บทที่ 136 ฉันจะฆ่าแก

ชั่วขณะหนึ่ง สายตาของทุกคน หันไปทางร่างที่ปรากฏขึ้นที่ทางเข้าลิฟต์อย่างพร้อมเพรียง

เมื่อเห็นหยางเฉินก้าวเดินมา และตามด้วยหวังเฉียงที่อยู่ข้างหลัง

“เจ้านาย!”

เมื่อเห็นหยางเฉิน ผู้จัดการล็อบบี้ก็เรียกด้วยความประหลาดใจ

เมื่อกี้นี้เกือบจะโดนบอดี้การ์ดของเว่ยเชินหักขาข้างหนึ่ง แต่กลับได้รับการช่วยเหลือจากคำข่มขู่ของหยางเฉิน แค่คิดก็รู้แล้ว ในเวลานี้ในใจของผู้จัดการล็อบบี้รู้สึกซาบซึ้ง

เว่ยเชินดูเหมือนอายุสี่สิบกว่า ใส่กางเกงสูทและเสื้อเชิ้ต บนคอยังผูกเนกไท และนาฬิกาRolexบนข้อมือข้างนั้นที่สะดุดตามาก และเป็นผู้บริหารที่มาตรฐานของสถานที่ทำงาน

เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นของเขา ทำให้คนอึดอัดอย่างยิ่ง มีความชั่วร้ายเล็กน้อยอยู่ในแววตาเล็กน้อย และไม่ได้จงใจที่จะแสดงออกมา น่าจะเป็นแบบนี้มาโดยตลอด

หยางเฉินเคยเจอเว่ยเชิน ในเวลานี้บนใบหน้าของเว่ยเชิน ตรงที่คล้ายกับเว่ยเสียงก็สามารถมองออกได้อย่างคลุมเครือเล็กน้อย และเห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนเป็นพี่น้องกัน

ตอนที่หยางเฉินมองไปที่เว่ยเชิน เขาก็กำลังจ้องมองหยางเฉิน ถ้าหากเพียงแค่หยางเฉินคนเดียว บางทีเขาอาจจะไม่มีความหวาดกลัว แต่ข้างหลังของหยางเฉิน ดันตามมาด้วยหวังเฉียง

มีข่าวลืออยู่ในเจียงโจว ครึ่งเดือนที่ผ่านมา หวังเฉียงอยู่ภายใต้ความช่วยเหลือของบุคคลลึกลับ แทนที่ของหลิวข่าย และเข้าควบคุมสถานบันเทิงส่วนใหญ่ในเจียงโจว

ตอนนี้หวังเฉียงกลับกำลังตามอยู่ข้างหลังของหยางเฉิน ฐานะของหยางเฉินก็เสมือนจริงมาก ต่อให้ไม่ใช่บุคคลลึกลับที่อยู่เบื้องหลังของหวังเฉียง ถ้าอย่างนั้นก็คงจะมีความเกี่ยวข้องอย่างแน่นอน

“เป็นนาย ที่ซื้อหวงเหอบาธมาจากในมือของติงลู่เหรอ?”

เว่ยเชินเอ่ยปากถามขึ้นทันใด แต่กลับไม่ได้แสดงออกเหมือนเมื่อกี้นี้

“ขั้นตอนที่เกี่ยวกับการโอนก็จัดการเรียบร้อยแล้ว มีปัญหาอะไรมั้ย?” หยางเฉินเอ่ยปากพูดอย่างราบเรียบ

ดวงตาทั้งสองของเว่ยเชินหรี่ลงเล็กน้อย ท่าทีแข็งกร้าวแบบนี้ของหยางเฉิน ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

อยู่ในเจียงโจว ในบรรดาคนอายุน้อยเหมือนหยางเฉิน ใครเจอเขาไม่ทักทายด้วยรอยยิ้มที่เกรงอกเกรงใจบ้างเหรอ?

