บทที่ 132 เตรียมใจพร้อมแล้ว

ฉินซีก็เห็นฉินต้าหย่ง และอุ้มเสี้ยวเสี้ยวเดินมา: “พ่อค่ะ พ่อมีเรื่องจะพูดใช่มั้ย?”

พ่อลูกย่อมรู้ใจกัน!

ฉินซีมองออกทันทีว่าฉินต้าหย่งมีเรื่องจะพูด และเป็นคนเริ่มเปิดประเด็นก่อน

“พ่อ พ่อเข้ามาก่อนเถอะ!”

หยางเฉินเรียกฉินต้าหย่งเข้ามาในห้อง ด้วยท่าทีที่เคารพนบน้อมมาก

“คุณปู่ เสี้ยวเสี้ยวจะอุ้ม!”

เสี้ยวเสี้ยวไม่ได้เจอฉินต้าหย่งมาเป็นเวลานาน คิดถึง​มากมายเหลือเกิน และเป็นคนกระโจนเข้าไปในอ้อมแขนของคุณปู่เอง

ฉินต้าหย่งรับเสี้ยวเสี้ยวมา จูบลงไปที่บนใบหน้าของเสี้ยวเสี้ยวด้วยอย่างตามใจ เสี้ยวเสี้ยวหัวเหาะคิกคักขึ้นมา

เล่นเป็นเพื่อนกับเสี้ยวเสี้ยวสักพัก ฉินต้าหย่งถึงได้พูดจุดประสงค์ที่มา: “หยางเฉิน พ่ออยากขอร้องลูกเรื่องหนึ่ง!”

หยางเฉินนิ่งอึ้ง รีบพูดอย่างรวดเร็วว่า: “พ่อ ท่านเป็นพ่อตาของผม ก็เป็นครอบครัวเดียวกัน มีเรื่องอะไรเพียงแค่สั่งมาก็พอแล้ว อย่าได้พูดว่าขอร้องเด็ดขาด”

ในใจฉินซีรู้สึกอบอุ่น ก็รีบพูดอย่างรวดเร็วว่า: “ใช่ค่ะ พ่อ พ่อมีเรื่องอะไรพูดมาก็พอค่ะ จะใช้คำว่าขอร้องได้อย่างไรคะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของลูกเขยและลูกสาว ฉินต้าหย่งก็นึกถึงเรื่องราวที่ตัวเองเคยทำเมื่อก่อนนี้ ในใจเต็มไปด้วยความละอายใจ และก็ไม่มีหน้าที่จะพูดเรื่องของตัวเองแล้ว

“ตั้งแต่ที่พี่ชายคนโตตาย นายท่านก็หาข้ออ้างมาขับไล่พ่อออกจากบริษัท พ่อรู้ว่า เขากลัวว่าพ่อจะแย่งชิงอำนาจกับฉินเฟย ก็เริ่มตั้งแต่นั้นมา พ่อก็กลายเป็นหดหู่อย่างมาก”

ในดวงตาของฉินต้าหย่งมีความเสียใจเล็กน้อย พูดต่อไปว่า: “ในช่วงเวลานี้ พ่อก็คิดมามากมายแล้ว ทั้งหมดนี้ไม่โทษคนอื่น ทำได้เพียงโทษตัวของพ่อเอง และไม่ใช่ว่าออกจากตระกูลแล้ว พ่อก็ไม่มีอะไรดี”

“พ่อตั้งใจว่า พรุ่งนี้จะไปหางานทำ พ่อมีประสบการณ์จัดการดูแลบริษัท มีความมั่นใจในตัวเอง และสามารถที่จะอาศัยสองมือของตัวเองได้ เพื่อลดกดดันของพวกลูก”

ฉินต้าหย่งในเวลานี้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความแน่วแน่

ความแน่วแน่ของฉินต้าหย่ง ทำให้หยางเฉินค่อนข้างประหลาดใจ ตอนแรกคิดว่า ประสบการณ์ในครั้งนี้ สามารถทำให้ฉินต้าหย่งเลิกเล่นการพนันได้ ก็เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว คาดไม่ถึงไม่เพียงทำให้เขาเลิกเล่นการพนันเท่านั้น ยังสามารถกระตุ้นความใจสู้ของเขาได้

“พ่อค่ะ ความจริงไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้น พวกเราจะขยันทำงาน ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่พ่อเพลิดเพลินกับความสุขของครอบครัวที่ได้อยู่รวมตัวกันแล้ว”

ฉินซีทนไม่ได้เล็กน้อย ให้ฉินต้าหย่งแบกรับความกดดันที่มากเกินไป

“เสี่ยวซี ปีนี้พ่อเพิ่งอายุห้าสิบห้า ห่างไกลจากการเกษียณยังมีห้าปีนะ!”

ฉินต้าหย่งยิ้มเล็กน้อย ส่ายหน้า: “จะว่าไป พ่อไม่เคยคิดว่าทำงานเป็นความกดดัน แต่กลับเป็นความเพลิดเพลินอย่างหนึ่ง เพียงแต่ว่าพ่อหดหู่มานานหลายปี ไม่รู้ว่าจะปรับตัวเข้ากับตลาดของตอนนี้ได้หรือเปล่า”

“เสี่ยวซี ในเมื่อพ่อมีใจที่จะทำงาน ถ้าอย่างนั้นพวกเราที่เป็นลูก ก็ควรที่จะช่วยเหลือให้สำเร็จ แม้ว่าจะมีเพียงห้าปี แต่ว่าในห้าปีนี้ ก็ถือได้ว่าเป็นการใช้ชีวิตอย่างหนึ่ง ฉันสนับสนุนพ่อ”

ในเวลานี้หยางเฉินก็เอ่ยปากพูด สำหรับจิตวิญญาณที่กระตือรือร้นทะเยอทะยานของฉินต้าหย่ง หยางเฉินยังชื่นชมเป็นอย่างมาก

ฉินต้าหย่งมองไปที่หยางเฉินอย่างซาบซึ้ง เป็นครั้งแรกที่เขาค้นพบว่า ชื่นชอบลูกเขยคนนี้ขนาดนี้

หลังจากไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ฉินซีก็พยักหน้า: “ในเมื่อพ่ออยากจะทำงาน ถ้าอย่างนั้นหนูก็สนับสนุนพ่อค่ะ!”

“ดี ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของพวกลูกที่มีต่อพ่อด้วย!”

ฉินต้าหย่งดูมีความสุข หดหู่มานาน เขาเสียใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้คิดเพียงอยากจะชดเชย เวลาที่เสียไปให้กลับมา ให้รวดเร็วที่สุดเร็ว

เขามองดูเวลา ยิ้มและลุกขึ้น: “สิ่งที่ควรพูดก็ได้พูดไปแล้ว พ่อขอตัวก่อน พวกลูกก็พักผ่อนเร็วๆหน่อยนะ!”

“พ่อครับ!”

ขณะที่เขากำลังจะจากไป หยางเฉินก็ตะโกนขึ้นทันที

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า!”

ฉินต้าหย่งถามด้วยความสงสัย