได้กลับมาที่คฤหาสน์ หลังจากที่อาบน้ำอย่างเรียบง่าย ก็รอฉินซีกับเสี้ยวเสี้ยวอยู่บนรถ

“พี่ พี่กับพี่เขยคงจะไม่ใช่ว่าทะเลาะกันนะ?”

ในห้องโถง ฉินยีถือขนมปังไว้ในมือข้างหนึ่ง และอีกมือหนึ่งถือนมหนึ่งแก้ว ทานไปด้วยแล้วมองไปที่ฉินซีแล้วพูดไปด้วย

ฉินซีสำลักทันที พูดอย่างร้อนตัวว่า: “ไม่นะ!”

“เสี้ยวเสี้ยว หลานบอกน้ามา พ่อกับแม่ของหลานทะเลาะกันใช่มั้ย?”

เห็นได้ชัดว่าฉินยีไม่เชื่อ แล้วก็มองไปที่เสี้ยวเสี้ยวแล้วถาม

เสี้ยวเสี้ยวถือแก้วที่เต็มไปด้วยนม ส่ายใบหน้าเล็กๆ: “ไม่นะคะ!”

ฉินยีก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้นทันที ในเมื่อไม่ได้ทะเลาะกัน แต่ว่าทำไมสองสามีภรรยาก็ทำตัวแปลกๆ?

“แม่ค่ะ ตอนเช้าแม่ตื่นขึ้นมา ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าเหรอคะ?”

ในขณะนี้ เสี้ยวเสี้ยวมองไปที่ฉินซีอย่างสงสัยแล้วถามอย่างกะทันหัน

ฉินซีก็ดูเฉื่อยชาทันที ใบหน้าก็แดงก่ำทันที และแดงไปถึงใบหู

คาดไม่ถึง ตอนที่ตัวเองใส่เสื้อผ้า จะถูกเสี้ยวเสี้ยวเห็นเข้า

ฉินยีก็ตกตะลึง และในไม่ช้าก็พูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์: “เสี้ยวเสี้ยว แม่ของหลานกำลังจะมีน้องชายให้หลานแล้ว”

“จริงเหรอคะ? ดีจังเลย หนูอยากได้น้องชายคนหนึ่ง!”

เมื่อเสี้ยวเสี้ยวได้ยินฉินยีอธิบาย ก็ปรบมือเล็กๆด้วยความดีใจ

“ฉินยี!”