“เพื่อนท่านคนนี้ บางทีนายอาจจะไม่รู้ว่าฉันเป็นใคร ฉันชื่อเว่ยเชิน มาจากตระกูลเว่ย!”

เว่ยเชินเป็นคนเริ่มแสดงฐานะก่อน และในคำพูดเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

หลังจากพนักงานที่อยู่รอบๆรู้ฐานะของเว่ยเชิน ต่างก็ดูตกใจ

แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้ว่าหวงเหอบาธเป็นกิจการของตระกูลเว่ย แต่ว่าตระกูลเว่ยหนึ่งในสี่พรรกแห่งเมืองเจียงโจว และพวกเขายังเป็นเหมือนกับฟ้าร้องที่ดังก้องหู ตอนนี้คนของตระกูลเว่ย กลับมาที่นี่ด้วยตัวเอง

ผู้จัดการล็อบบี้ก็หวาดกลัวไปตั้งนานแล้ว เมื่อนึกถึงตัวเองเพิ่งจะผลักคนของตระกูลเว่ยไป ในใจก็วิตกกังวลอย่างสุดขีด

แต่ตอนที่ทุกคนตกใจกับฐานะของเว่ยเชิน หยางเฉินกลับพูดด้วยความระอาอย่างกะทันหัน: “แกมีสิทธิ์เป็นเพื่อนกับฉันเหรอ? อีกอย่าง แกเป็นใคร มาจากตระกูลไหน แล้วเกี่ยวข้องอะไรกับฉันเหรอ?”

คนทั้งหมดในเหตุการณ์ก็เงียบสงัด!

แม้แต่ตัวเว่ยเชินเองก็นิ่งอึ้ง อยู่ในเขตเจียงโจว ตระกูลเว่ยของเขายืนอยู่ชั้นบนสูงสุด เขาทายาทของตระกูลเว่ยอย่างแท้จริง ในเวลานี้กลับโดนชายหนุ่มคนหนึ่งเมินเฉยขนาดนี้

เว่ยเชินค่อนข้างสงสัย ชายหนุ่มคนนี้มาเยือนเป็นครั้งแรกหรือเปล่า ไม่รู้ตำแหน่งของตระกูลเว่ยในเจียงโจวเหรอ?

สามารถทำให้หวังเฉียงที่เคียงบ่าของผู้นำตระกูลอันดับหนึ่งติดตามได้ ฐานะคงจะไม่ธรรมดา และคงจะไม่ใช่คุณชายมหาเศรษฐีชั้นสูงของเมืองหลวงไหนนะ?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ในใจของเว่ยเชินกลับรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

“ไม่ทราบว่านายเป็นคุณชายของตระกูลไหนเหรอ?” เว่ยเชินระงับความโกรธไว้ และถามอย่างระมัดระวัง

หยางเฉินกลับมองเว่ยเชินสูงไปเล็กน้อย อย่างน้อยก็แข็งแกร่งกว่ากับคนโง่คนนั้นที่นั่งรถRolls-Royce พุ่งเข้าไปที่ยอดเมฆา และขอให้ตัวเองโอนคฤหาสน์คืน

“เอาล่ะ ไม่ต้องหยั่งเชิงแล้ว ฉันก็คือผู้สนับสนุนและภูมิหลังของตัวเอง”

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตระกูลเว่ยทำ ถึงวาระทำให้หยางเฉินไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปได้ ก็ไม่มีความจำเป็นต้องไปพูดจาไร้สาระกับเว่ยเชินแล้ว: “อยู่ในถิ่นของฉัน บอดี้การ์ดของแกกล้าลงมือกับคนของฉัน พูดเรื่องนี้ก่อนว่าจะเคลียร์อย่างไร?”

แม้จะเป็นหวังเฉียง ตอนที่ได้ยินคำพูดนี้ของหยางเฉิน ในใจก็ตกใจ